ساکنان خیابان!
با تغییر شهرداری این نگرانی برای دستاندرکاران حقوق کودک و فعالان این زمینه وجود دارد که چگونه با موضوع «کار کودکان» مقابله میشود. پدیدهای که در ایران چند سالی بود بهعنوان یک بحران شناخته میشد. اگرچه مثل همیشه آمارها در ایران اعداد متفاوتی را نشان میدهد، ولی واقعیت کف خیابان را نمیتوان نادیده گرفت. سال ۹۸ فرشید یزدانی، مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق کودکان گفته بود که بر اساس پژوهشی مشخص شد ۱۴ هزار زبالهگرد در تهران وجود دارد که چهارهزارو ۷۰۰ نفر از این افراد یعنی معادل یکسوم آنها کودک هستند. آمارها در سال ۱۴۰۰ هم البته همان چهار هزار کودک زبالهگرد را نشان میدهد. چه اینکه محمود علیگو، رئیس اورژانس اجتماعی کشور در فروردین امسال گفته بود: بر اساس اطلاعات سازمانهای مردمنهاد در تهران نزدیک به چهار هزار کودک زبالهگرد وجود دارد. زبالهگردی جزء مشاغل غیرمعمول و پرخطر به شمار میآید. همین پژوهشها تخمین میزند که در ایران ۷۰ هزار کودک در سطح خیابانها مشغول به کار و امرار معاش هستند. بهطوریکه سال گذشته حبیبالله مسعودیفرید، معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی کشور، اعلام کرد در مطالعاتی که با دانشگاه علوم بهزیستی انجام شد، برآورد میشود حدودا ۷۰ هزار کودک خیابانی در کشور داریم که بازه زمانی را در ساعاتی از روز و در روزهایی از سال در خیابان به کار میپردازند. البته با توجه به اینکه شرایط و وضعیت کودکانی که در کارگاهها کار میکنند، متفاوت است، مسعودیفرید دراینباره گفت که آمار دقیقی از این افراد در دست نیست. بااینحال، در ادبیات رسمی مسئولان کشور به نظر میرسد یک عادیسازی درباره پدیده کار کودکان صورت گرفته شده و دیگر از بهت و حیرت دهه 80 در برخورد با این پدیده خبری نیست. وقتی تعداد کودکان در خیابانها چنان زیاد شده که دیدنشان به پدیدهای روزمره بدل شده، در ادبیات مسئولان هم از آن حساسیتزدایی میشود. چه اینکه میبینیم در روزهایی که اخبار انتخابات ریاستجمهوری در جریان بود، هیچ تلاشی از سوی کاندیداها برای حل این مشکل وجود نداشت و برنامهای در میان برنامههای نامزدهای انتخاباتی برای حل معضل کودکان کار دیده نشد. این مسئله افزون بر تلاشهای شکستخوردهای است که در این سالها تحت عنوان برنامههای «ساماندهی» کودکان کار شکل گرفته بود؛ چراکه تعداد کودکان کار در این سالها افزایش درخور توجهی داشته است. بحران کرونا و مسائل اقتصادی ناشی از آن هم البته بر افزایش تعداد کودکان کار افزوده است. این مسئله البته فقط به ایران اختصاص ندارد و به گزارش سازمان ملل متحد، تعداد کودکان کار در جهان پس از شیوع ویروس کرونا به ۱۶۰ میلیون رسیده است و تعداد بیشتری هم در خطر بهرهکشی قرار دارند. بسیاری از این کودکان از مدرسه و تحصیل بازمیمانند و از آموزشهای لازم محروم میشوند. کودکان کار در خطر آسیبهای جدی و درازمدتی هستند. به گفته سازمان بهداشت جهانی، علاوه بر عدم تغذیه مناسب که برای رشد و سلامتشان مشکل ایجاد میکند، کودکان کار عموما در خطر آسیبهای جسمی و روحی هستند.
