|

کرونا و سیاه‌پوش‌شدن مردم

آرش هاشمی-روزنامه‌نگار

آرزوی بهبودی و تسلیت‌گفتن به جملات رایج این روزهای ما مشهدی‌ها تبدیل شده است و شهر را سیاهی گرفته بس که اهالی شهر سیاه‌پوش شده‌اند. مرگ در این روزها، از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است.

پزشکان از هفته‌های گذشته التماس می‌کردند که شهر را قرنطینه کنید و شورای شهر در همان روزهای ابتدایی موج پنجم هشدار داد که وضعیت آن‌چنان وخیم است که این حجم از فوتی و بستری را در هیچ‌کدام از موج‌های قبلی کرونا نداشتیم.
خبرنگاران و کاربران فضای مجازی با هشتگ‌های «قرنطینه کنید» و مشابه آن تلاش می‌کردند تا جلوی یک فاجعه انسانی را بگیرند؛ اما ... هیچ‌کس صدای تظلم‌خواهی مردم مشهد را نشنید.
نشنیدند و بحران اتفاق افتاد. نشنیدند و فاجعه انسانی رقم خورد. زمانی که فریاد می‌زدیم شهر را قرنطینه کنید، در این شهرِ عزادار فقط تخت بیمارستانی پیدا نمی‌شد؛ اما الان از سرم گرفته تا تابوت و آمبولانس هم کیمیا شده است.
آن روزها فریاد اهالی کادر درمان این بود که تخت نداریم؛ اما این روزها با صدایی گرفته و هق‌هق‌کنان از فوج‌فوج فوت جوانان می‌گویند. پرستاران و پزشکانی که تجربه زمان جنگ را دارند، آنهایی که تجربه همه‌گیری بیماری وبا در پیش از انقلاب را دارند، مرگ‌های کرونایی در این روزها را بی‌سابقه توصیف می‌کنند.
مردم شهر یک‌به‌یک می‌میرند و تنها واکنش مسئولان اعلام تعداد مردگان است.
حجم فوتی‌های روزانه سه‌رقمی‌ است؛ اما بین صد تا 300 نفر در روز روایت‌های مختلف وجود دارد. یکی می‌گوید 110 نفر، یکی می‌گوید 200 و دیگری می‌گوید بیش از 320 نفر از مردم مشهد روزانه به دلیل کرونا فوت می‌شوند. روزانه عزیز صدها خانواده قربانی بی‌تدبیری‌های کسانی می‌شود که متأسفانه مسئولان ما هستند و سؤال‌مان این است که روزی چند نفر باید جان دهند، چند نفر باید بمیرند، چند خانواده باید سیاه‌پوش شوند تا کسانی که تحت عنوان «مسئول» شناخته می‌شوند، به خودشان بیایند؟
هر روز بیش از 20 هزار نفر با علائم مشکوک به کرونا به مراکز درمانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه می‌کنند. فقط بیش از هفت‌هزارو 500 تست مثبت روزانه ثبت می‌شود. کدام سیستم درمانی می‌تواند پاسخ‌گوی این حجم از بیماران باشد؟ مگر اینکه تمام شهر را تبدیل به تخت‌های بیمارستانی کنند؛ البته عملکردشان بیشتر به تأمین قبرها شبیه بوده تا تخت درمانی برای مردم.
لحظه به لحظه بر تعداد مبتلایان افزوده می‌شود و برای کادر درمان هم جان و توانی باقی نمانده است. خبر رسیده که تعدادی از اهالی کادر درمان استعفاهای خود را نوشته‌اند؛ اما به دلیل کمبود نیرو با درخواست‌های‌شان موافقت نشده است. خبری تلخ و نگران‌کننده برای ماه‌های آینده مشهد؛ چرا‌که پیک پنجم کرونا نه‌تنها به قله خود نرسیده؛ بلکه با تجمعات اخیر، زمان به قله رسیدنش هم طولانی‌تر شده است. دوره موج کرونای دلتا و پیک پنجم سه ماه پیش‌بینی می‌شود و شرایط مشهد تنها در طی دو هفته فوق بحرانی شد. تخت‌های بیمارستانی پُر، کمبود دارو، استعفای کادر درمان، کرونای دلتا و سه ماه دیگر؟ مگر خدا در این فاجعه بر ما رحمی کند.
«فاجعه» در مشهد هم صدا دارد و هم تصویر؛ تصویرش را می‌شود در سردخانه‌های تکمیل ظرفیت‌شده بیمارستان‌ها که جسدها را روی زمین قرار داده‌اند و آمبولانس‌هایی که سه الی چهار فوتی را در کنار هم منتقل می‌کنند، دید و صدایش نیز در تک‌تک کوچه‌های شهر جاری‌ است. صدای جیغ، ناله و فغان خانواده‌ها در میان انبوه پرچم‌های سیاهی که در هر کوچه و محله‌ای نصب شده است. خیابانی بدون پرچم سیاه و تسلیت باقی نمانده است؛ چرا‌که حدودا هر 15 دقیقه یک خانواده مشهدی عزادار می‌شود.
اوضاع مشهد در پیک پنجم کرونا از ذکر آمار و ارقام گذشته است؛ بحران یعنی خود مشهد و فاجعه یعنی آرامستان‌های شهر. و اگر ما را قرنطینه نکنند، به کانون گسترش کرونا در کل کشور تبدیل خواهیم شد. میلیون‌ها نفر به مشهد آمدند و هر نفر که به شهر خود بازگردد، می‌تواند ده‌ها نفر را آلوده کند. و همچنان صدها نفر در روز به مشهد می‌آیند.
و در انتهای این هفته تاسوعا و عاشوراست و چند روز تعطیلی. برای اینکه ایران، غرق در بحران مشهد نشود، کاری کنید... .

