|

پیمانی برای تحقیر اتحادیه اروپا

دشوار می‌توان اهمیت اتحاد موسوم به اکوس (Aukus) بین ایالات متحده، بریتانیا و استرالیا و فاجعه ژئوپلیتیکی‌ای را که این اتحاد برای اتحادیه اروپا ایجاد می‌کند، نادیده گرفت. این اتحاد نقطه اوج شکست‌های متعدد اتحادیه اروپاست؛ مانند ساده‌لوحی و خوش‌باوری در بالاترین سطوح اتحادیه اروپا درباره سیاست خارجی ایالات متحده، قضاوت‌های غلط سیاسی بروکسل درباره جو بایدن و استراتژی او در قبال چین، افراط در نفرت از ترامپ و تلاش برای کنارزدن ترزا می‌ نخست‌وزیر سابق بریتانیا در جریان مذاکرات برگزیت، البته با این تصور غلط که کناررفتن او مشکلات میان لندن و بروکسل را حل‌وفصل خواهد کرد. اتحادیه اروپا باید آگاه شده باشد که اگر با بریتانیا به عنوان یک دشمن استراتژیک رفتار می‌کند، نباید متعجب شود که لندن هم در مقابل، از مزایای رقابتی خود استفاده کند. اتحادیه اروپا خود را درگیر خرد جمعی سیاست‌مداران تنبل کرده است که از واقعیت‌های تحولات جهان دور افتاده‌اند. در حالی که احزاب سیاسی آلمان هنوز درباره مزایا و معایب ناتو بحث می‌کنند، دولت بایدن فراتر از ناتو به سمت استراتژی دفاعی چندقطبی حرکت می‌کند. درست است که ناتو همچنان یک ستون میان دو سوی اقیانوس اطلس به شمار می‌آید اما در حال حرکت در جهتی هستیم که این ستون بدون اتحادهای غیررسمی در دو اقیانوس هند و آرام کارایی خود را از دست می‌دهد. یکی از آنها اتحاد چهارگانه ایالات متحده، ژاپن، هند و استرالیا است. اتحاد «پنج چشم» هم یک اتحاد اطلاعاتی- امنیتی غیررسمی بین ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند است و در هیچ‌کدام این اتحادها اتحادیه اروپا جایی ندارد. این هندسه متغیر نظم بین‌المللی جدید است و در چنین نظمی اتحادیه اروپای به ظاهر یکپارچه با 27 عضو دارای حق وتو، از واقعیت تحولات جهان دور مانده است. «روری متکالف» رئیس دانشکده امنیت ملی در دانشگاه ملی استرالیا، در «نیو‌استیتسمن» می‌نویسد، یکی از دلایل تأخیر در اعلام رسمی اتحاد اکوس این بود که استرالیا قصد داشت تا از حمایت بیشتری از جانب ایالات متحده و بریتانیا برخوردار شود. استرالیا توافقی مشابه با فرانسه داشت و آنچه آنها را متقاعد کرد تا قرارداد با فرانسه را کنار بگذارند، موافقت ایالات متحده و بریتانیا برای به‌اشتراک‌گذاشتن فناوری هسته‌ای بود. متکالف معتقد است که در نتیجه این اتحاد، بریتانیا به قدرتی غیرقابل‌انکار در اقیانوس هند و آرام تبدیل شده است. با این حال، این اتحاد برای بریتانیا چالش‌های فراوانی به همراه دارد. مشکل اصلی نه تنها خشم اتحادیه اروپا بلکه احتمال شعله‌ورشدن جنگ آینده در اقیانوس هند و آرام است. با چنین اتحادی، اتحادیه اروپا در چه موقعیتی قرار می‌گیرد؟ در این مرحله، سه گزینه پیش‌روی اتحادیه اروپا قرار دارد. اولین گزینه این است که همچنان به سردرگمی خود ادامه دهد و همراه با برخی از طرح‌های بزرگ اما بی‌اثر مانند نیروی واکنش ویژه. این اقدام هرچند مورد استقبال رسانه‌ها قرار می‌گیرد اما مشکلی را حل نمی‌کند. گزینه دوم، حرکت به سمت خودمختاری استراتژیک از سوی ایالات متحده با هدف استقلال بیشتر برای ایجاد روابط متمایز با چین بر اساس منافع استراتژیک است اما این امر هم مستلزم بحث درباره منافع استراتژیک است. اتحادیه اروپا باید چارچوب حقوقی و سیاسی ایجاد کند که این منافع استراتژیک در آن تعریف و اعمال شوند. گزینه سوم هم تقویت اتحاد استراتژیک با آمریکاست. گزینه خودمختاری استراتژیک مطلوب‌ترین گزینه به نظر می‌رسد اما مستلزم تغییر اساسی در قانون اساسی اتحادیه اروپاست. در حقیقت آنچه ترامپ و بایدن انجام دادند و می‌دهند به این دلیل بود که آنها برای سیاست‌های خود در دوران انتخابات تبلیغ کردند و بر اساس همین سیاست‌ها انتخاب شدند اما اتحادیه اروپا داستان متفاوتی دارد. اتحادیه اروپا در واقع اتحادیه‌ای گمرکی و با هدف ایجاد بازار و پول واحد