|

در یازدهمین لایو «آهنگ» خانه هنرمندان ایران مطرح شد:

آثار مجید وفادار همچنان محبوبیت دارد

علیرضا امینی پژوهشگر و آهنگ‌ساز در لایو خانه هنرمندان ایران با موضوع بررسی بازخوانی آثار مجید وفادار بیان کرد: «مثلث آهنگ، شعر و خواننده در شکل‌گیری یک قطعه موسیقی خوب متساوی‌الساقین است و قاعده و بار اصلی آن را آهنگ‌ساز به دوش می‌کشد».
به گزارش روابط‌عمومی خانه هنرمندان ایران، یازدهمین برنامه «آهنگ» با بررسی بازخوانی آثار مجید وفادار در گفت‌وگو با علیرضا امینی آهنگ‌ساز و پژوهشگر موسیقی و پوران وفادار خواننده و برادرزاده مجید وفادار با اجرا و کارشناسی سما بابایی در صفحه اینستاگرام خانه هنرمندان ایران برگزار شد. علیرضا امینی در ابتدای این لایو در توضیح کنسرت «نغمه‌های تهران» بیان کرد: «این طرح را سال گذشته به برج میلاد ارائه دادم. من مجموعه‌ای از آثار استاد مجید وفادار را به همراه دو اثر از خودم و یک اثر از دکتر محمد سریر جمع‌آوری کردم و سه ماه فعالیت فشرده و شش ماه پیش‌تولید و مراحل ضبط را پشت سر گذاشتیم و قرار شد در تهرانی با شرایط آب‌و‌هوایی بهتر با مدیریت مجموعه برج میلاد این کنسرت‌ها برگزار شود. قرار بود این کار با همراهی دکتر نوربخش در خانه موسیقی ایران انجام شود که فعلا به تعویق افتاده است. هنرمندان موسیقی از شرایط فعلی موجود خسته شده‌اند. سی‌و‌چند هنرمند حاضر در این کنسرت، عاشقانه برای آن تمرین کردند. امیدواریم اجرای «نغمه‌های تهران» را در تهرانی باشکوه شاهد باشیم که همه مردم آن در آسایش و رفاه هستند».
سما بابایی در ادامه پرسید که چرا بعد از سال‌ها از خلق آثار شایسته و وزین مجید وفادار هنوز آثار این هنرمند برجسته، تازگی و محبوبیت دارد؟ و امینی در پاسخ گفت: «در دوره‌ای از تاریخ موسیقی، صنعت صفحه در جامعه رواج داشت. بین سال‌های ۱۲۷۰ تا ۱۲۹۰ این تنها مدیا بود و در آن دوران موسیقی متعلق به گروه خاصی بود که نوع خاصی از موسیقی را می‌شنیدند. کمپانی‌هایی که در لاله‌زار تهران نمایندگی راه انداختند بنابر امکانات موجود استودیو، گرامافون و صفحه مادر و به دنبالش تکثیر آن را در پیش گرفتند و دونوازی یا گروه‌نوازی محدود را اجرا می‌کردند. در سال‌های ۱۲۸۰ تا ۱۳۰۰ هنرمندانی در موسیقی ایران بروز و ظهور یافتند که بعدها تبدیل به خالقان آثاری فاخر شدند و زمینه فکری‌شان بزرگ‌تر از امکانات کمپانی‌های ضبط صفحه بود. موسیقی شهری را درک کرده بودند و پیش‌بینی از سلیقه مخاطبان دهه‌های بعد خود داشتند و موسیقی‌هایی خلق کردند که نماینده آنها استاد مجید وفادار بود. وقتی او «شب جدایی» را در سال‌های ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶ ضبط می‌کند، در واقع نگاه ارکسترال در شرایطی دارد که تنها تارنوازی یا سنتورنوازی و نهایتا گروه‌نوازی محدود توسط آن کمپانی‌ها در صنعت موسیقی ایران مرسوم است. در واقع او نیاز و ذائقه موسیقی در دهه‌های بعدی ایران را درک می‌کند و مطابق با آن آهنگ‌سازی می‌کند. وی ادامه داد: مجید وفادار از دوران صفحه به رادیو تفکر باروری داشته است که بالغ بر پنج ارکستر را در رادیو تربیت و مدیریت می‌کرده است و آثارش هم در آن دوران و هم سال‌ها بعد شاخص است. مگر می‌شود کسی امروز «منتظرت بودم» را نخواند؟ و چرا هنوز مخاطبان موسیقی سراغ «گلنار» و «زهره» و «منتظرت بودم» برای لحظه‌های عاشقانه می‌روند. معتقدم این آثار تا قرن‌ها جایگاه خود را از دست نخواهند داد و خوانندگان قدیمی و جوان هنوز هم برای به شهرت رسیدن به سراغ آثار استاد مجید وفادار می‌روند.
