ایرانیان و تحولات افغانستان
احسان هوشمند
رویدادهای افغانستان و تسلط روزافزون طالبها بر این کشور به یکی از مهمترین اخبار در میان بخش زیادی از ایرانیان مبدل شده و گروه زیادی از ایرانیان با نگرانی رویدادهای افغانستان را تعقیب میکنند. در هفتههای گذشته بخش قابل توجهی از فضای رسانهای کشور و پیامهای تولیدشده و بازنشرشده در شبکههای اجتماعی نیز درباره افغانستان است. انتشار کیلپهایی از رفتار طالبها با معترضان در کابل، بهویژه زنان معترض یا انتشار صداها و تصاویری از شهروندان افغانستانی که با مردم ایران سخن میگویند یا انتشار اخبار و گمانهزنی درباره دره پنجشیر و رهبران پنجشیر و ابراز نگرانیها درباره احتمال سقوط پنجشیر و سرنوشت مقاومت و فرماندهان پنجشیر از جمله هزاران خبر و کلیپی است که دائما در فضای مجازی و رسانهای بازنشر میشود. این حجم از ابراز نگرانی، نشانگر همدردی عمومی در ایران با مردم افغانستان است که در افغانستان نیز بازخوردهایی داشته است. برخلاف نگرانی عمومی و رو به افزایش ایرانیان درباره تحولات افغانستان و برخلاف تحولات سوریه، یمن، عراق، فلسطین و لبنان، مسئولان و رسانههای رسمی درباره تحولات افغانستان مسیر و روش دیگری در پیش گرفتهاند. استمرار این وضعیت میتواند پیامدهای سیاسی و اجتماعی متعددی درپی داشته باشد.
1- القای بیعملی، انفعال، سردرگمی و تماشاگری دستگاههای مسئول پرونده افغانستان یکی از پیامدهای استمرار وضع موجود است. به این معنا که در برابر پرونده بسیار با اهمیت تحولات افغانستان و راهبردهای نسبتا فعال ایران در برابر مسائل افغانستان در دهههای گذشته حتی در زمان اشغال افغانستان توسط روسیه در دوره جنگ عراق علیه کشورمان که ایران نقش فعالی در افغانستان ایفا میکرد، امروز این تلقی در حال رواج است که تحولات افغانستان برای مسئولان مربوطه اهمیت لازم را ندارد و ایران تماشگربودن را بر هر نوع کنشگری و فعالیت دیگری ترجیح داده است. نتیجه آنکه پرونده تحولات امنیتی و سیاسی افغانستان در همسایگی ایران به نقطهای رسیده است که ایران قادر به اتخاذ مواضعی متناسب با منافع ملی خود نیست و حتی دخالت کشورهای دیگر از جمله همسایگانی چون پاکستان و دیگر کشورها در مسائل داخلی افغانستان نیز اهمیت چندانی برای منافع ملی و امنیت ملی در ایران ندارد. تجربه این نوع بیعملی در قفقاز نیز بازتاب بسیار نامناسبی در افکار عمومی در ایران داشت.
2- وجه دیگر این برداشت این است که تا زمانی که آمریکا در افغانستان حضور داشت تحولات افغانستان برای ایران دارای اهمیت بود و با خروج آمریکا از افغانستان، تحولات این کشور نسبتی با امنیت ملی و منافع کشور نداشته و لذا شایسته توجه نیست. یعنی نوع کنشگری ایران در منطقه تابعی از حضور یا عدم حضور آمریکا است و با خروج آمریکایی از افغانستان، مسائل این کشور و تحولات این کشور اهمیتی برای ایران ندارد.
3- استمرار این رویکرد البته پیامدهای دیگری نیز درپی دارد از جمله آنکه از نظر برخی تحلیلگران در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی، جناحها و گروههایی در کشور چندان از توسعه تسلط طالبان بر افغانستان ناخشنود نیستند و چهبسا این شرایط را وفق مراد خود تلقی میکنند. اشاعه این تلقی نیز پیامدهای بعدی را درپی دارد. به این معنا که در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی فرصتی ایجاد میشود تا گروههایی مدعی شوند میان طالبان و این بخش از نیروهای سیاسی در ایران وحدت در برخی اهداف، راهبرد و رویکردها وجود دارد و اقدمات طالبها آرزوی آنها نیز هست و این همدلی اگرچه با صراحت تمام صورت نمیگیرد، اما نشانههای آن کموبیش ظاهر شده است.
4- استمرار این بیعملی و تماشاگری صرف بدون هر نوع اقدام جدی یا ابتکار عملی از سوی دستگاههای مسئول موجب میشود تا گروههای فرهنگی و شمار درخور توجه علاقهمندان به حوزه ایران فرهنگی نسبت به سرنوشت همتباران خود در افغانستان با نگرانی واکنش نشان دهند؛ به تولید محتوای رسانهای بپردازند و مواضع خود را در قالب حرکات اعتراضی در برابر سفارت پاکستان به صورت نمایش خیابانی یا در قالب فعالیتهای هنری و سیاسی در شبکه مجازی بازنشر کنند.
