|

درخواست بیش از ۱۲۰۰ فعال مدنی و حقوق بشر از سازمان ملل و جامعه جهانی

پیش از آنکه افغانستان قتلگاه زنان شود، صدایشان را بشنوید

بیش از هزارو 200 فعال حقوق بشر ایرانی و افغان در نامه‌ای سرگشاده از خواسته‌های زنان افغان، حمایت کردند و به سازمان ملل، نهادها و سازما‌ن‌های جهانی مدافع صلح اعلام کردند که همپای زنان افغانستان، خواستار آتش‌بس فوری، صلحی عادلانه و اقدامات مسئولانه برای پایان‌بخشیدن به جنگ آغازشده از سوی طالبان هستند. در این نامه سرگشاده آمده است: «ما دوستان واقعی افغانستان، امضاکنندگان این نامه سرگشاده، حمایت خود را از خواست‏‌های زنان افغانستان که در زیر ابراز شده، اعلام می‌‏داریم و هم‌صدا با آنان سازمان ملل متحد، دولت افغانستان و بازیگران ذی‌دخل ملی و بین‏‌المللی را به انجام تعهدات و درپیش‌گرفتن اقدامات مسئولانه برای پایان‌بخشیدن به جنگ و تحقق صلح عادلانه‏ همه‏‌شمول که حافظ منافع و حقوق همه باشندگان این سرزمین اعم از زن و مرد باشد، فرامی‏‌خوانیم. زنان افغانستان بیش از 40 سال است که جنگی خانمان‌سوز را تحمل می‌کنند.
جنگی که در آن هیچ نقشی نداشته‌اند و کرامت انسانی‌شان به ‌طور مداوم و روزمره مورد هجوم قرار گرفته است، آنها سال‌هاست خواهران و مادران، همسران، کودکان و جوانان بی‌گناه خود را در این چرخه جنگ، خشونت بی‏‌پایان، آپارتاید جنسی، آدم‌‎ربایی، نسل‌کشی، زن‌کشی، تجاوز، بردگی، فقر مطلق و بیداد از دست می‌‎دهند و هر روز داغی تازه بر جانشان می‌نشیند. خانه‌‏هایشان ویران، کودکانشان یتیم و چند نسل از آنان در سرزمین خود یا کشورهای منطقه و جهان آواره شده‎اند. در طول چندین دهه جنگ و کشتار، آنان بیش از همه افراد جامعه از مجموعه‎ حقوق انسانی خود، دسترسی به امکانات اولیه زندگی، امنیت، امکانات سلامتی و بهداشتی، تحصیل و کار، فعالیت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و داشتن جامعه مدنی مستقل محروم شده‏‌اند. درحالی‌که پس از جنگ سرد با وجود چالش‌ها و تغییر پی‌درپی رژیم‌های سیاسی، امیدهایی برای تحقق یک زندگی بهتر برای مردم افغانستان نمایان شده بود، اما جنگ و اشغال بار دیگر همه‌ چیز را نابود کرد». در بخشی دیگر از این نامه تأکید شده است: «امروز با شعله‌ورشدن دوباره آتش جنگی تمام‌عیار در سراسر کشور و ظهور دوباره طالبان که در پی خروج غیرمسئولانه نیروهای آمریکایی از افغانستان، ضعف حکومت مرکزی و حمایت یا بی‎عملی سایر کشورهای منطقه، صورت گرفته است، زندگی و آینده زنان افغانستان بار دیگر در معرض تهدید و خطر قرار گرفته است. خشونت سازمان‌یافته علیه زنان توسط طالبان، ارتکاب جرائم جنگی ازجمله کشتار غیرنظامیان، غصب خانه‌‏ها و غارت اموال، تجاوز، ازدواج اجباری، خشونت‌های جنسی و جنسیتی و نقض فاحش حقوق بشر، آینده تاریکی را برای زنان افغانستان نشان می‌دهد. هم‌زمان با این جنگ و خشونت، مذاکرات صلح نیز بیش از آنکه با هدف بهبودی اوضاع در افغانستان باشد، در جهت مشروعیت‌بخشیدن به متهمان جنایت‌های جنگی و بانیان فجایع انسانی بی‌‏شمار، پیش می‌رود. مذاکراتی که در آن جامعه مدنی مستقل افغانستان هیچ نماینده‌ای در آن ندارد و صدای زنانی که همین امروز در ولایات تحت امر طالبان، شلاق می‌خورند و سنگسار می‌شوند و به اجبار به عقد نکاح سربازان طالب درمی‌آیند، شنیده نمی‌شود. مذاکراتی که هیچ نشانی از صلح در آن نیست و بیشتر به چانه‎زنی برای کسب قدرت می‌‎ماند». در پایان تأکید شده است: «ما جمعی از فعالان زن افغانستان و ایران، با صدای بلند اعلام می‎کنیم که زنان افغانستان شهروندانی برابر هستند و حقوق انسانی آنها می‌بایست در هر مذاکرات صلحی به‌عنوان پیش‌شرط مطرح و مورد قبول طرفین قرار گیرد. زنان افغانستان نباید بار دیگر قربانی جنگ‎های نیابتی شوند و دستاوردهایشان در آتش جنگ‎هایی که در آن نقشی ندارند، از میان برود.
ما از دبیرکل سازمان ملل، شورای حقوق بشر سازمان ملل، نهادهای حقوق بشری جهان و جامعه جهانی می‌خواهیم تا پیش از آنکه افغانستان به قتلگاه زنان تبدیل شود، صدای ما را بشنوند و برای دفاع از حقوق بشری مردم افغانستان مداخله کنند».

