|

رنجی که از فدراسیون والیبال می‌بریم

والیبال ایران قدرتش را از دست داده است؛ این را می‌توان با استناد به نتایجی که تیم ملی ایران در دو تورنمنت اخیر و در مواجهه با تیم‌های متوسط و بزرگ دنیا به دست آورده، دریافت. ایران ابتدا در لیگ ملت‌های والیبال با نمایشی پرنوسان در بین تیم‌های انتهای جدول قرار گرفت تا زنگ خطر به صدا دربیاید. با وجود کسب نتایج ضعیف اما فدراسیون والیبال ایران وعده داد که این تیم در المپیک جبران می‌کند و حتی محمد‌رضا داورزنی، رئیس فدراسیون والیبال، رسما از این گفت که تیمش در المپیک روی سکو می‌رود. بازی‌های تیم ملی والیبال ایران در المپیک هم چنگی به دل نزد؛ فارغ از بازی با لهستان که گویی تنها نمایش قابل قبول والیبال ایران در ماه‌های اخیر بوده، بقیه دیدارها به بدترین شکل ممکن پیش رفت و نهایتا تیمی که قرار بود روی سکوی المپیک برود، از صعود به دور بعدی بازماند و بین شش تیم مرحله گروهی با ایستادن در رتبه پنجم وداع زودهنگامی با المپیک داشت. اگرچه فدراسیون «وعده و وعید» داورزنی حالا ادعا کرده تیم ملی والیبال ایران به‌زودی قدرتش در آسیا را به رخ می‌کشد؛ ولی به نظر می‌رسد ملی‌پوشان والیبال ایران از لحاظ روحی به هم ریخته‌اند و حتی نمی‌شود در‌حال‌حاضر ادعا کرد والیبال ایران در آسیا هم حرف اول را می‌زند! دو شکست برابر ژاپن در لیگ ملت‌ها و البته المپیک توکیو به‌خوبی نشان داد که ژاپن فاصله ایجاد‌شده با والیبال ایران را پر کرده و در حال عبور از ایران است.
اگرچه فدراسیون والیبال ایران با «زیرکی» تلاش کرده مسئولیت نتیجه‌گیری در دو تورنمنت اخیر و در کل ضعف نسبی والیبال ایران را به عملکرد بازیکنان مرتبط کند؛ ولی به نظر می‌رسد رنجی که والیبال ایران این روزها می‌برد، مسئولیتش مستقیما متوجه فدراسیون والیبال است.
درست است که فدراسیون والیبال تلاش کرد با گماشتن ولادیمیر آلکنو به‌عنوان سرمربی جدید تیم ملی والیبال ایران یکی از پرافتخارترین مربیان جهان را به ایران بکشاند؛ ولی سؤالی که در‌این‌بین مطرح می‌شود، این است که آیا آلکنو و فدارسیون والیبال به اندازه کافی وقت برای تیم ملی گذاشتند؟ پاسخ به این سؤال منفی است. فدراسیون والیبال اگرچه با ولادیمیر آلکنو خیلی زود به توافق رسید؛ ولی در اشتباهی تأثیرگذار به این مربی زمان داد تا با خیال راحت در روسیه بماند و کارش را در تیم باشگاهی‌اش به پایان ببرد. شاید دو طرف در خیال خام این بودند که والیبالیست‌های ایرانی به قدری قدرتمند هستند که بشود با برگزاری چند دیدار تدارکاتی به ترکیب اصلی برای المپیک رسید و در این میدان بزرگ نتیجه گرفت. با‌این‌حال مشخص شد که هر قدر هم مربی بزرگ و صاحب‌سبک باشد، باز برای نتیجه‌گرفتن و موفقیت به زمان نیاز دارد. موردی که اینجا رخ داده و باعث تضعیف قدرت والیبال ایران شده، زمان‌بندی بد فدراسیون والیبال و مماشات زیاد با خواسته‌های آلکنو مبنی بر دیر اضافه‌شدن به اردوی تیم ملی والیبال ایران است. خیلی زود مشخص شد آلکنو هم با وجود توانایی‌های زیاد در امر مربیگری به زمان نیاز دارد تا ضعف‌های موجود در تیم ملی را از بین ببرد. دو ضعف عمده‌ای که حاصل دریافت و البته سرویس‌زدن بود، هرگز برطرف نشد. آلکنو به‌همین‌دلیل وارد بازی خطرناک دیگری هم شد که دوباره پای فدراسیون والیبال را به میان کشید؛ اینکه درست یا غلط به درخواست‌های فنی فدراسیون پاسخ مثبت داد. او چوبش را زودتر خورد و صدمه‌اش را هم تیم ملی دید. ماجرای دعوت از فرهاد قائمی که ظاهرا به درخواست فدراسیون‌نشین‌ها بوده، کلی برای ایران حاشیه درست کرد. سرانجام ضعف مفرط