با تغییر شهرداری این نگرانی برای دستاندرکاران حقوق کودک و فعالان این زمینه وجود دارد که چگونه با موضوع «کار کودکان» مقابله میشود. پدیدهای که در ایران چند سالی بود بهعنوان یک بحران شناخته میشد. اگرچه مثل همیشه آمارها در ایران اعداد متفاوتی را نشان میدهد، ولی واقعیت کف خیابان را نمیتوان نادیده گرفت. سال ۹۸ فرشید یزدانی، مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق کودکان گفته بود که بر اساس پژوهشی مشخص شد ۱۴ هزار زبالهگرد در تهران وجود دارد که چهارهزارو ۷۰۰ نفر از این افراد یعنی معادل یکسوم آنها کودک هستند. آمارها در سال ۱۴۰۰ هم البته همان چهار هزار کودک زبالهگرد را نشان میدهد. چه اینکه محمود علیگو، رئیس اورژانس اجتماعی کشور در فروردین امسال گفته بود: بر اساس اطلاعات سازمانهای مردمنهاد در تهران نزدیک به چهار هزار کودک زبالهگرد وجود دارد. زبالهگردی جزء مشاغل غیرمعمول و پرخطر به شمار میآید. همین پژوهشها تخمین میزند که در ایران ۷۰ هزار کودک در سطح خیابانها مشغول به کار و امرار معاش هستند. بهطوریکه سال گذشته حبیبالله مسعودیفرید، معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی کشور، اعلام کرد در مطالعاتی که با دانشگاه علوم بهزیستی انجام شد، برآورد میشود حدودا ۷۰ هزار کودک خیابانی در کشور داریم که بازه زمانی را در ساعاتی از روز و در روزهایی از سال در خیابان به کار میپردازند. البته با توجه به اینکه شرایط و وضعیت کودکانی که در کارگاهها کار میکنند، متفاوت است، مسعودیفرید دراینباره گفت که آمار دقیقی از این افراد در دست نیست. بااینحال، در ادبیات رسمی مسئولان کشور به نظر میرسد یک عادیسازی درباره پدیده کار کودکان صورت گرفته شده و دیگر از بهت و حیرت دهه 80 در برخورد با این پدیده خبری نیست. وقتی تعداد کودکان در خیابانها چنان زیاد شده که دیدنشان به پدیدهای روزمره بدل شده، در ادبیات مسئولان هم از آن حساسیتزدایی میشود. چه اینکه میبینیم در روزهایی که اخبار انتخابات ریاستجمهوری در جریان بود، هیچ تلاشی از سوی کاندیداها برای حل این مشکل وجود نداشت و برنامهای در میان برنامههای نامزدهای انتخاباتی برای حل معضل کودکان کار دیده نشد. این مسئله افزون بر تلاشهای شکستخوردهای است که در این سالها تحت عنوان برنامههای «ساماندهی» کودکان کار شکل گرفته بود؛ چراکه تعداد کودکان کار در این سالها افزایش درخور توجهی داشته است. بحران کرونا و مسائل اقتصادی ناشی از آن هم البته بر افزایش تعداد کودکان کار افزوده است. این مسئله البته فقط به ایران اختصاص ندارد و به گزارش سازمان ملل متحد، تعداد کودکان کار در جهان پس از شیوع ویروس کرونا به ۱۶۰ میلیون رسیده است و تعداد بیشتری هم در خطر بهرهکشی قرار دارند. بسیاری از این کودکان از مدرسه و تحصیل بازمیمانند و از آموزشهای لازم محروم میشوند. کودکان کار در خطر آسیبهای جدی و درازمدتی هستند. به گفته سازمان بهداشت جهانی، علاوه بر عدم تغذیه مناسب که برای رشد و سلامتشان مشکل ایجاد میکند، کودکان کار عموما در خطر آسیبهای جسمی و روحی هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.