یکسال از سفر جنجالی احمدینژاد به ونزوئلا گذشت
وداع پرحاشیه با «چاوز»
شرق : سال گذشته همین روزها، دولت ایران آنقدر با دولت ونزوئلا رابطه نزدیک داشت که بهدلیل فوت رییسجمهورش، یکروز عزای عمومی در ایران اعلام شد. رییسدولت وقت به مناسبت فوت «هوگو چاوز»، رییسجمهوری کشوری در دوردست، علاوه بر ارسال پیام تسلیت، راهی مراسم تدفین او شد. او در پیامی به مناسبت فوت چاوز، او را شهید، بسیجی و حزباللهی خواند؛ «چاوز کسی بود که صراحتا اعتقاد خود به پیامبران الهی را اعلام میکرد و میگفت که منتظر حکومت عدل جهانی هستیم... و با روحیه یک بسیجی مخلص تمامعیار و حزباللهی و عاشق مردم بود... هوگو چاوز خلاصه و نماد همه انقلابیون تاریخ آمریکای لاتین بود. او در حقیقت شهید راه خدمت به ملت ونزوئلا و پاسداری از ارزشهای انسانی و انقلابی است.»
محمود احمدینژاد وعده بازگشت او با «دیگر صالحان» را داد و گفت: «تردید ندارم که او بازخواهد گشت و به همراه همه صالحان و حضرت مسیح (ع) و تنها باقیمانده از نسل پاکان، انسان کامل، خواهد آمد و جامعه بشری را در استقرار صلح و عدالت کامل و مهربانی و کمال، یاری خواهد کرد.»
شاید همه این واکنشها به مرگ رییسجمهوری کشوری «دوست و برادر»، کموبیش قابل پیشبینی بود، اما نه با این میزان اغراق و حاشیه. همین، موجب واکنش برخی از مراجع شد. آیتالله جنتی، خطیب نماز جمعه تهران در خطبههای نماز جمعه با انتقاد از طرح موضوع رجعت چاوز از سوی احمدینژاد با بیان اینکه این موضوع هم مراجع و هم علما را ناراحت و نگران کرد، گفت: «رجعت یک نشان دولتی نیست که افراد بخواهند آن را بر سینه افراد بچسبانند.» آیتالله محمد یزدی، عضو مجلس خبرگان رهبری نیز اندکی بعد از انتشار این پیام و مطرحشدن مساله رجعت او گفت: «به ایشان نصیحت مشفقانه داریم که در مدت باقیمانده آرامش کشور را حفظ کرده و از اظهارنظر درباره مسایل دینی خودداری کند.»
اما تصویر ماندگار آن مراسم خاکسپاری، عکسی بود که محمود احمدینژاد را در حال تسلادادن به مادر چاوز نشان میداد. تصویری که عنوان «غیرشرعی» به آن داده شد اگرچه طیف اصولگرایان مذهبی تقریبا با سکوت از کنارش رد شدند اما حافظه تاریخی مردم، آن را از یاد نبرد. در این تصویر مادر سوگوار هوگو چاوز، سر بر شانه محمود احمدینژاد گذاشته بود.
احمدینژاد در تصاویر دیگری در مراسم خاکسپاری نیز در کنار اعضای خانواده چاوز دیده میشد که پوشش چندان مناسبی از نظر نگاه داخلی نداشتند. تصویری که اگر در یک دولت پیش، رییسجمهوری اصلاحطلب در آن دیده میشد، قطعا نگاههای داخل آن را تحمل نمیکرد. عدم تحملی که در آن دوران به اشکالی مانند کفنپوشی و واکنش گروههای خودسر خود را ظاهر میکرد.
