|

پيامی از آینده برای حال

علی مغازه‌ای

برای من شگفت‌انگیز بود دیدن جوانان حدود 20‌ساله‌ای که با نوعی بلوغ خاص در نشست هفتاد‌وششم سازمان‌ ملل با پیران و سران و تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران جهان از آینده برای حال سخن گفتند. به باور من هفت عضو جوان گروه موسیقی بی‌تی‌اس پیام یا مسیجی از آینده داشتند برای اعضای سازمان ملل و‌ مردم جهان و این بسیار شگفت‌آور بود. آنان بسیار حساب‌شده و ‌منطقی از امید سخن گفتند. از عشقشان به کره زمین و محیط زیست گفتند. از جوانی و شور و عشق به زندگی سخن به میان کشیدند و در کمال ادب جهانیان را به حفظ زندگی فراخواندند.

شعورشان و صمیمیت و صداقت‌شان در طول سخنرانی‌شان که در برابر چشمان جهانیان انجام شد، هر آدمی را به تحسین وا‌می‌دارد.
این جوانان که به‌راحتی توانستند سخنان خود را در صحن سازمان ملل به گوش جهان برسانند، در میان سخنان خود گفتند «ما امروز اینجا حضور داریم تا داستان‌های نسل‌های آینده را به شما منتقل کنیم. قبل از اینکه اینجا حضور پیدا کنیم، از افراد جوانی که در دهه 20‌سالگی قرار دارند، پرسیدیم که این دو سالی که با کرونا گذشت، به چه صورت برای‌شان طی شده و همین‌طور نحوه زندگی این روزهایشان چطور بوده است».
هفت‌ عضو بی‌تی‌اس در جملاتشان گفتند: «چیزی که می‌خواهیم بگوییم این است که امیدواریم به آینده به‌عنوان یه چیز تاریک و ناامیدکننده نگاه نکنید؛ چون ما در واقع کسانی را داریم که برای دنیا تفکر و تلاش می‌کنند و به دنبال یافتن بهترین مسیر به سمت دنیای آینده هستند. می‌دانیم که هنوز چندصفحه‌ای از داستانی که خودمان شخصیت‌های اصلی آن هستیم، باقی مانده. پس امیدواریم که به آن به‌عنوان یك مشکل ناامید‌کننده که به انتهای خود رسیده، نگاه نکنید».
از نگاه پیران به زندگی و عشق و امید جوانان و‌ هم‌نسلان خود گفتند: «ما شنیدیم که نسل جوان در نوجوانی و دهه 20‌سالگی به خاطر کرونا «نسل گمشده» خطاب می‌شوند. آنها را نسل گمشده صدا می‌زنند؛ چون راهشان را در زمان و سنی که هر حرکت و چالش جدیدی بسیار مهم و تعیین‌کننده‌ است، گم کرده‌اند. هرچند، این عادلانه است که آنها را «گمشده و از‌دست‌رفته» صدا بزنیم؛ چون آنها هنوز نتوانسته‌اند از منظر بزرگسالی حرکتی انجام بدهند؟».
اما سریعا برای نسل خود تعریفی نوین ارائه کردند، زمانی که گفتند: «ما جسارت به خرج می‌دهیم و می‌گوییم که «نسل استقبال‌کننده» بیشتر از «نسل گمشده» برای آنها، یعنی نسلی که با کرونا سر کردند، مناسب است. به‌ویژه آنکه این عبارت به این خاطر برای نسل جوان استفاده شده است که آنها به جای ترسیدن، با خوشامد‌گویی گرم از تغییرات استقبال کردند و با قدم‌های استوار به سمت آینده حرکت کردند».
و در پایان بذر امید پراکنده و گفتند: «درست مثل تلاش‌هایی که برای واکسیناسیون انجام می‌شود، معتقدیم که تلاش‌های بی‌شماری برای برگرداندن زندگی به نقطه شروع، انجام می‌شود. معتقدیم به روزی که بتوانیم همدیگر را به صورت رو‌در‌رو ببینیم، نزدیک هستیم. امیدوارم که در آن روز یک بار دیگر با روی باز و پرانرژی به همدیگر خوشامد بگوییم».
آنان در این هفتادوششمین نشست سازمان ملل برای جهان چیزی خواندند از گفتمان آینده و جوان. سرودی خواندند که در برابر انسدادها و افکار کهنه و پوسیده و مخرب بود. ترانه آنان رد تمام ایده‌های پیر و کج و گوژ بود که دنیا را به ورطه خطرناک کنونی کشانده است و این جوانان در برابر آنها، رقص و روشن نگه‌داشتن آتش و وجد موسیقی را نسخه نجات معرفی کردند.
آنان با سران سازمان‌ ملل و دولت‌های جهان از خودشان و طرز فکر نسل‌شان در ترانه خود گفتند و خواندند:
هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از رقصیدن منع کنه
بیا برنامه‌هامونو به هم بریزیم
فقط جوری زندگی کنیم که انگار می‌درخشیم
جوری برقصیم که انگار احمقیم
نیاز نیست نگران باشیم
...

