جنِ حاج معاد
سیدشهابالدین طباطبایی
شب عجیبی بود، از همیشه تاریکتر، شاید رفتار ارواح احضارشده هم بابت همین تاریکی سیاهتر از همیشه عجیب و غریب بود. با این فکر خیالش را راحت کرد که اتفاقی نیفتاده. موقع خواب جوری که ارواح خسته از چند ساعت حضور در آن اتاق هم بشنوند بلند گفت امشب خیلی تاریک بود. راحتتر بود که فکر کند دلیل شکستهشدن شیشه دوسانتی روی میز ناهارخوری و خردشدن پایه آباژور بابت تاریکی غیرطبیعی آن شب
بوده است.
واقعیتش اما این بود که آنها خسته شده بودند، یک هفته هر شب سؤالپیچشان کرده بود، بعضی چیزها را نمیشد گفت، اصرار میکرد و جان عزیزانشان را قسم میداد و تهدید میکرد که سراغ زندههایشان میرود. روح سرگردان آدمهای نجیبی را احضار کرده بود. روح آدمهای نجیب هم بالاخره از کوره درمیرود و آن شب چندتایی از آن روحهای آرام آدمهای خوب، تند شده بودند. منع داشتند که آسیبی به آدمهای زنده بزنند، چیزهای توی اتاق را پرت کرده بودند. تفاوتشان با ارواح خبیث همین بود. ارواح خبیث آنهایی بودند که روحشان در دنیا آزار دیده بود، متعلق به آدمهایی که از بچگی بیدلیل کتک خورده بودند، تحقیر شده بودند و تا روز آخر زندگی روی خوش ندیده بودند. ارواح عاصی با آزار و اذیت زندگان تلافی میکردند و کسی هم مانعشان نمیشد. وارد بدن احضارکننده میشدند و آسیب میزدند؛ اما اینها فرق داشتند، مشکلی نداشتند، تا جایی که میشد همراهی میکردند و جواب میدادند، بعضی چیزها را اما نمیشد گفت. و او اصرار داشت بداند. نه اجازه داشتند دروغ بگویند و نه میتوانستند جوابش را بدهند، حتی ارواح خبیث هم از گفتن دروغ منع شده بودند.
شب تمام بود، در لحظه همزمانی روشنایی و تاریکی، آخرین روح سرگردان از اتاق خارج شد. دراز کشیده روی تخت با چشمهای بسته هم میتوانست رفتنش را ببیند. در لحظهای که فکر میکرد روح از اتاق رفته، چشمهایش را باز کرد. چیزی شبیه ارتعاش تارهای صوتی حنجره، به پرده گوشش رسید. خیلی زود زمزمه ملایم تارها به نعرههای گوشخراشی تبدیل شد که کاسه سرش را سنگین و سنگینتر میکرد؛ آنقدر سنگین که تکاندادنش غیرممکن بود. بهتزده چشمهایش را بست، تسلیم صدای هوهوی بلند بیوقفه داخل سرش، میخکوب و بیحرکت در شرایطی که حتی نمیتوانست زیر لب از خدا طلب بخشش یا کمک کند، منتظر بیرونرفتن جان از بدنش شد. در دقیقهای که برای او ساعتها گذشت، صداها به همان سرعتی که سرش را تسخیر کرده بودند رفتند. جرئت یا توان بازکردن چشمهایش را نداشت. مطمئن بود که این یکی را میشناخت. روح بیقرار کسی بود که یک سال تمام آزارشان داده بود و حالا دوباره سروکلهاش پیدا شده بود. با چشمهای بسته هم خوب میشناختش.
بیشتر از یک سال گذشته بود، شبی که دکترها قطع امیدشان را راحت و شمرده برایش تشریح کرده بودند، اول از مادر و خواهرها خواسته بود هرچه توسل و دعا بلدند بخوانند بعد هم سراغ حاجی معاد یکی از جنگیرهای معروف شهر رفته بود، پدرش زیر دستگاه ونتیلاتور با کرونا دستوپنجه نرم میکرد. ذره ویروسی حدود 70 درصد ریه حاج مختار، عزیزترین عضو خاندان مرتضایی را درگیر کرده بود، کرونا این بار هم سراغ یکی از بهترینها رفته بود، مردِ خانوادهدوست و نجیب و دستبهخیری که مورد احترام همه بود، به زورِ دستگاه نفسهای
آخرش را میکشید.
حاج معاد آن شب دست به دامان یکی از مجربترین اجنه شناختهشده آن دوره شد. میگفتند سالهاست که شبها با هم غذا میخورند. نزدیک اذان صبح بالاخره جن با اکراه راضی شد ویروس را متوقف کند، زمزمهای وهمآلود پیچید توی اتاق و لحظهای انگار منفیترین انرژیهای دنیا رفت توی تن او و حاج معاد که بیاختیار میلرزیدند؛ آنقدر که متوجه ترک شیشه روی میز نشدند.
