به بهانه برگزاری کنسرت مرتضی گودرزی
بیمم از پژمردن یک برگ نیست
سیدعلی میرمحمدی
اینروزها موسیقی مقامی ایران برای نفسکشیدن به روزنهای هرچند کوچک دلخوش است. در اینروزهایی که دغدغه اصلی اهالی موسیقی و دستاندرکاران دولتیاش به راهاندازی مجدد ارکستر ملی و سمفونیک معطوف شده است، موسیقی مقامی با بزرگانش به خانهنشینی ادامه میدهد. گویا هنوز باور نکردهایم دنیا از ما، موسیقی اصیل خودمان را میخواهد و افسوس که دانشگاههایی در کشورمان هستند که سازهای اصیلمان را ساز نمیدانند. موسیقی مقامی برای برخی گروههای سرشناس موسیقی نیز هیچ جایگاهی ندارد و برای برخی دیگر، بیشتر به یک خاطره شبیه است که لطف میکنند و در رپرتوار برنامه خود، دقایقی را به نوازندگان میهمان این موسیقی اختصاص میدهند و مردم را از سر ترحم به تشویق آنها وامیدارند. آنقدر خوراک بد به خورد جوانانمان دادهایم که حتی با واژه «موسیقی مقامی» غریب باشند. باید پذیرفت که همه ما مقصریم. نهتنها جامعه موسیقی که ارگانهای رسمی و طلایهداران فرهنگ و هنر که جایگاه واقعی موسیقی مقامی را از یاد بردهاند.
چگونه توجه به موسیقی مقامی را باید پذیرفت وقتی حضورش در مهمترین رویداد موسیقایی کشور (جشنواره موسیقی فجر امسال) کمتر از پنجدرصد است؟ کاش حالا که قرار است این کمتوجهی، با برگزاری جشنواره موسیقی مقامی جبران شود، عدم حضور موسیقی مقامی را به حضور بسیار کمرنگش ترجیح میدادیم تا لااقل عیار پایین توجه به این موسیقی آشکار نشود و توجه ویترینی به این موسیقی، باورپذیرتر جلوه کند. کاش میدانستیم در گوشه و نقاط خاک هنرپرور ایران، پیشکسوتان موسیقی مقامی چگونه امرار معاش میکنند؟ چرا در بستر بیماری آرمیدهاند؟ چرا عزلتنشینی را ترجیح میدهند و... .
بهراستی که اینروزها موسیقی مقامی ایران به جای همدردی، نیاز به حمایت و برنامهریزی دارد؛ نهتنها حمایت دستاندرکاران دولتی بلکه اهالی موسیقی، رسانهها، شرکتها و... .
در این میانه، برگزاری کنسرتها و جشنوارههای مستقل از سوی شرکتهای خصوصی و موسسات فرهنگی- هنری در معرفی موسیقی مقامی کشورمان، شاید سهم کوچکی داشته باشد، اما بیشک گام بزرگی است برای شناساندن دوباره آنچه موسیقی اصیل ایران نام گرفته و تلنگر کوچکی است به آنها که وظیفه دارند حافظ فرهنگ و هنر این سرزمین کهن باشند. بیتوجهی و کملطفی به این موسیقی در کشورمان و توجهکردن و میداندادن به موسیقی بومی مان در کشورهای دیگر، اتفاق خوشایندی نیست! بیم آن دارم روزی بیاید که نهتنها جشنوارههای موسیقی مقامی ایران به همت دیگر کشورها برگزار شود، بلکه موسیقی اصیل کشورمان با تاریخ بیبدیلش نیز همچون بوعلیسیناها، مولویها و... به نام آنها ثبت شود. چه خوش گفت فریدون مشیری عزیز: «بیمم از پژمردن یک برگ نیست / وای جنگل را بیابان میکنند.»