ساخته شده است. بنابراین خودمختاری استراتژیک واقعی هم مستلزم تغییر معاهده است: ایجاد یک اتحادیه فدرال که سیاست خارجی و امنیت منطقه‌ای آن مشخص و مورد توافق تمام اعضا باشد. این اتحادیه فدرال برای موضوع مالیات و بدهی‌ها هم باید با اتحادیه‌ای مالی تکمیل شود و این امر نیز مستلزم تغییر قانون اساسی در برخی از کشورهای عضو از جمله آلمان است. همسویی با آمریکا گزینه مناسبی نیست زیرا واشنگتن به وضوح منافع یک‌جانبه خود را پیش می‌برد. در عین حال، در حال حاضر کشورهای عضو اتحادیه اروپا سیاست‌های تجاری و سرمایه‌گذاری‌های ملی خود را با روسیه و چین دنبال می‌کنند و نقش اتحادیه اروپا همچنان در جهت تعیین حداقل حمایت قانونی معاهده‌های فعلی این اتحادیه باقی می‌ماند. در این میان تکلیف فرانسه، عضو مخالف و منتقد اتحادیه منزوی اروپا چیست؟ استرالیا توافقی مهم با فرانسه را نادیده گرفت و ترجیح داد اتحادی با آمریکا و بریتانیا شکل دهد. فرانسه یکی از معدود قدرت‌های هسته‌ای است که در سرزمین‌های برون‌مرزی خود در اقیانوس هند و آرام فعالیت دارد. اکنون سؤال مهم این است که فرانسه در آینده چه نقشی خواهد داشت؟ فرانسه تنها کشور اتحادیه اروپاست که سهم جدی در اقیانوس هند و آرام دارد و با توجه به جدایی بریتانیا از اتحادیه اروپا، تنها قدرت هسته‌ای این اتحادیه محسوب می‌شود. واقعیت جدید ژئوپلیتیکی درست در آستانه مبارزات انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه شکل گرفته و باید دید امانوئل مکرون رئیس‌جمهوری فرانسه چگونه آن را مدیریت خواهد کرد. فرانسه همچنین ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا را در اختیار می‌گیرد و استراتژی دفاعی مشترک اروپایی را در دستور کار قرار خواهد داد. به این ترتیب دوباره نقش ژئوپلیتیک فرانسه مورد توجه قرار می‌گیرد و مکرون این فرصت را دارد که اتحادیه اروپا را از این موقعیت تحقیرآمیز خارج کند.
منبع: Spectator

دشوار می‌توان اهمیت اتحاد موسوم به اکوس (Aukus) بین ایالات متحده، بریتانیا و استرالیا و فاجعه ژئوپلیتیکی‌ای را که این اتحاد برای اتحادیه اروپا ایجاد می‌کند، نادیده گرفت. این اتحاد نقطه اوج شکست‌های متعدد اتحادیه اروپاست؛ مانند ساده‌لوحی و خوش‌باوری در بالاترین سطوح اتحادیه اروپا درباره سیاست خارجی ایالات متحده، قضاوت‌های غلط سیاسی بروکسل درباره جو بایدن و استراتژی او در قبال چین، افراط در نفرت از ترامپ و تلاش برای کنارزدن ترزا می‌ نخست‌وزیر سابق بریتانیا در جریان مذاکرات برگزیت، البته با این تصور غلط که کناررفتن او مشکلات میان لندن و بروکسل را حل‌وفصل خواهد کرد. اتحادیه اروپا باید آگاه شده باشد که اگر با بریتانیا به عنوان یک دشمن استراتژیک رفتار می‌کند، نباید متعجب شود که لندن هم در مقابل، از مزایای رقابتی خود استفاده کند. اتحادیه اروپا خود را درگیر خرد جمعی سیاست‌مداران تنبل کرده است که از واقعیت‌های تحولات جهان دور افتاده‌اند. در حالی که احزاب سیاسی آلمان هنوز درباره مزایا و معایب ناتو بحث می‌کنند، دولت بایدن فراتر از ناتو به سمت استراتژی دفاعی چندقطبی حرکت می‌کند. درست است که ناتو همچنان یک ستون میان دو سوی اقیانوس اطلس به شمار می‌آید اما در حال حرکت در جهتی هستیم که این ستون بدون اتحادهای غیررسمی در دو اقیانوس هند و آرام کارایی خود را از دست می‌دهد. یکی از آنها اتحاد چهارگانه ایالات متحده، ژاپن، هند و استرالیا است. اتحاد «پنج چشم» هم یک اتحاد اطلاعاتی- امنیتی غیررسمی بین ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند است و در هیچ‌کدام این اتحادها اتحادیه اروپا جایی ندارد. این هندسه متغیر نظم بین‌المللی جدید است و در چنین نظمی اتحادیه اروپای به ظاهر یکپارچه با 27 عضو دارای حق وتو، از واقعیت تحولات جهان دور مانده است. «روری متکالف» رئیس دانشکده امنیت ملی در دانشگاه ملی استرالیا، در «نیو‌استیتسمن» می‌نویسد، یکی از دلایل