محمود احمدینژاد در سالهای دولت نهم و دهم، روی کشورهای آمریکای لاتین در روابط خارجیاش حساب ویژهای باز کرده بود، آنقدر که تعدد سفرهایش به ونزوئلا و سفرهای چاوز به ایران، رکوردی ثبت کرده بود. احمدینژاد در سالهای ریاستجمهوریاش هفتبار به «کاراکاس» سفر کرده بود که دوبار آخر به مناسبت خاکسپاری چاوز و دفعه بعد برای شرکت در مراسم تحلیف نیکلاس مادورو، رییسجمهوری جدید ونزوئلا بود. چاوز هم در سالهای دوستی با محمود احمدینژاد 9بار به ایران آمد و علاوه بر تهران، عسلویه و حتی مشهد نیز مقصد سفرش بود. اگرچه رابطه تهران- کاراکاس از دولت اصلاحات آغاز شده بود اما در دولت احمدینژاد بود که سرمایهگذاری در پروژههای نفتی مانند توسعه میدان «دوبکوبی» و ساخت 20هزار واحد «مسکن» در ونزوئلا بر گرده اقتصاد ایران، نهاده شد.
محمود احمدینژاد وعده بازگشت او با «دیگر صالحان» را داد و گفت: «تردید ندارم که او بازخواهد گشت و به همراه همه صالحان و حضرت مسیح (ع) و تنها باقیمانده از نسل پاکان، انسان کامل، خواهد آمد و جامعه بشری را در استقرار صلح و عدالت کامل و مهربانی و کمال، یاری خواهد کرد.»
شاید همه این واکنشها به مرگ رییسجمهوری کشوری «دوست و برادر»، کموبیش قابل پیشبینی بود، اما نه با این میزان اغراق و حاشیه. همین، موجب واکنش برخی از مراجع شد. آیتالله جنتی، خطیب نماز جمعه تهران در خطبههای نماز جمعه با انتقاد از طرح موضوع رجعت چاوز از سوی احمدینژاد با بیان اینکه این موضوع هم مراجع و هم علما را ناراحت و نگران کرد، گفت: «رجعت یک نشان دولتی نیست که افراد بخواهند آن را بر سینه افراد بچسبانند.» آیتالله محمد یزدی، عضو مجلس خبرگان رهبری نیز اندکی بعد از انتشار این پیام و مطرحشدن مساله رجعت او گفت: «به ایشان نصیحت مشفقانه داریم که در مدت باقیمانده آرامش کشور را حفظ کرده و از اظهارنظر درباره مسایل دینی خودداری کند.»
اما تصویر ماندگار آن مراسم خاکسپاری، عکسی بود که محمود احمدینژاد را در حال تسلادادن به مادر چاوز نشان میداد. تصویری که عنوان «غیرشرعی» به آن داده شد اگرچه طیف اصولگرایان مذهبی تقریبا با سکوت از کنارش رد شدند اما حافظه تاریخی مردم، آن را از یاد نبرد. در این تصویر مادر سوگوار هوگو چاوز، سر بر شانه محمود احمدینژاد گذاشته بود.
احمدینژاد در تصاویر دیگری در مراسم خاکسپاری نیز در کنار اعضای خانواده چاوز دیده میشد که پوشش چندان مناسبی از نظر نگاه داخلی نداشتند. تصویری که اگر در یک دولت پیش، رییسجمهوری اصلاحطلب در آن دیده میشد، قطعا نگاههای داخل آن را تحمل نمیکرد. عدم تحملی که در آن دوران به اشکالی مانند کفنپوشی و واکنش گروههای خودسر خود را ظاهر میکرد.
