|

بازگشت «پژوهشکده» به وزارت راه

محمد شکرچی‌زاده .رییس مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی . استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران

در سال 1391 وقتی با دستور آقای احمدی‌نژاد پژوهشکده حمل‌ونقل از وزارت راه‌وشهرسازی منفصل و به دانشگاه علم‌وصنعت منتقل شد، کمتر کسی از این تصمیم پشتیبانی کرد و صاحبنظران آینده خوبی را برای پژوهشکده پیش‌بینی نمی‌کردند. در عمل هم آنچه رقم خورد بر پیش‌بینی متخصصان صحه گذاشت و شرایط عملی ادغام پژوهشکده در دانشگاه علم‌وصنعت فراهم نشد. بسیاری از اعضای هیات علمی یا منفعل شدند یا دنبال کار خود رفتند و فعالیت پژوهشکده‌ای که از مجموعه‌های تحقیقاتی سرآمد کشور بود، به قهقرا رفت و در این اواخر فعالیت‌های پژوهشی آن به سمت صفر میل کرد. این در حالی است که مجموعه راه‌وترابری کشور با ده‌ها مشکل و معضل روبه‌رو بوده است و زمینه‌های مهمی نظیر ایمنی حمل‌ونقل و طرح جامع حمل‌ونقل مغفول مانده است؛ در همین حال میلیاردها بودجه جاری آن پژوهشکده بدون حاصل به هدر رفته است. البته بعدها نقل شد وزیر وقت راه‌وشهرسازی با این انتقال موافقت نداشته و اصرار آقای احمدی‌نژاد برای دانشگاه محل تحصیل و تدریس خودش یعنی دانشگاه علم‌وصنعت بوده است. مطلب قابل توجه این است که به‌طورکلی تجربه‌های آزموده‌شده در سایر کشورها نیز نشان داده مراکز تحقیقاتی که ماموریت در سطح ملی دارند چنانچه به یک دانشگاه خاص وابسته باشند، نمی‌توانند به‌طور جامع از ظرفیت‌های ملی و فرادانشگاهی استفاده کنند و این موضوع با توجه به شرایط خاص روحیه غالب استادان در کشور ما بیشتر صادق است.
خوشبختانه شورایعالی اداری، روز چهارشنبه گذشته رای به بازگشت پژوهشکده حمل‌ونقل به وزارت راه‌وشهرسازی داد و جالب اینکه علاوه بر وزیر راه‌وشهرسازی که از ابتدای وزارت موضوع را دنبال می‌کرد، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری نیز این تصمیم را پشتیبانی کرد، این درحالی است که با این تصمیم یک بخش تحقیقاتی از آن وزارت جدا می‌شد ولی از وزرای دولت امید و تدبیر همین انتظار است که تصمیمات خود را بر اساس تدبیر اتخاذ کنند. در حال حاضر وظیفه سترگی برعهده مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی است که زمینه فعالیت تحقیقات هماهنگ مجموعه‌های متنوعی در حوزه معماری شهرسازی، راه و ساختمان را فراهم آورد. امید است تجربه پژوهشکده حمل‌ونقل برای ما درس‌آموز باشد تا منافع ملی را به‌خاطر تعلقات خود خدشه‌دار نکنیم.
در سال 1391 وقتی با دستور آقای احمدی‌نژاد پژوهشکده حمل‌ونقل از وزارت راه‌وشهرسازی منفصل و به دانشگاه علم‌وصنعت منتقل شد، کمتر کسی از این تصمیم پشتیبانی کرد و صاحبنظران آینده خوبی را برای پژوهشکده پیش‌بینی نمی‌کردند. در عمل هم آنچه رقم خورد بر پیش‌بینی متخصصان صحه گذاشت و شرایط عملی ادغام پژوهشکده در دانشگاه علم‌وصنعت فراهم نشد. بسیاری از اعضای هیات علمی یا منفعل شدند یا دنبال کار خود رفتند و فعالیت پژوهشکده‌ای که از مجموعه‌های تحقیقاتی سرآمد کشور بود، به قهقرا رفت و در این اواخر فعالیت‌های پژوهشی آن به سمت صفر میل کرد. این در حالی است که مجموعه راه‌وترابری کشور با ده‌ها مشکل و معضل روبه‌رو بوده است و زمینه‌های مهمی نظیر ایمنی حمل‌ونقل و طرح جامع حمل‌ونقل مغفول مانده است؛ در همین حال میلیاردها بودجه جاری آن پژوهشکده بدون حاصل به هدر رفته است. البته بعدها نقل شد وزیر وقت راه‌وشهرسازی با این انتقال موافقت نداشته و اصرار آقای احمدی‌نژاد برای دانشگاه محل تحصیل و تدریس خودش یعنی دانشگاه علم‌وصنعت بوده است. مطلب قابل توجه این است که به‌طورکلی تجربه‌های آزموده‌شده در سایر کشورها نیز نشان داده مراکز تحقیقاتی که ماموریت در سطح ملی دارند چنانچه به یک دانشگاه خاص وابسته باشند، نمی‌توانند به‌طور جامع از ظرفیت‌های ملی و فرادانشگاهی استفاده کنند و این موضوع با توجه به شرایط خاص روحیه غالب استادان در کشور ما بیشتر صادق است.
خوشبختانه شورایعالی اداری، روز چهارشنبه گذشته رای به بازگشت پژوهشکده حمل‌ونقل به وزارت راه‌وشهرسازی داد و جالب اینکه علاوه بر وزیر راه‌وشهرسازی که از ابتدای وزارت موضوع را دنبال می‌کرد، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری نیز این تصمیم را پشتیبانی کرد، این درحالی است که با این تصمیم یک بخش تحقیقاتی از آن وزارت جدا می‌شد ولی از وزرای دولت امید و تدبیر همین انتظار است که تصمیمات خود را بر اساس تدبیر اتخاذ کنند. در حال حاضر وظیفه سترگی برعهده مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی است که زمینه فعالیت تحقیقات هماهنگ مجموعه‌های متنوعی در حوزه معماری شهرسازی، راه و ساختمان را فراهم آورد. امید است تجربه پژوهشکده حمل‌ونقل برای ما درس‌آموز باشد تا منافع ملی را به‌خاطر تعلقات خود خدشه‌دار نکنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.