همرسانی شوم بلا
صابر محمدی
واکسیناسیون اشتباه خبرنگاران حوزه سلامت، من را حسابی یاد اتوبوسی انداخته که چندیپیش دو خبرنگار حوزه محیط زیست را به کشتن داد. نه فقط به خاطر اینکه هر دو گروهی که با عارضهای روبهرو شدهاند، خبرنگارند، بلکه به دلیل قرابتی وثیقتر؛ هر دو گروه دقیقا در مسیری جانشان به خطر افتاده که آن مسیر، مرتبط با حوزه اصلی فعالیتشان بوده است. خبرنگاران محیط زیست رفته بودند درباره چند مقوله زیستمحیطی در ارومیه گزارش تهیه کنند و دو نفرشان جانشان را وجهالمعاشقه خود و کارشان کردند و حالا هم خبرنگاران سلامت، در یک مرکز واکسیناسیون، یعنی جایی که در این چند ماه بارها از آن گزارش تهیه کردهاند دچار چنین بیمبالاتیای شدهاند. لابد تا حالا شنیدهاید که چند روز پیش، دوز دوم واکسن خبرنگاران سلامت به اشتباه تزریق شده و به جای دوز دوم واکسن سوبرانا، یا همان واکسن ایران و کوبا، دوز سوم یا یادآور این واکسن که در مرحله مطالعاتی بوده و هنوز به تأیید نرسیده، تزریق شده است. آن هم به چه کسانی؟ خبرنگارانی که مدتهاست یک فقره از کارشان، نوشتن درباره همین واکسنهاست. نوشتن درباره همین واکسنهای جورواجور که در کشورشان تولید میشود و هر
روز خبرهای ضد و نقیضی درباره آنها به گوش میرسد. خبرنگارانی که مدتهاست کارشان پوشش نشستهای خبری مختلف با تعداد معتنابهی وعده و وعید درباره همین واکسنهاست. خبرنگارانی که هر روز، مجبورند آن خبر پرکشیدن چندصد جان را مخابره کنند؛ همان خبری که ما مدتی است برای اینکه دیگر تاب و توان شنیدنش را نداریم، دنبالش نمیکنیم. خبرنگارانی که دو سال است با هر ترفند و لطایفالحیلی، میخواهند ما را متقاعد کنند از رعایت پروتکلها خسته نشویم و پا پس نکشیم و البته در این میان خلاف مسئولان، حواسشان هست یکطرفه به قاضی نروند و تقصیرها را صرفا گردن مردم نیندازند بلکه هر روز به مسئولان یادآوری کنند که در کنار رعایتها، باید هر چه زودتر فکری به حال تسریع روند واکسیناسیون بکنند. حالا خودشان چنین در معرض بیمبالاتی و سهلانگاری قرار گرفتهاند.
راستش را بخواهید برای نوشتن این یادداشت کوتاه، چند کتاب امثال و حکم را تورق کردم تا ببینم بین ضربالمثلها، چیزی برای تشریح این وضع داریم یا نه؟ وقتی شروع کردم به جستوجو مطمئن بودم خواهم یافت. بالاخره ما کلی امثال و حکم داریم و به آنها به عنوان درخشانترین مصادیق فرهنگِ عمومیمان میبالیم. مثلا به «چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم» فکر کردم یا چند مصرع و مثل مشابه. اما خب هیچیک از اینها وجهالمثلی مرتبط با اتفاقی که برای این خبرنگاران رخ داده ندارد.
باید خطاب به ریحانه یاسینی و مهشاد کریمی، دو خبرنگاری که در سانحه اتوبوس از دستشان دادیم و نیز به خبرنگاران سلامتی که حالا دچار این سهلانگاری شدهاند و البته که آرزو میکنیم خطری تهدیدشان نکند و به سلامت باشند، بگویم شرمندهایم؛ هنوز برای بلایی که علیه آن میجنگید و جان بر سر راه این منازعه میگذارید، ضربالمثلی تولید نکردهایم. میگویند هرچه قدیمیها گفتهاند درست است و مشتمل بر حکمتی. بگذارید از شما عذر بخواهم که همواره چنین مصرانه برای این گزارههای واپسگرا، رگ گردن بیرون دادهایم. هیچ هم چنین نیست؛ ذخایر فرهنگ عمومی ما، عجالتا توصیف دقیقی از این همرسانی شوم بلا و منازعه مقدستان با آن ندارد. ما را ببخشید و از ادامه راهتان ناامید نشوید. نفستان گرم.
