نگاهی به «در روزهای آخر اسفند»
بنفشههایی در جعبههای چوبی
شهلا لاهیجی
گهگاه در زمستان مسلط بر هنر ایران ناگهان یک بوستان بنفشه میروید که حتی با دیدنش هم باورمان نمیشود که خواب نیست، واقعا یک گلزار گل بهاری است. رحمانیان یک بار دیگر در تئاتر ایران با روی صحنه آوردن کنسرت- تئاتر «در روزهای آخر اسفند» باوجود این یخبستگی آن گلزار بنفشههای بهاری را نشانمان داد آنگونه که عطر بنفشه در مشاممان بپیچد و باز نفسها را بند آوَرَد. قلبهامان را کوبهوار به تپش اندازد و باز نشان دهد که هنرمندان وطنمان حتی اگر روزن کوچکی برای نشان دادن توان خلاقیتهایشان پیدا کنند، میتوانند شور و غوغا برپا سازند و صحنه را آکنده از فریاد تحسین کنند که نمایشی نشانمان دهند که حتی خوابش را هم نمیدیدیم نه در اینجا و نه حتی در جای دیگری از جنس ما و در قالب یک کنسرت -تئاتر. رحمانیان با به صحنه آوردن کنسرت-تئاتر «در روزهای آخر اسفند» نشان داد همانقدر که در نمایش موزیکال «ترانههای قدیمی ایرانی» توانا و نفسگیر است حتی اگر صحنهاش جای نمایش تئاتر نباشد یا اگر با نمایش یک اثر مذهبی همچون «عشقه» هرچند تنگنظران اجازه چاپ متن آن را نداده باشند، توانایی آن را دارد که از عشق بگوید و ایمان و اشک و لبخند را توامان
از چشم و لب سختدلترینها نیز برآورد، در یک نمایش موزیکال که این نوعش برای بسیاری از علاقهمندان تئاتر غافلگیرکننده بود، آه و حسرت و از همه بیشتر تحسین همگان را برانگیخت. نمایش که تمام شد مثل خوابزدهها تا خانه گیج بودم و مست. مست و مدهوش این همه استعداد، این همه خلاقیت و این همه هنر در همگان دستاندرکار: از آنکه نوشت، از آنکه کارگردانی کرد و آنکه نواخت و آنکه آواز خواند و آنکه بازی کرد. انگار خواب میدیدم و نمیخواستم بیدار شوم. دلم میخواست چشمانم را ببندم و توان شنواییام را صدچندان کنم و در پس چشمان بسته که میبیند و حس شنیدن که معجزه تحسین صدچندانش کرده تمامی آنچه بود را در صندوقخانه جانم جا دهم و با چفتوبست رمزدار آن را محفوظ دارم و هروقت دوروبرم خالی از اغیار بود، جعبه جادویی را بگشایم و باز بخشی از آنچه را که چشم در آن شب دوازدهم اسفند دیده بود، به گوش و چشم جان ببینم و بشنوم و خالقش را تحسین کنم. راستی چرا ما قدر این استعدادهای جهانپسند را نمیدانیم و این ذهنهای معجزهگر را که چنین توانا میتوانند ما و جهان را به یکدیگر پیوند دهند و خرسندمان سازند که هنوز آتش هنر ناب در این ملک نمرده است،
زنده است و بالنده. هنوز بنفشهها در روزهای آخر اسفند در جعبههای کوچک چوبی با برگ و ریشه و خاک به گلزار کوچ میکنند و جهان را با رنگهای درخشان رنگین میسازند.
گهگاه در زمستان مسلط بر هنر ایران ناگهان یک بوستان بنفشه میروید که حتی با دیدنش هم باورمان نمیشود که خواب نیست، واقعا یک گلزار گل بهاری است. رحمانیان یک بار دیگر در تئاتر ایران با روی صحنه آوردن کنسرت- تئاتر «در روزهای آخر اسفند» باوجود این یخبستگی آن گلزار بنفشههای بهاری را نشانمان داد آنگونه که عطر بنفشه در مشاممان بپیچد و باز نفسها را بند آوَرَد. قلبهامان را کوبهوار به تپش اندازد و باز نشان دهد که هنرمندان وطنمان حتی اگر روزن کوچکی برای نشان دادن توان خلاقیتهایشان پیدا کنند، میتوانند شور و غوغا برپا سازند و صحنه را آکنده از فریاد تحسین کنند که نمایشی نشانمان دهند که حتی خوابش را هم نمیدیدیم نه در اینجا و نه حتی در جای دیگری از جنس ما و در قالب یک کنسرت -تئاتر. رحمانیان با به صحنه آوردن کنسرت-تئاتر «در روزهای آخر اسفند» نشان داد همانقدر که در نمایش موزیکال «ترانههای قدیمی ایرانی» توانا و نفسگیر است حتی اگر صحنهاش جای نمایش تئاتر نباشد یا اگر با نمایش یک اثر مذهبی همچون «عشقه» هرچند تنگنظران اجازه چاپ متن آن را نداده باشند، توانایی آن را دارد که از عشق بگوید و ایمان و اشک و لبخند را توامان
از چشم و لب سختدلترینها نیز برآورد، در یک نمایش موزیکال که این نوعش برای بسیاری از علاقهمندان تئاتر غافلگیرکننده بود، آه و حسرت و از همه بیشتر تحسین همگان را برانگیخت. نمایش که تمام شد مثل خوابزدهها تا خانه گیج بودم و مست. مست و مدهوش این همه استعداد، این همه خلاقیت و این همه هنر در همگان دستاندرکار: از آنکه نوشت، از آنکه کارگردانی کرد و آنکه نواخت و آنکه آواز خواند و آنکه بازی کرد. انگار خواب میدیدم و نمیخواستم بیدار شوم. دلم میخواست چشمانم را ببندم و توان شنواییام را صدچندان کنم و در پس چشمان بسته که میبیند و حس شنیدن که معجزه تحسین صدچندانش کرده تمامی آنچه بود را در صندوقخانه جانم جا دهم و با چفتوبست رمزدار آن را محفوظ دارم و هروقت دوروبرم خالی از اغیار بود، جعبه جادویی را بگشایم و باز بخشی از آنچه را که چشم در آن شب دوازدهم اسفند دیده بود، به گوش و چشم جان ببینم و بشنوم و خالقش را تحسین کنم. راستی چرا ما قدر این استعدادهای جهانپسند را نمیدانیم و این ذهنهای معجزهگر را که چنین توانا میتوانند ما و جهان را به یکدیگر پیوند دهند و خرسندمان سازند که هنوز آتش هنر ناب در این ملک نمرده است،
زنده است و بالنده. هنوز بنفشهها در روزهای آخر اسفند در جعبههای کوچک چوبی با برگ و ریشه و خاک به گلزار کوچ میکنند و جهان را با رنگهای درخشان رنگین میسازند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.