پرستاری که صبح زود برای تزریق دارو و گزارشگیری از وضعیت بیمار وارد اتاق شد، فکر میکرد اتاق را اشتباهی آمده، مریض روبهموت بهطور حیرتآوری سرحال شده بود. پدری که وصیتش را نوشته بود و آرام برای مرگ آماده میشد، در کمتر از یک روز سرپا و قبراق با پای خودش مرخص شد. جنِ حاج معاد تا اینجا کار خودش را خوب انجام داده بود. در همان یک هفته اول، بیمار برگشته از مرگ با شتاب باورنکردنی مشغول خرابکاری شد. وصیتنامه تقسیم ارث و میراث را پاره کرد. از تصمیمش برای بخشیدن مانده حساب بانکیاش به کهریزک پشیمان شد. در عوض برای خواهر خوشبروروی پرستار بیمارستان ویلای کوچکی در چالوس خرید. صیغه موقتشان را همانجا خواندند و وقتی بچهها و نوهها تلاش میکردند مادربزرگ خبردار نشود، راستراست توی چشمهای پیرزن نگاه کرد و گفت عاشق شده است.
ایرانخانم با این خیال که قرار نیست سروکله هووی 30سالهاش این طرفها پیدا بشود چند روزی به روی خودش نیاورد، صبح روزی که با صدای قربانصدقههای شوهرش بیدار شد، گل از گلش شکفت، بیچاره که فکر کرده بود مختار شرمنده شده و برای جبران مافات برگشته، با دیدن دخترک هفت قلم آرایشکرده وسط حیاط نصف صورتش فلج شد. دخترها رسیدند و خوب که زنبابای جوانشان را دید زدند، زیرلبی چندتا فحش به پدر دادند و دست مادر نیمهسکتهایشان را گرفتند و بردند که نوبتی مراقبش باشند. ایرانخانم 12 روز بیشتر تحمل نکرد، صبح اولین روز ماه رمضان روحش پر کشید. نماند تا ببیند باغ کرج و خانه تجریش هم به اسم زن صیغهای حاج مختار شد.
چشمهایش خیره ماند به آباژوری که روی پایهاش نبود، روح مختار توی گوشش التماس میکرد. بسمالله گفت و سرش را برگرداند. خورشید اصرار داشت اثری از تاریکی دیشب نماند. چشمهایش روی رد نور خیره ماند. بالاخره ردی از جن حاج معاد پیدا میکرد. فقط با روح معذب پدر آرام نمیگرفت. بالاخره انتقام میگرفت. هیچوقت رضایت نمیداد.
شب عجیبی بود، از همیشه تاریکتر، شاید رفتار ارواح احضارشده هم بابت همین تاریکی سیاهتر از همیشه عجیب و غریب بود. با این فکر خیالش را راحت کرد که اتفاقی نیفتاده. موقع خواب جوری که ارواح خسته از چند ساعت حضور در آن اتاق هم بشنوند بلند گفت امشب خیلی تاریک بود. راحتتر بود که فکر کند دلیل شکستهشدن شیشه دوسانتی روی میز ناهارخوری و خردشدن پایه آباژور بابت تاریکی غیرطبیعی آن شب
بوده است.
واقعیتش اما این بود که آنها خسته شده بودند، یک هفته هر شب سؤالپیچشان کرده بود، بعضی چیزها را نمیشد گفت، اصرار میکرد و جان عزیزانشان را قسم میداد و تهدید میکرد که سراغ زندههایشان میرود. روح سرگردان آدمهای نجیبی را احضار کرده بود. روح آدمهای نجیب هم بالاخره از کوره درمیرود و آن شب چندتایی از آن روحهای آرام آدمهای خوب، تند شده بودند. منع داشتند که آسیبی به آدمهای زنده بزنند، چیزهای توی اتاق را پرت کرده بودند. تفاوتشان با ارواح خبیث همین بود. ارواح خبیث آنهایی بودند که روحشان در دنیا آزار دیده بود، متعلق به آدمهایی که از بچگی بیدلیل کتک خورده بودند، تحقیر شده بودند و تا روز آخر زندگی روی خوش ندیده بودند. ارواح عاصی با آزار و اذیت زندگان تلافی میکردند و کسی هم مانعشان نمیشد. وارد بدن احضارکننده میشدند و آسیب میزدند؛ اما اینها فرق داشتند، مشکلی نداشتند، تا جایی که میشد همراهی میکردند و جواب میدادند، بعضی چیزها را اما نمیشد گفت. و او اصرار داشت بداند. نه اجازه داشتند دروغ بگویند و نه میتوانستند جوابش را بدهند، حتی ارواح خبیث هم از گفتن دروغ منع شده بودند.