برای من شگفت‌انگیز بود دیدن جوانان حدود 20‌ساله‌ای که با نوعی بلوغ خاص در نشست هفتاد‌وششم سازمان‌ ملل با پیران و سران و تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران جهان از آینده برای حال سخن گفتند. به باور من هفت عضو جوان گروه موسیقی بی‌تی‌اس پیام یا مسیجی از آینده داشتند برای اعضای سازمان ملل و‌ مردم جهان و این بسیار شگفت‌آور بود. آنان بسیار حساب‌شده و ‌منطقی از امید سخن گفتند. از عشقشان به کره زمین و محیط زیست گفتند. از جوانی و شور و عشق به زندگی سخن به میان کشیدند و در کمال ادب جهانیان را به حفظ زندگی فراخواندند.

شعورشان و صمیمیت و صداقت‌شان در طول سخنرانی‌شان که در برابر چشمان جهانیان انجام شد، هر آدمی را به تحسین وا‌می‌دارد.
این جوانان که به‌راحتی توانستند سخنان خود را در صحن سازمان ملل به گوش جهان برسانند، در میان سخنان خود گفتند «ما امروز اینجا حضور داریم تا داستان‌های نسل‌های آینده را به شما منتقل کنیم. قبل از اینکه اینجا حضور پیدا کنیم، از افراد جوانی که در دهه 20‌سالگی قرار دارند، پرسیدیم که این دو سالی که با کرونا گذشت، به چه صورت برای‌شان طی شده و همین‌طور نحوه زندگی این روزهایشان چطور بوده است».
هفت‌ عضو بی‌تی‌اس در جملاتشان گفتند: «چیزی که می‌خواهیم بگوییم این است که امیدواریم به آینده به‌عنوان یه چیز تاریک و ناامیدکننده نگاه نکنید؛ چون ما در واقع کسانی را داریم که برای دنیا تفکر و تلاش می‌کنند و به دنبال یافتن بهترین مسیر به سمت دنیای آینده هستند. می‌دانیم که هنوز چندصفحه‌ای از داستانی که خودمان شخصیت‌های اصلی آن هستیم، باقی مانده. پس امیدواریم که به آن به‌عنوان یك مشکل ناامید‌کننده که به انتهای خود رسیده، نگاه نکنید».
از نگاه پیران به زندگی و عشق و امید جوانان و‌ هم‌نسلان خود گفتند: «ما شنیدیم که نسل جوان در نوجوانی و دهه 20‌سالگی به خاطر کرونا «نسل گمشده» خطاب می‌شوند. آنها را نسل گمشده صدا می‌زنند؛ چون راهشان را در زمان و سنی که هر حرکت و چالش جدیدی بسیار مهم و تعیین‌کننده‌ است، گم کرده‌اند. هرچند، این عادلانه است که آنها را «گمشده و از‌دست‌رفته» صدا بزنیم؛ چون آنها هنوز نتوانسته‌اند از منظر بزرگسالی حرکتی انجام بدهند؟».
اما سریعا برای نسل خود تعریفی نوین ارائه کردند، زمانی که گفتند: «ما جسارت به خرج می‌دهیم و می‌گوییم که «نسل استقبال‌کننده» بیشتر از «نسل گمشده» برای آنها، یعنی نسلی که با کرونا سر کردند، مناسب است. به‌ویژه آنکه این عبارت به این خاطر برای نسل جوان استفاده شده است که آنها به جای ترسیدن، با خوشامد‌گویی گرم از تغییرات استقبال کردند و با قدم‌های استوار به سمت آینده حرکت کردند».
و در پایان بذر امید پراکنده و گفتند: «درست مثل تلاش‌هایی که برای واکسیناسیون انجام می‌شود، معتقدیم که تلاش‌های بی‌شماری برای برگرداندن زندگی به نقطه شروع، انجام می‌شود. معتقدیم به روزی که بتوانیم همدیگر را به صورت رو‌در‌رو ببینیم، نزدیک هستیم. امیدوارم که در آن روز یک بار دیگر با روی باز و پرانرژی به همدیگر خوشامد بگوییم».
آنان در این هفتادوششمین نشست سازمان ملل برای جهان چیزی خواندند از گفتمان آینده و جوان. سرودی خواندند که در برابر انسدادها و افکار کهنه و پوسیده و مخرب بود. ترانه آنان رد تمام ایده‌های پیر و کج و گوژ بود که دنیا را به ورطه خطرناک کنونی کشانده است و این جوانان در برابر آنها، رقص و روشن نگه‌داشتن آتش و وجد موسیقی را نسخه نجات معرفی کردند.
آنان با سران سازمان‌ ملل و دولت‌های جهان از خودشان و طرز فکر نسل‌شان در ترانه خود گفتند و خواندند:
هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از رقصیدن منع کنه
بیا برنامه‌هامونو به هم بریزیم
فقط جوری زندگی کنیم که انگار می‌درخشیم
جوری برقصیم که انگار احمقیم
نیاز نیست نگران باشیم
...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.