پیام روز جهانی تئاتر در سال 2014
میخندیم و فکر میکنیم گریه میکنیم و یاد میگیریم
شرق: بیشتر از 60سال پیش کمیته جهانی تئاتر یا ITI روز 27مارس را بهعنوان روز جهانی تئاتر نامگذاری کرد. روزی که در آن به احترام این هنر کهن و صاحب اعتبار چراغ تماشاخانههای جهان روشن میشود و پیام یکی از بزرگان تئاتر را در آنها میخوانند. پیامی که چنین روزهایی یعنی روزهای ابتدایی ماه مارس توسط یک چهره سرشناس نوشته و در اختیار خانواده بزرگ تئاتر گذاشته میشود. ادوارد آلبی، آگوستو بوال، جین کوکتو، آرتور میلر و پابلو نرودا از بزرگانی هستند که پیامشان در زمان خودشان در سالنهای بزرگ تئاتر جهان خوانده شده است. در سال 2014 نوبت به «برت بیلی» رسید. نمایشنامهنویس، طراح و کارگردان اهل آفریقای جنوبی که در نمایشهای ساختارشکن و تحسینبرانگیزش همواره عوامل محرک در دنیای پسااستعماری را مورد کندوکاو قرار داده است. بیلی در پیام امسال خود آورده است: «هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد روحیه شور و شوق مهارناپذیری از اجرا آشکار میشود. زیر درختان در دهکدههای کوچک و روی سنهایی با تکنولوژی بالا در پایتختهای جوان جهان، در سالنهای مدارس و در مزارع و معابد، در محلههای فقیرنشین (زاغهها) در میادین شهری، مراکز
اجتماعی و زیرزمینهای درون شهری، مردم یکدیگر را برای برقراری رابطه صمیمانه در جهان پر از ریا و تزویر فرا میخوانند، جهانی که ما برای بیان پیچیدگی انسانی، تنوع و ضعف خودمان در برنامه زندگی، نفسکشیدن و سردادن صدا، ایجاد میکنیم.»او با بیان برخی خصوصیات تئاتر نوشته است: «ما جمع میشویم تا گریه کنیم
و بهخاطر بیاوریم، بخندیم و فکر کنیم، بیاموزیم و تایید کنیم و تصور کنیم. جمع میشویم تا از مهارتهای فنی شگفتزده شویم و خدایان را مجسم کنیم. تا نفس جمعیمان را در ظرفیتمان برای زیبایی و همدردی و شگرفی به کارگیریم. برای جشنگرفتن سرمایههای فرهنگی مختلفمان و برای از بینبردن مرزهایی که در میان ما ایجاد شدهاند. هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد، روحیه شوروشوق مهارناپذیر از اجرا آشکار میشود. تولد جامعه، همین اجتماع است که نقابها و پرسشهای سنتهای مختلفمان را پوشش میدهد. همین اجتماع است که زبانها، ریتمها و حرکاتمان را بر دوش میکشد و یک فضا را در میانمان پاک و شفاف میکند.»
و بهخاطر بیاوریم، بخندیم و فکر کنیم، بیاموزیم و تایید کنیم و تصور کنیم. جمع میشویم تا از مهارتهای فنی شگفتزده شویم و خدایان را مجسم کنیم. تا نفس جمعیمان را در ظرفیتمان برای زیبایی و همدردی و شگرفی به کارگیریم. برای جشنگرفتن سرمایههای فرهنگی مختلفمان و برای از بینبردن مرزهایی که در میان ما ایجاد شدهاند. هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد، روحیه شوروشوق مهارناپذیر از اجرا آشکار میشود. تولد جامعه، همین اجتماع است که نقابها و پرسشهای سنتهای مختلفمان را پوشش میدهد. همین اجتماع است که زبانها، ریتمها و حرکاتمان را بر دوش میکشد و یک فضا را در میانمان پاک و شفاف میکند.»
شرق: بیشتر از 60سال پیش کمیته جهانی تئاتر یا ITI روز 27مارس را بهعنوان روز جهانی تئاتر نامگذاری کرد. روزی که در آن به احترام این هنر کهن و صاحب اعتبار چراغ تماشاخانههای جهان روشن میشود و پیام یکی از بزرگان تئاتر را در آنها میخوانند. پیامی که چنین روزهایی یعنی روزهای ابتدایی ماه مارس توسط یک چهره سرشناس نوشته و در اختیار خانواده بزرگ تئاتر گذاشته میشود. ادوارد آلبی، آگوستو بوال، جین کوکتو، آرتور میلر و پابلو نرودا از بزرگانی هستند که پیامشان در زمان خودشان در سالنهای بزرگ تئاتر جهان خوانده شده است. در سال 2014 نوبت به «برت بیلی» رسید. نمایشنامهنویس، طراح و کارگردان اهل آفریقای جنوبی که در نمایشهای ساختارشکن و تحسینبرانگیزش همواره عوامل محرک در دنیای پسااستعماری را مورد کندوکاو قرار داده است. بیلی در پیام امسال خود آورده است: «هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد روحیه شور و شوق مهارناپذیری از اجرا آشکار میشود. زیر درختان در دهکدههای کوچک و روی سنهایی با تکنولوژی بالا در پایتختهای جوان جهان، در سالنهای مدارس و در مزارع و معابد، در محلههای فقیرنشین (زاغهها) در میادین شهری، مراکز
اجتماعی و زیرزمینهای درون شهری، مردم یکدیگر را برای برقراری رابطه صمیمانه در جهان پر از ریا و تزویر فرا میخوانند، جهانی که ما برای بیان پیچیدگی انسانی، تنوع و ضعف خودمان در برنامه زندگی، نفسکشیدن و سردادن صدا، ایجاد میکنیم.»او با بیان برخی خصوصیات تئاتر نوشته است: «ما جمع میشویم تا گریه کنیم
و بهخاطر بیاوریم، بخندیم و فکر کنیم، بیاموزیم و تایید کنیم و تصور کنیم. جمع میشویم تا از مهارتهای فنی شگفتزده شویم و خدایان را مجسم کنیم. تا نفس جمعیمان را در ظرفیتمان برای زیبایی و همدردی و شگرفی به کارگیریم. برای جشنگرفتن سرمایههای فرهنگی مختلفمان و برای از بینبردن مرزهایی که در میان ما ایجاد شدهاند. هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد، روحیه شوروشوق مهارناپذیر از اجرا آشکار میشود. تولد جامعه، همین اجتماع است که نقابها و پرسشهای سنتهای مختلفمان را پوشش میدهد. همین اجتماع است که زبانها، ریتمها و حرکاتمان را بر دوش میکشد و یک فضا را در میانمان پاک و شفاف میکند.»
و بهخاطر بیاوریم، بخندیم و فکر کنیم، بیاموزیم و تایید کنیم و تصور کنیم. جمع میشویم تا از مهارتهای فنی شگفتزده شویم و خدایان را مجسم کنیم. تا نفس جمعیمان را در ظرفیتمان برای زیبایی و همدردی و شگرفی به کارگیریم. برای جشنگرفتن سرمایههای فرهنگی مختلفمان و برای از بینبردن مرزهایی که در میان ما ایجاد شدهاند. هرجایی که جامعه انسانی وجود دارد، روحیه شوروشوق مهارناپذیر از اجرا آشکار میشود. تولد جامعه، همین اجتماع است که نقابها و پرسشهای سنتهای مختلفمان را پوشش میدهد. همین اجتماع است که زبانها، ریتمها و حرکاتمان را بر دوش میکشد و یک فضا را در میانمان پاک و شفاف میکند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.