|

پرغوغاترین جنگ تسلیحاتی اینجاست

ناهید احمدپناه

به‌تازگی مقاله‌ای از دانشگاه UEA با عنوان
«‌We are in an "arms race" on our hands» منتشر شده که در آن موقعیت انسان در برابر کووید۱۹ را یک جنگ تسلیحاتی تمام‌عیار نام برده است؛ جنگی که هر دو طرف مجهز به تسلیحات پیشرفته‌ای هستند. انسان دو سلاح «واکسیناسیون» و «تغییر رفتار» را در اختیار دارد و در مقابل کروناویروس مجهز به دو استراتژی است؛ «تغییر» و «تکامل». نمایشی از «تکامل همراه» در این رابطه، ما را هوشیار می‌کند که مانند دیگر رابطه‌های انگل و میزبانی، این جنگ برنده و بازنده قطعی ندارد. با هر قدم ما، ویروس گامی متناسب برمی‌دارد و ما را به خیال وا‌می‌دارد که زیرکی رندانه‌ای در رفتار این حریف خُرد و غیرزنده وجود دارد. توجه به هم‌‌زمانی و شیوع این بیماری با سرعت رشد شبکه‌های اجتماعی و وابستگی روزافزون انسان مدرن به گوشی‌های هوشمند، این داستان را شکل می‌دهد که انسان در تنگ‌راهی با شیبی تند بر بستر تکامل همراه تکنولوژی و کووید۱۹ رو به تغییرات پرشتاب می‌راند و چه‌بسا تغییراتی در رفتار بشری برای همیشه در ساختار زندگی اجتماعی انسان به یادگار باقی بماند. شاید زیست‌کره کلاس درسی سنگین برای انسان به پا کرده و باید گام‌های بعدی را هوشمندانه‌تر و فداکارانه‌تر در راستای حفظ حیات همگان بر این کره خاکی برداشت. در این مقاله از تغییر رفتار اجتماعی به‌عنوان استراتژی عملی برای کنترل گسترش ویروس نام برده شده و اعمال محدودیت‌های اجتماعی را تا زمانی که اغلب جمعیت انسانی در همه کشورها واکسینه نشده یا مصونیت نیافته‌اند، لازم می‌داند. بنابراین تا وقتی واکسیناسیون جمعی در حد اطمینان از کنترل گسترش ویروس انجام نگرفته، تغییر رفتار و سبک زندگی ضروری بوده و این تصمیم انسان امروز است که از این همه‌گیری برای ورود به دوره‌ای جدید از زندگی مدرن بهره بگیرد یا با دست‌نکشیدن از عادت‌های مرسوم، عرصه را بر خود تنگ‌تر کند. آنچه شرایط امروز همه‌گیری به ما می‌آموزد، این است که زندگی همه انسان‌ها در گرو یک فداکاری جمعی است. ساده‌ترین خط دفاعی در مقابل این ویروس، حفظ فاصله اجتماعی، روزهای اول شیوع کرونا قابل قبول و حتی سرگرم‌کننده بود، اما بعد از حدود 18 ماه برخی از تنهایی و خلوت به تنگ آمده و به زندگی قبل از کرونا برگشته‌اند؛ بی‌توجه به این مهم که با بیمار‌شدن هر فرد، شانس جهش‌های خطرناک را برای این ویروس بیشتر و نقش دستگاه ایمنی و واکسیناسیون را در مقابل سویه‌های جدید ناکارآمدتر می‌کنیم و این مهم که رفتارهای خودخواهانه هر‌کدام از ما باعث طولانی‌تر‌شدن دوران قرنطینه و افزایش فشار روانی بر جامعه شده و افزایش آمار مبتلایان، ارتباط با دنیا را برای ایرانی‌ها باز هم سخت‌تر و دورتر می‌کند؛ تحریمی مضاعف!

به‌تازگی مقاله‌ای از دانشگاه UEA با عنوان
«‌We are in an "arms race" on our hands» منتشر شده که در آن موقعیت انسان در برابر کووید۱۹ را یک جنگ تسلیحاتی تمام‌عیار نام برده است؛ جنگی که هر دو طرف مجهز به تسلیحات پیشرفته‌ای هستند. انسان دو سلاح «واکسیناسیون» و «تغییر رفتار» را در اختیار دارد و در مقابل کروناویروس مجهز به دو استراتژی است؛ «تغییر» و «تکامل». نمایشی از «تکامل همراه» در این رابطه، ما را هوشیار می‌کند که مانند دیگر رابطه‌های انگل و میزبانی، این جنگ برنده و بازنده قطعی ندارد. با هر قدم ما، ویروس گامی متناسب برمی‌دارد و ما را به خیال وا‌می‌دارد که زیرکی رندانه‌ای در رفتار این حریف خُرد و غیرزنده وجود دارد. توجه به هم‌‌زمانی و شیوع این بیماری با سرعت رشد شبکه‌های اجتماعی و وابستگی روزافزون انسان مدرن به گوشی‌های هوشمند، این داستان را شکل می‌دهد که انسان در تنگ‌راهی با شیبی تند بر بستر تکامل همراه تکنولوژی و کووید۱۹ رو به تغییرات پرشتاب می‌راند و چه‌بسا تغییراتی در رفتار بشری برای همیشه در ساختار زندگی اجتماعی انسان به یادگار باقی بماند. شاید زیست‌کره کلاس درسی سنگین برای انسان به پا کرده و باید گام‌های بعدی را هوشمندانه‌تر و فداکارانه‌تر در راستای حفظ حیات همگان بر این کره خاکی برداشت. در این مقاله از تغییر رفتار اجتماعی به‌عنوان استراتژی عملی برای کنترل گسترش ویروس نام برده شده و اعمال محدودیت‌های اجتماعی را تا زمانی که اغلب جمعیت انسانی در همه کشورها واکسینه نشده یا مصونیت نیافته‌اند، لازم می‌داند. بنابراین تا وقتی واکسیناسیون جمعی در حد اطمینان از کنترل گسترش ویروس انجام نگرفته، تغییر رفتار و سبک زندگی ضروری بوده و این تصمیم انسان امروز است که از این همه‌گیری برای ورود به دوره‌ای جدید از زندگی مدرن بهره بگیرد یا با دست‌نکشیدن از عادت‌های مرسوم، عرصه را بر خود تنگ‌تر کند. آنچه شرایط امروز همه‌گیری به ما می‌آموزد، این است که زندگی همه انسان‌ها در گرو یک فداکاری جمعی است. ساده‌ترین خط دفاعی در مقابل این ویروس، حفظ فاصله اجتماعی، روزهای اول شیوع کرونا قابل قبول و حتی سرگرم‌کننده بود، اما بعد از حدود 18 ماه برخی از تنهایی و خلوت به تنگ آمده و به زندگی قبل از کرونا برگشته‌اند؛ بی‌توجه به این مهم که با بیمار‌شدن هر فرد، شانس جهش‌های خطرناک را برای این ویروس بیشتر و نقش دستگاه ایمنی و واکسیناسیون را در مقابل سویه‌های جدید ناکارآمدتر می‌کنیم و این مهم که رفتارهای خودخواهانه هر‌کدام از ما باعث طولانی‌تر‌شدن دوران قرنطینه و افزایش فشار روانی بر جامعه شده و افزایش آمار مبتلایان، ارتباط با دنیا را برای ایرانی‌ها باز هم سخت‌تر و دورتر می‌کند؛ تحریمی مضاعف!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.