در زدن سرویس هم که در المپیک کار دست ایران داد. در نهایت هم آلکنو دوباره در این مورد پای فدراسیون والیبال ایران را به میان کشید و از این گفت که نباید پیشنهاد اردوی 30‌نفره فدراسیون را می‌پذیرفته است: «واقعیت درباره اینکه گفتم از لیمو نمی‌توان رب گوجه فرنگی گرفت، این است که در بازی‌ها دیدید وقتی یک بازیکن نمی‌تواند توپ سرویس را از روی تور رد کند، نمی‌تواند مقابل تیم‌های بزرگ بازی کند. کمر تیم شکست. همه دیدند چقدر در رد‌کردن توپ روی تور دچار مشکل شدیم. در پاس‌های دوم هم دچار مشکل شدیم؛ ولی تا حدودی برطرف کردیم. مشکل اصلی ما سرویس بود... . آن چیزی که اشتباه من بود و من به درخواست فدراسیون پذیرفتم، حضور ۳۰ نفر در سالن برای تمرین بود. من برای شناخت بیشتر بازیکنان سعی کردم نفرات بیشتری به تمرین بیایند. با وجود اینکه تا‌به‌حال با این تعداد کار کرده‌ام، برای اینکه اجحافی در حق بازیکنی نباشد، پذیرفتم و این بزرگ‌ترین ضربه در راه آماده‌سازی تیم بود». سفارش‌های فدراسیون از یک سو، وقت کم آلکنو از سوی دیگر و زمان‌بندی بد داورزنی برای معرفی سرمربی خارجی همگی نهایتا یک حاصل داشت: افت والیبال ایران. حالا هم که ساده‌ترین اتفاق ممکن در فدراسیون والیبال ایران رخ داده و وعده بازگشت به روزهای خوب داده شده است؛ وعده‌ای که دیگر بعید است مخاطبان والیبال را سر ذوق بیاورد؛ به‌ویژه آنکه همین حالا زمزمه‌هایی مبنی بر خداحافظی یکی، دو نفر از بهترین‌های والیبال ایران در سال‌های اخیر هم به گوش می‌رسد. کاش دراین‌بین فدراسیون‌نشین‌ها هم با پذیرش واقعیت تلاش کنند به جای دادن وعده‌هایی که یکی پس از دیگری پوچ از آب در‌می‌آید، به برنامه‌ریزی مدونی رو بیاورند تا والیبال ایران جایگاه از‌دست‌رفته‌اش در دنیا و البته در آسیا را پس بگیرد.

والیبال ایران قدرتش را از دست داده است؛ این را می‌توان با استناد به نتایجی که تیم ملی ایران در دو تورنمنت اخیر و در مواجهه با تیم‌های متوسط و بزرگ دنیا به دست آورده، دریافت. ایران ابتدا در لیگ ملت‌های والیبال با نمایشی پرنوسان در بین تیم‌های انتهای جدول قرار گرفت تا زنگ خطر به صدا دربیاید. با وجود کسب نتایج ضعیف اما فدراسیون والیبال ایران وعده داد که این تیم در المپیک جبران می‌کند و حتی محمد‌رضا داورزنی، رئیس فدراسیون والیبال، رسما از این گفت که تیمش در المپیک روی سکو می‌رود. بازی‌های تیم ملی والیبال ایران در المپیک هم چنگی به دل نزد؛ فارغ از بازی با لهستان که گویی تنها نمایش قابل قبول والیبال ایران در ماه‌های اخیر بوده، بقیه دیدارها به بدترین شکل ممکن پیش رفت و نهایتا تیمی که قرار بود روی سکوی المپیک برود، از صعود به دور بعدی بازماند و بین شش تیم مرحله گروهی با ایستادن در رتبه پنجم وداع زودهنگامی با المپیک داشت. اگرچه فدراسیون «وعده و وعید» داورزنی حالا ادعا کرده تیم ملی والیبال ایران به‌زودی قدرتش در آسیا را به رخ می‌کشد؛ ولی به نظر می‌رسد ملی‌پوشان والیبال ایران از لحاظ روحی به هم ریخته‌اند و حتی نمی‌شود در‌حال‌حاضر ادعا کرد والیبال ایران در آسیا هم حرف اول را می‌زند! دو شکست برابر ژاپن در لیگ ملت‌ها و البته المپیک توکیو به‌خوبی نشان داد که ژاپن فاصله ایجاد‌شده با والیبال ایران را پر کرده و در حال عبور از ایران است.
اگرچه فدراسیون والیبال ایران با «زیرکی» تلاش کرده مسئولیت نتیجه‌گیری در دو تورنمنت اخیر و در کل ضعف نسبی والیبال ایران را به عملکرد بازیکنان مرتبط کند؛ ولی به نظر می‌رسد رنجی که والیبال ایران این روزها می‌برد، مسئولیتش مستقیما متوجه فدراسیون والیبال است.