چگونه توجه به موسیقی مقامی را باید پذیرفت وقتی حضورش در مهمترین رویداد موسیقایی کشور (جشنواره موسیقی فجر امسال) کمتر از پنجدرصد است؟ کاش حالا که قرار است این کمتوجهی، با برگزاری جشنواره موسیقی مقامی جبران شود، عدم حضور موسیقی مقامی را به حضور بسیار کمرنگش ترجیح میدادیم تا لااقل عیار پایین توجه به این موسیقی آشکار نشود و توجه ویترینی به این موسیقی، باورپذیرتر جلوه کند. کاش میدانستیم در گوشه و نقاط خاک هنرپرور ایران، پیشکسوتان موسیقی مقامی چگونه امرار معاش میکنند؟ چرا در بستر بیماری آرمیدهاند؟ چرا عزلتنشینی را ترجیح میدهند و... .
بهراستی که اینروزها موسیقی مقامی ایران به جای همدردی، نیاز به حمایت و برنامهریزی دارد؛ نهتنها حمایت دستاندرکاران دولتی بلکه اهالی موسیقی، رسانهها، شرکتها و... .
در این میانه، برگزاری کنسرتها و جشنوارههای مستقل از سوی شرکتهای خصوصی و موسسات فرهنگی- هنری در معرفی موسیقی مقامی کشورمان، شاید سهم کوچکی داشته باشد، اما بیشک گام بزرگی است برای شناساندن دوباره آنچه موسیقی اصیل ایران نام گرفته و تلنگر کوچکی است به آنها که وظیفه دارند حافظ فرهنگ و هنر این سرزمین کهن باشند. بیتوجهی و کملطفی به این موسیقی در کشورمان و توجهکردن و میداندادن به موسیقی بومی مان در کشورهای دیگر، اتفاق خوشایندی نیست! بیم آن دارم روزی بیاید که نهتنها جشنوارههای موسیقی مقامی ایران به همت دیگر کشورها برگزار شود، بلکه موسیقی اصیل کشورمان با تاریخ بیبدیلش نیز همچون بوعلیسیناها، مولویها و... به نام آنها ثبت شود. چه خوش گفت فریدون مشیری عزیز: «بیمم از پژمردن یک برگ نیست / وای جنگل را بیابان میکنند.»
اینروزها موسیقی مقامی ایران برای نفسکشیدن به روزنهای هرچند کوچک دلخوش است. در اینروزهایی که دغدغه اصلی اهالی موسیقی و دستاندرکاران دولتیاش به راهاندازی مجدد ارکستر ملی و سمفونیک معطوف شده است، موسیقی مقامی با بزرگانش به خانهنشینی ادامه میدهد. گویا هنوز باور نکردهایم دنیا از ما، موسیقی اصیل خودمان را میخواهد و افسوس که دانشگاههایی در کشورمان هستند که سازهای اصیلمان را ساز نمیدانند. موسیقی مقامی برای برخی گروههای سرشناس موسیقی نیز هیچ جایگاهی ندارد و برای برخی دیگر، بیشتر به یک خاطره شبیه است که لطف میکنند و در رپرتوار برنامه خود، دقایقی را به نوازندگان میهمان این موسیقی اختصاص میدهند و مردم را از سر ترحم به تشویق آنها وامیدارند. آنقدر خوراک بد به خورد جوانانمان دادهایم که حتی با واژه «موسیقی مقامی» غریب باشند. باید پذیرفت که همه ما مقصریم. نهتنها جامعه موسیقی که ارگانهای رسمی و طلایهداران فرهنگ و هنر که جایگاه واقعی موسیقی مقامی را از یاد بردهاند.
چگونه توجه به موسیقی مقامی را باید پذیرفت وقتی حضورش در مهمترین رویداد موسیقایی کشور (جشنواره موسیقی فجر امسال) کمتر از پنجدرصد است؟ کاش حالا که قرار است این کمتوجهی، با برگزاری جشنواره موسیقی مقامی جبران شود، عدم حضور موسیقی مقامی را به حضور بسیار کمرنگش ترجیح میدادیم تا لااقل عیار پایین توجه به این موسیقی آشکار نشود و توجه ویترینی به این موسیقی، باورپذیرتر جلوه کند. کاش میدانستیم در گوشه و نقاط خاک هنرپرور ایران، پیشکسوتان موسیقی مقامی چگونه امرار معاش میکنند؟ چرا در بستر بیماری آرمیدهاند؟ چرا عزلتنشینی را ترجیح میدهند و... .