شب تمام بود، در لحظه همزمانی روشنایی و تاریکی، آخرین روح سرگردان از اتاق خارج شد. دراز کشیده روی تخت با چشمهای بسته هم میتوانست رفتنش را ببیند. در لحظهای که فکر میکرد روح از اتاق رفته، چشمهایش را باز کرد. چیزی شبیه ارتعاش تارهای صوتی حنجره، به پرده گوشش رسید. خیلی زود زمزمه ملایم تارها به نعرههای گوشخراشی تبدیل شد که کاسه سرش را سنگین و سنگینتر میکرد؛ آنقدر سنگین که تکاندادنش غیرممکن بود. بهتزده چشمهایش را بست، تسلیم صدای هوهوی بلند بیوقفه داخل سرش، میخکوب و بیحرکت در شرایطی که حتی نمیتوانست زیر لب از خدا طلب بخشش یا کمک کند، منتظر بیرونرفتن جان از بدنش شد. در دقیقهای که برای او ساعتها گذشت، صداها به همان سرعتی که سرش را تسخیر کرده بودند رفتند. جرئت یا توان بازکردن چشمهایش را نداشت. مطمئن بود که این یکی را میشناخت. روح بیقرار کسی بود که یک سال تمام آزارشان داده بود و حالا دوباره سروکلهاش پیدا شده بود. با چشمهای بسته هم خوب میشناختش.
بیشتر از یک سال گذشته بود، شبی که دکترها قطع امیدشان را راحت و شمرده برایش تشریح کرده بودند، اول از مادر و خواهرها خواسته بود هرچه توسل و دعا بلدند بخوانند بعد هم سراغ حاجی معاد یکی از جنگیرهای معروف شهر رفته بود، پدرش زیر دستگاه ونتیلاتور با کرونا دستوپنجه نرم میکرد. ذره ویروسی حدود 70 درصد ریه حاج مختار، عزیزترین عضو خاندان مرتضایی را درگیر کرده بود، کرونا این بار هم سراغ یکی از بهترینها رفته بود، مردِ خانوادهدوست و نجیب و دستبهخیری که مورد احترام همه بود، به زورِ دستگاه نفسهای
آخرش را میکشید.
حاج معاد آن شب دست به دامان یکی از مجربترین اجنه شناختهشده آن دوره شد. میگفتند سالهاست که شبها با هم غذا میخورند. نزدیک اذان صبح بالاخره جن با اکراه راضی شد ویروس را متوقف کند، زمزمهای وهمآلود پیچید توی اتاق و لحظهای انگار منفیترین انرژیهای دنیا رفت توی تن او و حاج معاد که بیاختیار میلرزیدند؛ آنقدر که متوجه ترک شیشه روی میز نشدند.
پرستاری که صبح زود برای تزریق دارو و گزارشگیری از وضعیت بیمار وارد اتاق شد، فکر میکرد اتاق را اشتباهی آمده، مریض روبهموت بهطور حیرتآوری سرحال شده بود. پدری که وصیتش را نوشته بود و آرام برای مرگ آماده میشد، در کمتر از یک روز سرپا و قبراق با پای خودش مرخص شد. جنِ حاج معاد تا اینجا کار خودش را خوب انجام داده بود. در همان یک هفته اول، بیمار برگشته از مرگ با شتاب باورنکردنی مشغول خرابکاری شد. وصیتنامه تقسیم ارث و میراث را پاره کرد. از تصمیمش برای بخشیدن مانده حساب بانکیاش به کهریزک پشیمان شد. در عوض برای خواهر خوشبروروی پرستار بیمارستان ویلای کوچکی در چالوس خرید. صیغه موقتشان را همانجا خواندند و وقتی بچهها و نوهها تلاش میکردند مادربزرگ خبردار نشود، راستراست توی چشمهای پیرزن نگاه کرد و گفت عاشق شده است.
ایرانخانم با این خیال که قرار نیست سروکله هووی 30سالهاش این طرفها پیدا بشود چند روزی به روی خودش نیاورد، صبح روزی که با صدای قربانصدقههای شوهرش بیدار شد، گل از گلش شکفت، بیچاره که فکر کرده بود مختار شرمنده شده و برای جبران مافات برگشته، با دیدن دخترک هفت قلم آرایشکرده وسط حیاط نصف صورتش فلج شد. دخترها رسیدند و خوب که زنبابای جوانشان را دید زدند، زیرلبی چندتا فحش به پدر دادند و دست مادر نیمهسکتهایشان را گرفتند و بردند که نوبتی مراقبش باشند. ایرانخانم 12 روز بیشتر تحمل نکرد، صبح اولین روز ماه رمضان روحش پر کشید. نماند تا ببیند باغ کرج و خانه تجریش هم به اسم زن صیغهای حاج مختار شد.
چشمهایش خیره ماند به آباژوری که روی پایهاش نبود، روح مختار توی گوشش التماس میکرد. بسمالله گفت و سرش را برگرداند. خورشید اصرار داشت اثری از تاریکی دیشب نماند. چشمهایش روی رد نور خیره ماند. بالاخره ردی از جن حاج معاد پیدا میکرد. فقط با روح معذب پدر آرام نمیگرفت. بالاخره انتقام میگرفت. هیچوقت رضایت نمیداد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.