درست است که فدراسیون والیبال تلاش کرد با گماشتن ولادیمیر آلکنو به‌عنوان سرمربی جدید تیم ملی والیبال ایران یکی از پرافتخارترین مربیان جهان را به ایران بکشاند؛ ولی سؤالی که در‌این‌بین مطرح می‌شود، این است که آیا آلکنو و فدارسیون والیبال به اندازه کافی وقت برای تیم ملی گذاشتند؟ پاسخ به این سؤال منفی است. فدراسیون والیبال اگرچه با ولادیمیر آلکنو خیلی زود به توافق رسید؛ ولی در اشتباهی تأثیرگذار به این مربی زمان داد تا با خیال راحت در روسیه بماند و کارش را در تیم باشگاهی‌اش به پایان ببرد. شاید دو طرف در خیال خام این بودند که والیبالیست‌های ایرانی به قدری قدرتمند هستند که بشود با برگزاری چند دیدار تدارکاتی به ترکیب اصلی برای المپیک رسید و در این میدان بزرگ نتیجه گرفت. با‌این‌حال مشخص شد که هر قدر هم مربی بزرگ و صاحب‌سبک باشد، باز برای نتیجه‌گرفتن و موفقیت به زمان نیاز دارد. موردی که اینجا رخ داده و باعث تضعیف قدرت والیبال ایران شده، زمان‌بندی بد فدراسیون والیبال و مماشات زیاد با خواسته‌های آلکنو مبنی بر دیر اضافه‌شدن به اردوی تیم ملی والیبال ایران است. خیلی زود مشخص شد آلکنو هم با وجود توانایی‌های زیاد در امر مربیگری به زمان نیاز دارد تا ضعف‌های موجود در تیم ملی را از بین ببرد. دو ضعف عمده‌ای که حاصل دریافت و البته سرویس‌زدن بود، هرگز برطرف نشد. آلکنو به‌همین‌دلیل وارد بازی خطرناک دیگری هم شد که دوباره پای فدراسیون والیبال را به میان کشید؛ اینکه درست یا غلط به درخواست‌های فنی فدراسیون پاسخ مثبت داد. او چوبش را زودتر خورد و صدمه‌اش را هم تیم ملی دید. ماجرای دعوت از فرهاد قائمی که ظاهرا به درخواست فدراسیون‌نشین‌ها بوده، کلی برای ایران حاشیه درست کرد. سرانجام ضعف مفرط در زدن سرویس هم که در المپیک کار دست ایران داد. در نهایت هم آلکنو دوباره در این مورد پای فدراسیون والیبال ایران را به میان کشید و از این گفت که نباید پیشنهاد اردوی 30‌نفره فدراسیون را می‌پذیرفته است: «واقعیت درباره اینکه گفتم از لیمو نمی‌توان رب گوجه فرنگی گرفت، این است که در بازی‌ها دیدید وقتی یک بازیکن نمی‌تواند توپ سرویس را از روی تور رد کند، نمی‌تواند مقابل تیم‌های بزرگ بازی کند. کمر تیم شکست. همه دیدند چقدر در رد‌کردن توپ روی تور دچار مشکل شدیم. در پاس‌های دوم هم دچار مشکل شدیم؛ ولی تا حدودی برطرف کردیم. مشکل اصلی ما سرویس بود... . آن چیزی که اشتباه من بود و من به درخواست فدراسیون پذیرفتم، حضور ۳۰ نفر در سالن برای تمرین بود. من برای شناخت بیشتر بازیکنان سعی کردم نفرات بیشتری به تمرین بیایند. با وجود اینکه تا‌به‌حال با این تعداد کار کرده‌ام، برای اینکه اجحافی در حق بازیکنی نباشد، پذیرفتم و این بزرگ‌ترین ضربه در راه آماده‌سازی تیم بود». سفارش‌های فدراسیون از یک سو، وقت کم آلکنو از سوی دیگر و زمان‌بندی بد داورزنی برای معرفی سرمربی خارجی همگی نهایتا یک حاصل داشت: افت والیبال ایران. حالا هم که ساده‌ترین اتفاق ممکن در فدراسیون والیبال ایران رخ داده و وعده بازگشت به روزهای خوب داده شده است؛ وعده‌ای که دیگر بعید است مخاطبان والیبال را سر ذوق بیاورد؛ به‌ویژه آنکه همین حالا زمزمه‌هایی مبنی بر خداحافظی یکی، دو نفر از بهترین‌های والیبال ایران در سال‌های اخیر هم به گوش می‌رسد. کاش دراین‌بین فدراسیون‌نشین‌ها هم با پذیرش واقعیت تلاش کنند به جای دادن وعده‌هایی که یکی پس از دیگری پوچ از آب در‌می‌آید، به برنامه‌ریزی مدونی رو بیاورند تا والیبال ایران جایگاه از‌دست‌رفته‌اش در دنیا و البته در آسیا را پس بگیرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.