کرونا در شهرهای کوچک هم بیداد میکند
زهرا مشتاق
فراخوان اعلامشده از سوی پزشکان متخصص شهر مشهد برای تهیه فوری اقلام بیمارستانی، ابعاد فاجعه انسانی را بیشتر نمایان میکند. این در حالی است که تصاویر پربازدید و منتشرشده در شبکههای اجتماعی نشان میدهد وضعیت بیمارستانها و بیماران در دیگر شهرها نیز، مشابه همان چیزی است که در بیمارستانهای شهر بزرگی مانند مشهد میگذرد.
ایران در حالی رکورد درگذشتگان مبتلا به کرونا را میزند که براساس اخبار، در دنیا مردم با تزریق واکسن در حال برگشت به زندگی عادی هستند.
اگر وضعیت مراکز بیمارستانی در شهرهای بزرگ اینچنین شده است، بهسادگی میتوان دانست که در شهرهای کوچکتر و نیز درمانگاههای روستایی چه میگذرد.
در مقام یک کنشگر اجتماعی از ابتدای کرونا با حمایت گروهی از نیکوکاران برای چند بیمارستان در نقاط محروم دو استان کرمان و سیستانوبلوچستان برخی تجهیزات پزشکی ازجمله ونتیلاتور، نبولایزر و دستگاه الکتروشوک قلبی تهیه کردیم. در یکی از این بیمارستانها که در مناطق جنوبی کشور وجود داشت، هوای داخل بیمارستان چنان گرم و شرجی بود که نهتنها بیماران مبتلا به کرونا، بلکه دیگر بیماران بستری در بخشها و نیز کارکنان در عذاب بودند. صورتهای سرخشده و بدن عرقریزان از شدت گرما. از رئیس بیمارستان سؤال کردم با وجود روشنبودن سیستم سرمایشی دلیل اینهمه گرما چیست؟ و ایشان جواب دادند به خاطر اجرای دستورهاست. با تعجب نگاهش کردم. گفتند ما موظف به حفظ دستورالعملها هستیم. برای همین، در جهت حمایت از تولیدکنندگان داخلی، ما فقط اجازه داریم از کالای ایرانی استفاده کنیم که متأسفانه این دستگاهها پاسخگوی گرمای شدید این منطقه نیست!
نه تنها بیمارستانها، بلکه خانههای بهداشت و درمانگاههای روستایی بهویژه در مناطق دوردست و مرزنشین با مشکلاتی بسیار جدی روبهرو هستند که در عمل کارکرد این مراکز را ناچیز میکند. ساختمانهایی که اغلب فرسوده بوده و از نبود حداقل امکاناتی مانند تبسنج، دستگاه فشارسنج، دستگاه نوار قلب، تخت بیمار و معاینه و چیزهایی از این دست رنج میبرند. پزشکان تقریبا همه عمومی هستند و در حال گذراندن دوره طرح خود در مناطق محروم. با کمترین تجربه، دست خالی و انبوهی از بیماران.
از ابتدای فراگیرشدن کووید ۱۹ تاکنون، مجمع خیرین سلامت در تمام استانها، تمرکز خود را صرف برطرفکردن مشکلات بیمارستانی و درمانی کرده است. ورود خیرین کشوری به بحث تهیه تجهیزات پزشکی نهضتی است که در تاریخ این سرزمین ثبت خواهد شد و اتفاقا همین ورود مردمی است که سوی دیگر این وقایع را به شکلی شفاف و روشن آشکار میکند و آن نقش و کارکرد مؤثر سمنها و نیکوکاران فردی است که خلأ و گپ بزرگ ناکارآمدی مسئولان را به طور واضح نشان میدهد. به فراخوانی که طی ۲۴ ساعت گذشته از سوی بیمارستان قائم مشهد اعلام شده، دقت کنید. آیا اقلام بزرگ و بسیار گرانقیمتی مانند دستگاه سیتیاسکن ۱۶ اسلایس، تانک اکسیژن ۲۰تنی، اکسیژنساز ۶۰۰لیتری، ونتیلاتور، دستگاه سونوگرافی پرتابل تا پمپ سرنگ و سرم، ماشین بیهوشی، برانکارد با قابلیت تنظیم ارتفاع و یواسپی برای آیسییوها را نیز مردم باید تهیه کنند؟ پس نقش وزارت بهداشت و درمان چه میشود؟ نقش دولت؟ نقش مجلس؟ و در اصل نقش حکومت؟ مگر دولت از ساختار نظام جداست؟ سالهاست که کنشگران و خیرین بار بیمسئولیتی مسئولان را به دوش میکشند. مدرسه و مسجد و خانه و سرویس بهداشتی میسازند. به بحث آب و تجهیزات
بیمارستانی وارد شدهاند. چطور است به پشتوانه وجود خیرین، کل بودجه کشور صرف امور مهمتری شود؟ مثلا اضافهکردن بودجه دستگاههایی که بیهیچ بهرهای، محصولات بیمخاطب تولید میکنند.