محمود احمدینژاد در سالهای دولت نهم و دهم، روی کشورهای آمریکای لاتین در روابط خارجیاش حساب ویژهای باز کرده بود، آنقدر که تعدد سفرهایش به ونزوئلا و سفرهای چاوز به ایران، رکوردی ثبت کرده بود. احمدینژاد در سالهای ریاستجمهوریاش هفتبار به «کاراکاس» سفر کرده بود که دوبار آخر به مناسبت خاکسپاری چاوز و دفعه بعد برای شرکت در مراسم تحلیف نیکلاس مادورو، رییسجمهوری جدید ونزوئلا بود. چاوز هم در سالهای دوستی با محمود احمدینژاد 9بار به ایران آمد و علاوه بر تهران، عسلویه و حتی مشهد نیز مقصد سفرش بود. اگرچه رابطه تهران- کاراکاس از دولت اصلاحات آغاز شده بود اما در دولت احمدینژاد بود که سرمایهگذاری در پروژههای نفتی مانند توسعه میدان «دوبکوبی» و ساخت 20هزار واحد «مسکن» در ونزوئلا بر گرده اقتصاد ایران، نهاده شد.
شرق : سال گذشته همین روزها، دولت ایران آنقدر با دولت ونزوئلا رابطه نزدیک داشت که بهدلیل فوت رییسجمهورش، یکروز عزای عمومی در ایران اعلام شد. رییسدولت وقت به مناسبت فوت «هوگو چاوز»، رییسجمهوری کشوری در دوردست، علاوه بر ارسال پیام تسلیت، راهی مراسم تدفین او شد. او در پیامی به مناسبت فوت چاوز، او را شهید، بسیجی و حزباللهی خواند؛ «چاوز کسی بود که صراحتا اعتقاد خود به پیامبران الهی را اعلام میکرد و میگفت که منتظر حکومت عدل جهانی هستیم... و با روحیه یک بسیجی مخلص تمامعیار و حزباللهی و عاشق مردم بود... هوگو چاوز خلاصه و نماد همه انقلابیون تاریخ آمریکای لاتین بود. او در حقیقت شهید راه خدمت به ملت ونزوئلا و پاسداری از ارزشهای انسانی و انقلابی است.»
محمود احمدینژاد وعده بازگشت او با «دیگر صالحان» را داد و گفت: «تردید ندارم که او بازخواهد گشت و به همراه همه صالحان و حضرت مسیح (ع) و تنها باقیمانده از نسل پاکان، انسان کامل، خواهد آمد و جامعه بشری را در استقرار صلح و عدالت کامل و مهربانی و کمال، یاری خواهد کرد.»
شاید همه این واکنشها به مرگ رییسجمهوری کشوری «دوست و برادر»، کموبیش قابل پیشبینی بود، اما نه با این میزان اغراق و حاشیه. همین، موجب واکنش برخی از مراجع شد. آیتالله جنتی، خطیب نماز جمعه تهران در خطبههای نماز جمعه با انتقاد از طرح موضوع رجعت چاوز از سوی احمدینژاد با بیان اینکه این موضوع هم مراجع و هم علما را ناراحت و نگران کرد، گفت: «رجعت یک نشان دولتی نیست که افراد بخواهند آن را بر سینه افراد بچسبانند.» آیتالله محمد یزدی، عضو مجلس خبرگان رهبری نیز اندکی بعد از انتشار این پیام و مطرحشدن مساله رجعت او گفت: «به ایشان نصیحت مشفقانه داریم که در مدت باقیمانده آرامش کشور را حفظ کرده و از اظهارنظر درباره مسایل دینی خودداری کند.»
اما تصویر ماندگار آن مراسم خاکسپاری، عکسی بود که محمود احمدینژاد را در حال تسلادادن به مادر چاوز نشان میداد. تصویری که عنوان «غیرشرعی» به آن داده شد اگرچه طیف اصولگرایان مذهبی تقریبا با سکوت از کنارش رد شدند اما حافظه تاریخی مردم، آن را از یاد نبرد. در این تصویر مادر سوگوار هوگو چاوز، سر بر شانه محمود احمدینژاد گذاشته بود.