واکسیناسیون اشتباه خبرنگاران حوزه سلامت، من را حسابی یاد اتوبوسی انداخته که چندیپیش دو خبرنگار حوزه محیط زیست را به کشتن داد. نه فقط به خاطر اینکه هر دو گروهی که با عارضهای روبهرو شدهاند، خبرنگارند، بلکه به دلیل قرابتی وثیقتر؛ هر دو گروه دقیقا در مسیری جانشان به خطر افتاده که آن مسیر، مرتبط با حوزه اصلی فعالیتشان بوده است. خبرنگاران محیط زیست رفته بودند درباره چند مقوله زیستمحیطی در ارومیه گزارش تهیه کنند و دو نفرشان جانشان را وجهالمعاشقه خود و کارشان کردند و حالا هم خبرنگاران سلامت، در یک مرکز واکسیناسیون، یعنی جایی که در این چند ماه بارها از آن گزارش تهیه کردهاند دچار چنین بیمبالاتیای شدهاند. لابد تا حالا شنیدهاید که چند روز پیش، دوز دوم واکسن خبرنگاران سلامت به اشتباه تزریق شده و به جای دوز دوم واکسن سوبرانا، یا همان واکسن ایران و کوبا، دوز سوم یا یادآور این واکسن که در مرحله مطالعاتی بوده و هنوز به تأیید نرسیده، تزریق شده است. آن هم به چه کسانی؟ خبرنگارانی که مدتهاست یک فقره از کارشان، نوشتن درباره همین واکسنهاست. نوشتن درباره همین واکسنهای جورواجور که در کشورشان تولید میشود و هر
روز خبرهای ضد و نقیضی درباره آنها به گوش میرسد. خبرنگارانی که مدتهاست کارشان پوشش نشستهای خبری مختلف با تعداد معتنابهی وعده و وعید درباره همین واکسنهاست. خبرنگارانی که هر روز، مجبورند آن خبر پرکشیدن چندصد جان را مخابره کنند؛ همان خبری که ما مدتی است برای اینکه دیگر تاب و توان شنیدنش را نداریم، دنبالش نمیکنیم. خبرنگارانی که دو سال است با هر ترفند و لطایفالحیلی، میخواهند ما را متقاعد کنند از رعایت پروتکلها خسته نشویم و پا پس نکشیم و البته در این میان خلاف مسئولان، حواسشان هست یکطرفه به قاضی نروند و تقصیرها را صرفا گردن مردم نیندازند بلکه هر روز به مسئولان یادآوری کنند که در کنار رعایتها، باید هر چه زودتر فکری به حال تسریع روند واکسیناسیون بکنند. حالا خودشان چنین در معرض بیمبالاتی و سهلانگاری قرار گرفتهاند.
راستش را بخواهید برای نوشتن این یادداشت کوتاه، چند کتاب امثال و حکم را تورق کردم تا ببینم بین ضربالمثلها، چیزی برای تشریح این وضع داریم یا نه؟ وقتی شروع کردم به جستوجو مطمئن بودم خواهم یافت. بالاخره ما کلی امثال و حکم داریم و به آنها به عنوان درخشانترین مصادیق فرهنگِ عمومیمان میبالیم. مثلا به «چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم» فکر کردم یا چند مصرع و مثل مشابه. اما خب هیچیک از اینها وجهالمثلی مرتبط با اتفاقی که برای این خبرنگاران رخ داده ندارد.
باید خطاب به ریحانه یاسینی و مهشاد کریمی، دو خبرنگاری که در سانحه اتوبوس از دستشان دادیم و نیز به خبرنگاران سلامتی که حالا دچار این سهلانگاری شدهاند و البته که آرزو میکنیم خطری تهدیدشان نکند و به سلامت باشند، بگویم شرمندهایم؛ هنوز برای بلایی که علیه آن میجنگید و جان بر سر راه این منازعه میگذارید، ضربالمثلی تولید نکردهایم. میگویند هرچه قدیمیها گفتهاند درست است و مشتمل بر حکمتی. بگذارید از شما عذر بخواهم که همواره چنین مصرانه برای این گزارههای واپسگرا، رگ گردن بیرون دادهایم. هیچ هم چنین نیست؛ ذخایر فرهنگ عمومی ما، عجالتا توصیف دقیقی از این همرسانی شوم بلا و منازعه مقدستان با آن ندارد. ما را ببخشید و از ادامه راهتان ناامید نشوید. نفستان گرم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.