فراخوان اعلامشده از سوی پزشکان متخصص شهر مشهد برای تهیه فوری اقلام بیمارستانی، ابعاد فاجعه انسانی را بیشتر نمایان میکند. این در حالی است که تصاویر پربازدید و منتشرشده در شبکههای اجتماعی نشان میدهد وضعیت بیمارستانها و بیماران در دیگر شهرها نیز، مشابه همان چیزی است که در بیمارستانهای شهر بزرگی مانند مشهد میگذرد.
ایران در حالی رکورد درگذشتگان مبتلا به کرونا را میزند که براساس اخبار، در دنیا مردم با تزریق واکسن در حال برگشت به زندگی عادی هستند.
اگر وضعیت مراکز بیمارستانی در شهرهای بزرگ اینچنین شده است، بهسادگی میتوان دانست که در شهرهای کوچکتر و نیز درمانگاههای روستایی چه میگذرد.
در مقام یک کنشگر اجتماعی از ابتدای کرونا با حمایت گروهی از نیکوکاران برای چند بیمارستان در نقاط محروم دو استان کرمان و سیستانوبلوچستان برخی تجهیزات پزشکی ازجمله ونتیلاتور، نبولایزر و دستگاه الکتروشوک قلبی تهیه کردیم. در یکی از این بیمارستانها که در مناطق جنوبی کشور وجود داشت، هوای داخل بیمارستان چنان گرم و شرجی بود که نهتنها بیماران مبتلا به کرونا، بلکه دیگر بیماران بستری در بخشها و نیز کارکنان در عذاب بودند. صورتهای سرخشده و بدن عرقریزان از شدت گرما. از رئیس بیمارستان سؤال کردم با وجود روشنبودن سیستم سرمایشی دلیل اینهمه گرما چیست؟ و ایشان جواب دادند به خاطر اجرای دستورهاست. با تعجب نگاهش کردم. گفتند ما موظف به حفظ دستورالعملها هستیم. برای همین، در جهت حمایت از تولیدکنندگان داخلی، ما فقط اجازه داریم از کالای ایرانی استفاده کنیم که متأسفانه این دستگاهها پاسخگوی گرمای شدید این منطقه نیست!
نه تنها بیمارستانها، بلکه خانههای بهداشت و درمانگاههای روستایی بهویژه در مناطق دوردست و مرزنشین با مشکلاتی بسیار جدی روبهرو هستند که در عمل کارکرد این مراکز را ناچیز میکند. ساختمانهایی که اغلب فرسوده بوده و از نبود حداقل امکاناتی مانند تبسنج، دستگاه فشارسنج، دستگاه نوار قلب، تخت بیمار و معاینه و چیزهایی از این دست رنج میبرند. پزشکان تقریبا همه عمومی هستند و در حال گذراندن دوره طرح خود در مناطق محروم. با کمترین تجربه، دست خالی و انبوهی از بیماران.
از ابتدای فراگیرشدن کووید ۱۹ تاکنون، مجمع خیرین سلامت در تمام استانها، تمرکز خود را صرف برطرفکردن مشکلات بیمارستانی و درمانی کرده است. ورود خیرین کشوری به بحث تهیه تجهیزات پزشکی نهضتی است که در تاریخ این سرزمین ثبت خواهد شد و اتفاقا همین ورود مردمی است که سوی دیگر این وقایع را به شکلی شفاف و روشن آشکار میکند و آن نقش و کارکرد مؤثر سمنها و نیکوکاران فردی است که خلأ و گپ بزرگ ناکارآمدی مسئولان را به طور واضح نشان میدهد. به فراخوانی که طی ۲۴ ساعت گذشته از سوی بیمارستان قائم مشهد اعلام شده، دقت کنید. آیا اقلام بزرگ و بسیار گرانقیمتی مانند دستگاه سیتیاسکن ۱۶ اسلایس، تانک اکسیژن ۲۰تنی، اکسیژنساز ۶۰۰لیتری، ونتیلاتور، دستگاه سونوگرافی پرتابل تا پمپ سرنگ و سرم، ماشین بیهوشی، برانکارد با قابلیت تنظیم ارتفاع و یواسپی برای آیسییوها را نیز مردم باید تهیه کنند؟ پس نقش وزارت بهداشت و درمان چه میشود؟ نقش دولت؟ نقش مجلس؟ و در اصل نقش حکومت؟ مگر دولت از ساختار نظام جداست؟ سالهاست که کنشگران و خیرین بار بیمسئولیتی مسئولان را به دوش میکشند. مدرسه و مسجد و خانه و سرویس بهداشتی میسازند. به بحث آب و تجهیزات
بیمارستانی وارد شدهاند. چطور است به پشتوانه وجود خیرین، کل بودجه کشور صرف امور مهمتری شود؟ مثلا اضافهکردن بودجه دستگاههایی که بیهیچ بهرهای، محصولات بیمخاطب تولید میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.