5- طالبان پیش از این در دشمنی با ایران چیزی کم نگذاشته است؛ از کشتن دیپلماتها تا خبرنگاران ایرانی! یعنی سابقه پیشین طالبها حتی نزد بخش وسیعی از نیروهای اصولگرا چندان قابل دفاع نیست. اشاعه همدلی بخشی از نیروهای سیاسی کشور با طالبان و تلاش برای پنهاننگهداشتن این اقدمات ضد ایرانی طالبان و حتی گاه تطهیر طالبان، واکنش این اقشار اصولگرا را نیز درپی دارد. درحالیکه دستگاه سیاست خارجی کشور در برابر تحولات دیگر کشورها حاضر به پرداخت هزینههای بسیار است، مانند ارسال سوخت به ونزوئلا آنسوی جهان یا لبنان با ریسک بالا، بیعملی در برابر تحولات افغانستان راه را برای تفاسیر دیگری نیز میگشاید و به شکاف عمیقتر میان دولت-ملت منجر میشود. اگر این اتفاقات را با سایر پدیدههای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در ایران امروز به بوته تحلیل و ارزیابی بگذاریم میتوان نتیجه گرفت در عرصههای مختلفی ازجمله سیاستهای داخلی و سیاست خارجی شکاف میان ایرانیان با دولت به معنای عام آن در حال گسترش است و این پدیده کماهمیتی نیست که بتوان با سادگی از کنار آن گذر کرد. بیتوجهی مسئولان برای تشریح سیاستهای کشور در برابر تحولات افغانستان،
برگزاری جلسات نقد و تحلیل سیاست خارجی کشور در افغانستان در رسانههای پربیننده، پرهیز از برخی موضعگیریها در برابر واکنشهای مردمی ازجمله اقدماتی است که میتواند زمینه یک مفاهمه عمومی درباره تحولات افغانستان را باز کند. اعلام خطوط قرمز ایران در افغانستان، تلاش روشن و آشکار و اثربخش برای ایجاد موازنه نیروهای سیاسی در افغانستان و حمایت از دوستان ایران در افغانستان در کنار توجه جدی به میراث فرهنگی و تمدنی مشترک ایرانیان با مردم افغانستان ازجمله اقداماتی است که میتواند به افکار عمومی آرامش دهد. آغاز این اقدام میتواند ابتکار عملی دستگاههای مسئول برای مذاکره جدی درباره خطوط قرمز ایران با طالبها باشد.
رویدادهای افغانستان و تسلط روزافزون طالبها بر این کشور به یکی از مهمترین اخبار در میان بخش زیادی از ایرانیان مبدل شده و گروه زیادی از ایرانیان با نگرانی رویدادهای افغانستان را تعقیب میکنند. در هفتههای گذشته بخش قابل توجهی از فضای رسانهای کشور و پیامهای تولیدشده و بازنشرشده در شبکههای اجتماعی نیز درباره افغانستان است. انتشار کیلپهایی از رفتار طالبها با معترضان در کابل، بهویژه زنان معترض یا انتشار صداها و تصاویری از شهروندان افغانستانی که با مردم ایران سخن میگویند یا انتشار اخبار و گمانهزنی درباره دره پنجشیر و رهبران پنجشیر و ابراز نگرانیها درباره احتمال سقوط پنجشیر و سرنوشت مقاومت و فرماندهان پنجشیر از جمله هزاران خبر و کلیپی است که دائما در فضای مجازی و رسانهای بازنشر میشود. این حجم از ابراز نگرانی، نشانگر همدردی عمومی در ایران با مردم افغانستان است که در افغانستان نیز بازخوردهایی داشته است. برخلاف نگرانی عمومی و رو به افزایش ایرانیان درباره تحولات افغانستان و برخلاف تحولات سوریه، یمن، عراق، فلسطین و لبنان، مسئولان و رسانههای رسمی درباره تحولات افغانستان مسیر و روش دیگری در پیش گرفتهاند. استمرار این وضعیت میتواند پیامدهای سیاسی و اجتماعی متعددی درپی داشته باشد.
1- القای بیعملی، انفعال، سردرگمی و تماشاگری دستگاههای مسئول پرونده افغانستان یکی از پیامدهای استمرار وضع موجود است. به این معنا که در برابر پرونده بسیار با اهمیت تحولات افغانستان و راهبردهای نسبتا فعال ایران در برابر مسائل افغانستان در دهههای گذشته حتی در زمان اشغال افغانستان توسط روسیه در دوره جنگ عراق علیه کشورمان که ایران نقش فعالی در افغانستان ایفا میکرد، امروز این تلقی در حال رواج است که تحولات افغانستان برای مسئولان مربوطه اهمیت لازم را ندارد و ایران تماشگربودن را بر هر نوع کنشگری و فعالیت دیگری ترجیح داده است. نتیجه آنکه پرونده تحولات امنیتی و سیاسی افغانستان در همسایگی ایران به نقطهای رسیده است که ایران قادر به اتخاذ مواضعی متناسب با منافع ملی خود نیست و حتی دخالت کشورهای دیگر از جمله همسایگانی چون پاکستان و دیگر کشورها در مسائل داخلی افغانستان نیز اهمیت چندانی برای منافع ملی و امنیت ملی در ایران ندارد. تجربه این نوع بیعملی در قفقاز نیز بازتاب بسیار نامناسبی در افکار عمومی در ایران داشت.