بهراستی که اینروزها موسیقی مقامی ایران به جای همدردی، نیاز به حمایت و برنامهریزی دارد؛ نهتنها حمایت دستاندرکاران دولتی بلکه اهالی موسیقی، رسانهها، شرکتها و... .
در این میانه، برگزاری کنسرتها و جشنوارههای مستقل از سوی شرکتهای خصوصی و موسسات فرهنگی- هنری در معرفی موسیقی مقامی کشورمان، شاید سهم کوچکی داشته باشد، اما بیشک گام بزرگی است برای شناساندن دوباره آنچه موسیقی اصیل ایران نام گرفته و تلنگر کوچکی است به آنها که وظیفه دارند حافظ فرهنگ و هنر این سرزمین کهن باشند. بیتوجهی و کملطفی به این موسیقی در کشورمان و توجهکردن و میداندادن به موسیقی بومی مان در کشورهای دیگر، اتفاق خوشایندی نیست! بیم آن دارم روزی بیاید که نهتنها جشنوارههای موسیقی مقامی ایران به همت دیگر کشورها برگزار شود، بلکه موسیقی اصیل کشورمان با تاریخ بیبدیلش نیز همچون بوعلیسیناها، مولویها و... به نام آنها ثبت شود. چه خوش گفت فریدون مشیری عزیز: «بیمم از پژمردن یک برگ نیست / وای جنگل را بیابان میکنند.»
چگونه توجه به موسیقی مقامی را باید پذیرفت وقتی حضورش در مهمترین رویداد موسیقایی کشور (جشنواره موسیقی فجر امسال) کمتر از پنجدرصد است؟ کاش حالا که قرار است این کمتوجهی، با برگزاری جشنواره موسیقی مقامی جبران شود، عدم حضور موسیقی مقامی را به حضور بسیار کمرنگش ترجیح میدادیم تا لااقل عیار پایین توجه به این موسیقی آشکار نشود و توجه ویترینی به این موسیقی، باورپذیرتر جلوه کند. کاش میدانستیم در گوشه و نقاط خاک هنرپرور ایران، پیشکسوتان موسیقی مقامی چگونه امرار معاش میکنند؟ چرا در بستر بیماری آرمیدهاند؟ چرا عزلتنشینی را ترجیح میدهند و... .
بهراستی که اینروزها موسیقی مقامی ایران به جای همدردی، نیاز به حمایت و برنامهریزی دارد؛ نهتنها حمایت دستاندرکاران دولتی بلکه اهالی موسیقی، رسانهها، شرکتها و... .
در این میانه، برگزاری کنسرتها و جشنوارههای مستقل از سوی شرکتهای خصوصی و موسسات فرهنگی- هنری در معرفی موسیقی مقامی کشورمان، شاید سهم کوچکی داشته باشد، اما بیشک گام بزرگی است برای شناساندن دوباره آنچه موسیقی اصیل ایران نام گرفته و تلنگر کوچکی است به آنها که وظیفه دارند حافظ فرهنگ و هنر این سرزمین کهن باشند. بیتوجهی و کملطفی به این موسیقی در کشورمان و توجهکردن و میداندادن به موسیقی بومی مان در کشورهای دیگر، اتفاق خوشایندی نیست! بیم آن دارم روزی بیاید که نهتنها جشنوارههای موسیقی مقامی ایران به همت دیگر کشورها برگزار شود، بلکه موسیقی اصیل کشورمان با تاریخ بیبدیلش نیز همچون بوعلیسیناها، مولویها و... به نام آنها ثبت شود. چه خوش گفت فریدون مشیری عزیز: «بیمم از پژمردن یک برگ نیست / وای جنگل را بیابان میکنند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.