در ادامه پوران وفادار خواننده و برادرزاده مجید وفادار درباره علت ماندگاری آثار وی به سما بابایی گفت: استاد وفادار قطعات را با تمام وجود و از دل می‌ساختند. گویی این آثار به او الهام می‌شد و علیرغم اینکه در دوره خود نیز مورد توجه قرار می‌گرفت انگار صد سال هم از زمان خود جلوتر بود. عشق و علاقه او به هنر و موسیقی بی‌نظیر بود. گفته شده وقتی او برای اولین بار یک پیانو را می‌بیند بعد از مدتی پدر و مادرش می‌بینند پایه پیانو را در آغوش گرفته و خوابش برده است. من با عمویم همکاری کرده‌ام و او آهنگ‌هایش را همیشه روی صدای خوانندگان تنظیم می‌کرد و قطعات مختص خود آنها می‌ساخت.
سما بابایی در ادامه از پوران وفادار پرسید که چقدر آثار مجید وفادار ناشی از جامعه‌شناسی فرهنگی و شناخت او برگرفته از نیازهای مردم بود و وفادار در پاسخ به این سؤال بیان کرد: برای مجید وفادار مقبول‌افتادن آثارش نزد مردم بسیار اهمیت داشت. وقتی در رادیو مشغول به کار بودیم در باکس‌های رادیو نامه‌هایی از مردم می‌رسید که استاد همیشه به من می‌گفت برو نامه‌هایت را چک کن و چند روز بعد از من خواست که به همه آنها جواب بدهم و گفت ما همه چیز را از مردم داریم و وقتی آنها وقت می‌گذارند و برایت نامه می‌نویسند، باید به آنها پاسخ شایسته‌ای بدهی. عمو و پدرم هر دو کارمند دولت بودند و با مردم ارتباط داشتند. مشکلات و مسائل آنها و خواسته‌هایشان را از موسیقی می‌دانستند و طبق آن می‌ساختند و می‌نواختند.

علیرضا امینی پژوهشگر و آهنگ‌ساز در لایو خانه هنرمندان ایران با موضوع بررسی بازخوانی آثار مجید وفادار بیان کرد: «مثلث آهنگ، شعر و خواننده در شکل‌گیری یک قطعه موسیقی خوب متساوی‌الساقین است و قاعده و بار اصلی آن را آهنگ‌ساز به دوش می‌کشد».
به گزارش روابط‌عمومی خانه هنرمندان ایران، یازدهمین برنامه «آهنگ» با بررسی بازخوانی آثار مجید وفادار در گفت‌وگو با علیرضا امینی آهنگ‌ساز و پژوهشگر موسیقی و پوران وفادار خواننده و برادرزاده مجید وفادار با اجرا و کارشناسی سما بابایی در صفحه اینستاگرام خانه هنرمندان ایران برگزار شد. علیرضا امینی در ابتدای این لایو در توضیح کنسرت «نغمه‌های تهران» بیان کرد: «این طرح را سال گذشته به برج میلاد ارائه دادم. من مجموعه‌ای از آثار استاد مجید وفادار را به همراه دو اثر از خودم و یک اثر از دکتر محمد سریر جمع‌آوری کردم و سه ماه فعالیت فشرده و شش ماه پیش‌تولید و مراحل ضبط را پشت سر گذاشتیم و قرار شد در تهرانی با شرایط آب‌و‌هوایی بهتر با مدیریت مجموعه برج میلاد این کنسرت‌ها برگزار شود. قرار بود این کار با همراهی دکتر نوربخش در خانه موسیقی ایران انجام شود که فعلا به تعویق افتاده است. هنرمندان موسیقی از شرایط فعلی موجود خسته شده‌اند. سی‌و‌چند هنرمند حاضر در این کنسرت، عاشقانه برای آن تمرین کردند. امیدواریم اجرای «نغمه‌های تهران» را در تهرانی باشکوه شاهد باشیم که همه مردم آن در آسایش و رفاه هستند».