2- وجه دیگر این برداشت این است که تا زمانی که آمریکا در افغانستان حضور داشت تحولات افغانستان برای ایران دارای اهمیت بود و با خروج آمریکا از افغانستان، تحولات این کشور نسبتی با امنیت ملی و منافع کشور نداشته و لذا شایسته توجه نیست. یعنی نوع کنشگری ایران در منطقه تابعی از حضور یا عدم حضور آمریکا است و با خروج آمریکایی از افغانستان، مسائل این کشور و تحولات این کشور اهمیتی برای ایران ندارد.
3- استمرار این رویکرد البته پیامدهای دیگری نیز درپی دارد از جمله آنکه از نظر برخی تحلیلگران در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی، جناحها و گروههایی در کشور چندان از توسعه تسلط طالبان بر افغانستان ناخشنود نیستند و چهبسا این شرایط را وفق مراد خود تلقی میکنند. اشاعه این تلقی نیز پیامدهای بعدی را درپی دارد. به این معنا که در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی فرصتی ایجاد میشود تا گروههایی مدعی شوند میان طالبان و این بخش از نیروهای سیاسی در ایران وحدت در برخی اهداف، راهبرد و رویکردها وجود دارد و اقدمات طالبها آرزوی آنها نیز هست و این همدلی اگرچه با صراحت تمام صورت نمیگیرد، اما نشانههای آن کموبیش ظاهر شده است.
4- استمرار این بیعملی و تماشاگری صرف بدون هر نوع اقدام جدی یا ابتکار عملی از سوی دستگاههای مسئول موجب میشود تا گروههای فرهنگی و شمار درخور توجه علاقهمندان به حوزه ایران فرهنگی نسبت به سرنوشت همتباران خود در افغانستان با نگرانی واکنش نشان دهند؛ به تولید محتوای رسانهای بپردازند و مواضع خود را در قالب حرکات اعتراضی در برابر سفارت پاکستان به صورت نمایش خیابانی یا در قالب فعالیتهای هنری و سیاسی در شبکه مجازی بازنشر کنند.
5- طالبان پیش از این در دشمنی با ایران چیزی کم نگذاشته است؛ از کشتن دیپلماتها تا خبرنگاران ایرانی! یعنی سابقه پیشین طالبها حتی نزد بخش وسیعی از نیروهای اصولگرا چندان قابل دفاع نیست. اشاعه همدلی بخشی از نیروهای سیاسی کشور با طالبان و تلاش برای پنهاننگهداشتن این اقدمات ضد ایرانی طالبان و حتی گاه تطهیر طالبان، واکنش این اقشار اصولگرا را نیز درپی دارد. درحالیکه دستگاه سیاست خارجی کشور در برابر تحولات دیگر کشورها حاضر به پرداخت هزینههای بسیار است، مانند ارسال سوخت به ونزوئلا آنسوی جهان یا لبنان با ریسک بالا، بیعملی در برابر تحولات افغانستان راه را برای تفاسیر دیگری نیز میگشاید و به شکاف عمیقتر میان دولت-ملت منجر میشود. اگر این اتفاقات را با سایر پدیدههای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در ایران امروز به بوته تحلیل و ارزیابی بگذاریم میتوان نتیجه گرفت در عرصههای مختلفی ازجمله سیاستهای داخلی و سیاست خارجی شکاف میان ایرانیان با دولت به معنای عام آن در حال گسترش است و این پدیده کماهمیتی نیست که بتوان با سادگی از کنار آن گذر کرد. بیتوجهی مسئولان برای تشریح سیاستهای کشور در برابر تحولات افغانستان،
برگزاری جلسات نقد و تحلیل سیاست خارجی کشور در افغانستان در رسانههای پربیننده، پرهیز از برخی موضعگیریها در برابر واکنشهای مردمی ازجمله اقدماتی است که میتواند زمینه یک مفاهمه عمومی درباره تحولات افغانستان را باز کند. اعلام خطوط قرمز ایران در افغانستان، تلاش روشن و آشکار و اثربخش برای ایجاد موازنه نیروهای سیاسی در افغانستان و حمایت از دوستان ایران در افغانستان در کنار توجه جدی به میراث فرهنگی و تمدنی مشترک ایرانیان با مردم افغانستان ازجمله اقداماتی است که میتواند به افکار عمومی آرامش دهد. آغاز این اقدام میتواند ابتکار عملی دستگاههای مسئول برای مذاکره جدی درباره خطوط قرمز ایران با طالبها باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.