بیش از هزارو 200 فعال حقوق بشر ایرانی و افغان در نامه‌ای سرگشاده از خواسته‌های زنان افغان، حمایت کردند و به سازمان ملل، نهادها و سازما‌ن‌های جهانی مدافع صلح اعلام کردند که همپای زنان افغانستان، خواستار آتش‌بس فوری، صلحی عادلانه و اقدامات مسئولانه برای پایان‌بخشیدن به جنگ آغازشده از سوی طالبان هستند. در این نامه سرگشاده آمده است: «ما دوستان واقعی افغانستان، امضاکنندگان این نامه سرگشاده، حمایت خود را از خواست‏‌های زنان افغانستان که در زیر ابراز شده، اعلام می‌‏داریم و هم‌صدا با آنان سازمان ملل متحد، دولت افغانستان و بازیگران ذی‌دخل ملی و بین‏‌المللی را به انجام تعهدات و درپیش‌گرفتن اقدامات مسئولانه برای پایان‌بخشیدن به جنگ و تحقق صلح عادلانه‏ همه‏‌شمول که حافظ منافع و حقوق همه باشندگان این سرزمین اعم از زن و مرد باشد، فرامی‏‌خوانیم. زنان افغانستان بیش از 40 سال است که جنگی خانمان‌سوز را تحمل می‌کنند.
جنگی که در آن هیچ نقشی نداشته‌اند و کرامت انسانی‌شان به ‌طور مداوم و روزمره مورد هجوم قرار گرفته است، آنها سال‌هاست خواهران و مادران، همسران، کودکان و جوانان بی‌گناه خود را در این چرخه جنگ، خشونت بی‏‌پایان، آپارتاید جنسی، آدم‌‎ربایی، نسل‌کشی، زن‌کشی، تجاوز، بردگی، فقر مطلق و بیداد از دست می‌‎دهند و هر روز داغی تازه بر جانشان می‌نشیند. خانه‌‏هایشان ویران، کودکانشان یتیم و چند نسل از آنان در سرزمین خود یا کشورهای منطقه و جهان آواره شده‎اند. در طول چندین دهه جنگ و کشتار، آنان بیش از همه افراد جامعه از مجموعه‎ حقوق انسانی خود، دسترسی به امکانات اولیه زندگی، امنیت، امکانات سلامتی و بهداشتی، تحصیل و کار، فعالیت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و داشتن جامعه مدنی مستقل محروم شده‏‌اند. درحالی‌که پس از جنگ سرد با وجود چالش‌ها و تغییر پی‌درپی رژیم‌های سیاسی، امیدهایی برای تحقق یک زندگی بهتر برای مردم افغانستان نمایان شده بود، اما جنگ و اشغال بار دیگر همه‌ چیز را نابود کرد». در بخشی دیگر از این نامه تأکید شده است: «امروز با شعله‌ورشدن دوباره آتش جنگی تمام‌عیار در سراسر کشور و ظهور دوباره طالبان که در پی خروج غیرمسئولانه نیروهای آمریکایی از افغانستان، ضعف حکومت مرکزی و حمایت یا بی‎عملی سایر کشورهای منطقه، صورت گرفته است، زندگی و آینده زنان افغانستان بار دیگر در معرض تهدید و خطر قرار گرفته است. خشونت سازمان‌یافته علیه زنان توسط طالبان، ارتکاب جرائم جنگی ازجمله کشتار غیرنظامیان، غصب خانه‌‏ها و غارت اموال، تجاوز، ازدواج اجباری، خشونت‌های جنسی و جنسیتی و نقض فاحش حقوق بشر، آینده تاریکی را برای زنان افغانستان نشان می‌دهد. هم‌زمان با این جنگ و خشونت، مذاکرات صلح نیز بیش از آنکه با هدف بهبودی اوضاع در افغانستان باشد، در جهت مشروعیت‌بخشیدن به متهمان جنایت‌های جنگی و بانیان فجایع انسانی بی‌‏شمار، پیش می‌رود. مذاکراتی که در آن جامعه مدنی مستقل افغانستان هیچ نماینده‌ای در آن ندارد و صدای زنانی که همین امروز در ولایات تحت امر طالبان، شلاق می‌خورند و سنگسار می‌شوند و به اجبار به عقد نکاح سربازان طالب درمی‌آیند، شنیده نمی‌شود. مذاکراتی که هیچ نشانی از صلح در آن نیست و بیشتر به چانه‎زنی برای کسب قدرت می‌‎ماند». در پایان تأکید شده است: «ما جمعی از فعالان زن افغانستان و ایران، با صدای بلند اعلام می‎کنیم که زنان افغانستان شهروندانی برابر هستند و حقوق انسانی آنها می‌بایست در هر مذاکرات صلحی به‌عنوان پیش‌شرط مطرح و مورد قبول طرفین قرار گیرد. زنان افغانستان نباید بار دیگر قربانی جنگ‎های نیابتی شوند و دستاوردهایشان در آتش جنگ‎هایی که در آن نقشی ندارند، از میان برود.
ما از دبیرکل سازمان ملل، شورای حقوق بشر سازمان ملل، نهادهای حقوق بشری جهان و جامعه جهانی می‌خواهیم تا پیش از آنکه افغانستان به قتلگاه زنان تبدیل شود، صدای ما را بشنوند و برای دفاع از حقوق بشری مردم افغانستان مداخله کنند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.