آرزوی بهبودی و تسلیت‌گفتن به جملات رایج این روزهای ما مشهدی‌ها تبدیل شده است و شهر را سیاهی گرفته بس که اهالی شهر سیاه‌پوش شده‌اند. مرگ در این روزها، از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است.

پزشکان از هفته‌های گذشته التماس می‌کردند که شهر را قرنطینه کنید و شورای شهر در همان روزهای ابتدایی موج پنجم هشدار داد که وضعیت آن‌چنان وخیم است که این حجم از فوتی و بستری را در هیچ‌کدام از موج‌های قبلی کرونا نداشتیم.
خبرنگاران و کاربران فضای مجازی با هشتگ‌های «قرنطینه کنید» و مشابه آن تلاش می‌کردند تا جلوی یک فاجعه انسانی را بگیرند؛ اما ... هیچ‌کس صدای تظلم‌خواهی مردم مشهد را نشنید.
نشنیدند و بحران اتفاق افتاد. نشنیدند و فاجعه انسانی رقم خورد. زمانی که فریاد می‌زدیم شهر را قرنطینه کنید، در این شهرِ عزادار فقط تخت بیمارستانی پیدا نمی‌شد؛ اما الان از سرم گرفته تا تابوت و آمبولانس هم کیمیا شده است.
آن روزها فریاد اهالی کادر درمان این بود که تخت نداریم؛ اما این روزها با صدایی گرفته و هق‌هق‌کنان از فوج‌فوج فوت جوانان می‌گویند. پرستاران و پزشکانی که تجربه زمان جنگ را دارند، آنهایی که تجربه همه‌گیری بیماری وبا در پیش از انقلاب را دارند، مرگ‌های کرونایی در این روزها را بی‌سابقه توصیف می‌کنند.
مردم شهر یک‌به‌یک می‌میرند و تنها واکنش مسئولان اعلام تعداد مردگان است.
حجم فوتی‌های روزانه سه‌رقمی‌ است؛ اما بین صد تا 300 نفر در روز روایت‌های مختلف وجود دارد. یکی می‌گوید 110 نفر، یکی می‌گوید 200 و دیگری می‌گوید بیش از 320 نفر از مردم مشهد روزانه به دلیل کرونا فوت می‌شوند. روزانه عزیز صدها خانواده قربانی بی‌تدبیری‌های کسانی می‌شود که متأسفانه مسئولان ما هستند و سؤال‌مان این است که روزی چند نفر باید جان دهند، چند نفر باید بمیرند، چند خانواده باید سیاه‌پوش شوند تا کسانی که تحت عنوان «مسئول» شناخته می‌شوند، به خودشان بیایند؟
هر روز بیش از 20 هزار نفر با علائم مشکوک به کرونا به مراکز درمانی دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه می‌کنند. فقط بیش از هفت‌هزارو 500 تست مثبت روزانه ثبت می‌شود. کدام سیستم درمانی می‌تواند پاسخ‌گوی این حجم از بیماران باشد؟ مگر اینکه تمام شهر را تبدیل به تخت‌های بیمارستانی کنند؛ البته عملکردشان بیشتر به تأمین قبرها شبیه بوده تا تخت درمانی برای مردم.
لحظه به لحظه بر تعداد مبتلایان افزوده می‌شود و برای کادر درمان هم جان و توانی باقی نمانده است. خبر رسیده که تعدادی از اهالی کادر درمان استعفاهای خود را نوشته‌اند؛ اما به دلیل کمبود نیرو با درخواست‌های‌شان موافقت نشده است. خبری تلخ و نگران‌کننده برای ماه‌های آینده مشهد؛ چرا‌که پیک پنجم کرونا نه‌تنها به قله خود نرسیده؛ بلکه با تجمعات اخیر، زمان به قله رسیدنش هم طولانی‌تر شده است. دوره موج کرونای دلتا و پیک پنجم سه ماه پیش‌بینی می‌شود و شرایط مشهد تنها در طی دو هفته فوق بحرانی شد. تخت‌های بیمارستانی پُر، کمبود دارو، استعفای کادر درمان، کرونای دلتا و سه ماه دیگر؟ مگر خدا در این فاجعه بر ما رحمی کند.
«فاجعه» در مشهد هم صدا دارد و هم تصویر؛ تصویرش را می‌شود در سردخانه‌های تکمیل ظرفیت‌شده بیمارستان‌ها که جسدها را روی زمین قرار داده‌اند و آمبولانس‌هایی که سه الی چهار فوتی را در کنار هم منتقل می‌کنند، دید و صدایش نیز در تک‌تک کوچه‌های شهر جاری‌ است. صدای جیغ، ناله و فغان خانواده‌ها در میان انبوه پرچم‌های سیاهی که در هر کوچه و محله‌ای نصب شده است. خیابانی بدون پرچم سیاه و تسلیت باقی نمانده است؛ چرا‌که حدودا هر 15 دقیقه یک خانواده مشهدی عزادار می‌شود.
اوضاع مشهد در پیک پنجم کرونا از ذکر آمار و ارقام گذشته است؛ بحران یعنی خود مشهد و فاجعه یعنی آرامستان‌های شهر. و اگر ما را قرنطینه نکنند، به کانون گسترش کرونا در کل کشور تبدیل خواهیم شد. میلیون‌ها نفر به مشهد آمدند و هر نفر که به شهر خود بازگردد، می‌تواند ده‌ها نفر را آلوده کند. و همچنان صدها نفر در روز به مشهد می‌آیند.
و در انتهای این هفته تاسوعا و عاشوراست و چند روز تعطیلی. برای اینکه ایران، غرق در بحران مشهد نشود، کاری کنید... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.