تأخیر در اعلام رسمی اتحاد اکوس این بود که استرالیا قصد داشت تا از حمایت بیشتری از جانب ایالات متحده و بریتانیا برخوردار شود. استرالیا توافقی مشابه با فرانسه داشت و آنچه آنها را متقاعد کرد تا قرارداد با فرانسه را کنار بگذارند، موافقت ایالات متحده و بریتانیا برای به‌اشتراک‌گذاشتن فناوری هسته‌ای بود. متکالف معتقد است که در نتیجه این اتحاد، بریتانیا به قدرتی غیرقابل‌انکار در اقیانوس هند و آرام تبدیل شده است. با این حال، این اتحاد برای بریتانیا چالش‌های فراوانی به همراه دارد. مشکل اصلی نه تنها خشم اتحادیه اروپا بلکه احتمال شعله‌ورشدن جنگ آینده در اقیانوس هند و آرام است. با چنین اتحادی، اتحادیه اروپا در چه موقعیتی قرار می‌گیرد؟ در این مرحله، سه گزینه پیش‌روی اتحادیه اروپا قرار دارد. اولین گزینه این است که همچنان به سردرگمی خود ادامه دهد و همراه با برخی از طرح‌های بزرگ اما بی‌اثر مانند نیروی واکنش ویژه. این اقدام هرچند مورد استقبال رسانه‌ها قرار می‌گیرد اما مشکلی را حل نمی‌کند. گزینه دوم، حرکت به سمت خودمختاری استراتژیک از سوی ایالات متحده با هدف استقلال بیشتر برای ایجاد روابط متمایز با چین بر اساس منافع استراتژیک است اما این امر هم مستلزم بحث درباره منافع استراتژیک است. اتحادیه اروپا باید چارچوب حقوقی و سیاسی ایجاد کند که این منافع استراتژیک در آن تعریف و اعمال شوند. گزینه سوم هم تقویت اتحاد استراتژیک با آمریکاست. گزینه خودمختاری استراتژیک مطلوب‌ترین گزینه به نظر می‌رسد اما مستلزم تغییر اساسی در قانون اساسی اتحادیه اروپاست. در حقیقت آنچه ترامپ و بایدن انجام دادند و می‌دهند به این دلیل بود که آنها برای سیاست‌های خود در دوران انتخابات تبلیغ کردند و بر اساس همین سیاست‌ها انتخاب شدند اما اتحادیه اروپا داستان متفاوتی دارد. اتحادیه اروپا در واقع اتحادیه‌ای گمرکی و با هدف ایجاد بازار و پول واحد ساخته شده است. بنابراین خودمختاری استراتژیک واقعی هم مستلزم تغییر معاهده است: ایجاد یک اتحادیه فدرال که سیاست خارجی و امنیت منطقه‌ای آن مشخص و مورد توافق تمام اعضا باشد. این اتحادیه فدرال برای موضوع مالیات و بدهی‌ها هم باید با اتحادیه‌ای مالی تکمیل شود و این امر نیز مستلزم تغییر قانون اساسی در برخی از کشورهای عضو از جمله آلمان است. همسویی با آمریکا گزینه مناسبی نیست زیرا واشنگتن به وضوح منافع یک‌جانبه خود را پیش می‌برد. در عین حال، در حال حاضر کشورهای عضو اتحادیه اروپا سیاست‌های تجاری و سرمایه‌گذاری‌های ملی خود را با روسیه و چین دنبال می‌کنند و نقش اتحادیه اروپا همچنان در جهت تعیین حداقل حمایت قانونی معاهده‌های فعلی این اتحادیه باقی می‌ماند. در این میان تکلیف فرانسه، عضو مخالف و منتقد اتحادیه منزوی اروپا چیست؟ استرالیا توافقی مهم با فرانسه را نادیده گرفت و ترجیح داد اتحادی با آمریکا و بریتانیا شکل دهد. فرانسه یکی از معدود قدرت‌های هسته‌ای است که در سرزمین‌های برون‌مرزی خود در اقیانوس هند و آرام فعالیت دارد. اکنون سؤال مهم این است که فرانسه در آینده چه نقشی خواهد داشت؟ فرانسه تنها کشور اتحادیه اروپاست که سهم جدی در اقیانوس هند و آرام دارد و با توجه به جدایی بریتانیا از اتحادیه اروپا، تنها قدرت هسته‌ای این اتحادیه محسوب می‌شود. واقعیت جدید ژئوپلیتیکی درست در آستانه مبارزات انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه شکل گرفته و باید دید امانوئل مکرون رئیس‌جمهوری فرانسه چگونه آن را مدیریت خواهد کرد. فرانسه همچنین ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا را در اختیار می‌گیرد و استراتژی دفاعی مشترک اروپایی را در دستور کار قرار خواهد داد. به این ترتیب دوباره نقش ژئوپلیتیک فرانسه مورد توجه قرار می‌گیرد و مکرون این فرصت را دارد که اتحادیه اروپا را از این موقعیت تحقیرآمیز خارج کند.
منبع: Spectator

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.