سما بابایی در ادامه پرسید که چرا بعد از سال‌ها از خلق آثار شایسته و وزین مجید وفادار هنوز آثار این هنرمند برجسته، تازگی و محبوبیت دارد؟ و امینی در پاسخ گفت: «در دوره‌ای از تاریخ موسیقی، صنعت صفحه در جامعه رواج داشت. بین سال‌های ۱۲۷۰ تا ۱۲۹۰ این تنها مدیا بود و در آن دوران موسیقی متعلق به گروه خاصی بود که نوع خاصی از موسیقی را می‌شنیدند. کمپانی‌هایی که در لاله‌زار تهران نمایندگی راه انداختند بنابر امکانات موجود استودیو، گرامافون و صفحه مادر و به دنبالش تکثیر آن را در پیش گرفتند و دونوازی یا گروه‌نوازی محدود را اجرا می‌کردند. در سال‌های ۱۲۸۰ تا ۱۳۰۰ هنرمندانی در موسیقی ایران بروز و ظهور یافتند که بعدها تبدیل به خالقان آثاری فاخر شدند و زمینه فکری‌شان بزرگ‌تر از امکانات کمپانی‌های ضبط صفحه بود. موسیقی شهری را درک کرده بودند و پیش‌بینی از سلیقه مخاطبان دهه‌های بعد خود داشتند و موسیقی‌هایی خلق کردند که نماینده آنها استاد مجید وفادار بود. وقتی او «شب جدایی» را در سال‌های ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶ ضبط می‌کند، در واقع نگاه ارکسترال در شرایطی دارد که تنها تارنوازی یا سنتورنوازی و نهایتا گروه‌نوازی محدود توسط آن کمپانی‌ها در صنعت موسیقی ایران مرسوم است. در واقع او نیاز و ذائقه موسیقی در دهه‌های بعدی ایران را درک می‌کند و مطابق با آن آهنگ‌سازی می‌کند. وی ادامه داد: مجید وفادار از دوران صفحه به رادیو تفکر باروری داشته است که بالغ بر پنج ارکستر را در رادیو تربیت و مدیریت می‌کرده است و آثارش هم در آن دوران و هم سال‌ها بعد شاخص است. مگر می‌شود کسی امروز «منتظرت بودم» را نخواند؟ و چرا هنوز مخاطبان موسیقی سراغ «گلنار» و «زهره» و «منتظرت بودم» برای لحظه‌های عاشقانه می‌روند. معتقدم این آثار تا قرن‌ها جایگاه خود را از دست نخواهند داد و خوانندگان قدیمی و جوان هنوز هم برای به شهرت رسیدن به سراغ آثار استاد مجید وفادار می‌روند.
در ادامه پوران وفادار خواننده و برادرزاده مجید وفادار درباره علت ماندگاری آثار وی به سما بابایی گفت: استاد وفادار قطعات را با تمام وجود و از دل می‌ساختند. گویی این آثار به او الهام می‌شد و علیرغم اینکه در دوره خود نیز مورد توجه قرار می‌گرفت انگار صد سال هم از زمان خود جلوتر بود. عشق و علاقه او به هنر و موسیقی بی‌نظیر بود. گفته شده وقتی او برای اولین بار یک پیانو را می‌بیند بعد از مدتی پدر و مادرش می‌بینند پایه پیانو را در آغوش گرفته و خوابش برده است. من با عمویم همکاری کرده‌ام و او آهنگ‌هایش را همیشه روی صدای خوانندگان تنظیم می‌کرد و قطعات مختص خود آنها می‌ساخت.
سما بابایی در ادامه از پوران وفادار پرسید که چقدر آثار مجید وفادار ناشی از جامعه‌شناسی فرهنگی و شناخت او برگرفته از نیازهای مردم بود و وفادار در پاسخ به این سؤال بیان کرد: برای مجید وفادار مقبول‌افتادن آثارش نزد مردم بسیار اهمیت داشت. وقتی در رادیو مشغول به کار بودیم در باکس‌های رادیو نامه‌هایی از مردم می‌رسید که استاد همیشه به من می‌گفت برو نامه‌هایت را چک کن و چند روز بعد از من خواست که به همه آنها جواب بدهم و گفت ما همه چیز را از مردم داریم و وقتی آنها وقت می‌گذارند و برایت نامه می‌نویسند، باید به آنها پاسخ شایسته‌ای بدهی. عمو و پدرم هر دو کارمند دولت بودند و با مردم ارتباط داشتند. مشکلات و مسائل آنها و خواسته‌هایشان را از موسیقی می‌دانستند و طبق آن می‌ساختند و می‌نواختند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.