احمدینژاد در تصاویر دیگری در مراسم خاکسپاری نیز در کنار اعضای خانواده چاوز دیده میشد که پوشش چندان مناسبی از نظر نگاه داخلی نداشتند. تصویری که اگر در یک دولت پیش، رییسجمهوری اصلاحطلب در آن دیده میشد، قطعا نگاههای داخل آن را تحمل نمیکرد. عدم تحملی که در آن دوران به اشکالی مانند کفنپوشی و واکنش گروههای خودسر خود را ظاهر میکرد.
محمود احمدینژاد در سالهای دولت نهم و دهم، روی کشورهای آمریکای لاتین در روابط خارجیاش حساب ویژهای باز کرده بود، آنقدر که تعدد سفرهایش به ونزوئلا و سفرهای چاوز به ایران، رکوردی ثبت کرده بود. احمدینژاد در سالهای ریاستجمهوریاش هفتبار به «کاراکاس» سفر کرده بود که دوبار آخر به مناسبت خاکسپاری چاوز و دفعه بعد برای شرکت در مراسم تحلیف نیکلاس مادورو، رییسجمهوری جدید ونزوئلا بود. چاوز هم در سالهای دوستی با محمود احمدینژاد 9بار به ایران آمد و علاوه بر تهران، عسلویه و حتی مشهد نیز مقصد سفرش بود. اگرچه رابطه تهران- کاراکاس از دولت اصلاحات آغاز شده بود اما در دولت احمدینژاد بود که سرمایهگذاری در پروژههای نفتی مانند توسعه میدان «دوبکوبی» و ساخت 20هزار واحد «مسکن» در ونزوئلا بر گرده اقتصاد ایران، نهاده شد.
محمود احمدینژاد وعده بازگشت او با «دیگر صالحان» را داد و گفت: «تردید ندارم که او بازخواهد گشت و به همراه همه صالحان و حضرت مسیح (ع) و تنها باقیمانده از نسل پاکان، انسان کامل، خواهد آمد و جامعه بشری را در استقرار صلح و عدالت کامل و مهربانی و کمال، یاری خواهد کرد.»
شاید همه این واکنشها به مرگ رییسجمهوری کشوری «دوست و برادر»، کموبیش قابل پیشبینی بود، اما نه با این میزان اغراق و حاشیه. همین، موجب واکنش برخی از مراجع شد. آیتالله جنتی، خطیب نماز جمعه تهران در خطبههای نماز جمعه با انتقاد از طرح موضوع رجعت چاوز از سوی احمدینژاد با بیان اینکه این موضوع هم مراجع و هم علما را ناراحت و نگران کرد، گفت: «رجعت یک نشان دولتی نیست که افراد بخواهند آن را بر سینه افراد بچسبانند.» آیتالله محمد یزدی، عضو مجلس خبرگان رهبری نیز اندکی بعد از انتشار این پیام و مطرحشدن مساله رجعت او گفت: «به ایشان نصیحت مشفقانه داریم که در مدت باقیمانده آرامش کشور را حفظ کرده و از اظهارنظر درباره مسایل دینی خودداری کند.»
اما تصویر ماندگار آن مراسم خاکسپاری، عکسی بود که محمود احمدینژاد را در حال تسلادادن به مادر چاوز نشان میداد. تصویری که عنوان «غیرشرعی» به آن داده شد اگرچه طیف اصولگرایان مذهبی تقریبا با سکوت از کنارش رد شدند اما حافظه تاریخی مردم، آن را از یاد نبرد. در این تصویر مادر سوگوار هوگو چاوز، سر بر شانه محمود احمدینژاد گذاشته بود.
احمدینژاد در تصاویر دیگری در مراسم خاکسپاری نیز در کنار اعضای خانواده چاوز دیده میشد که پوشش چندان مناسبی از نظر نگاه داخلی نداشتند. تصویری که اگر در یک دولت پیش، رییسجمهوری اصلاحطلب در آن دیده میشد، قطعا نگاههای داخل آن را تحمل نمیکرد. عدم تحملی که در آن دوران به اشکالی مانند کفنپوشی و واکنش گروههای خودسر خود را ظاهر میکرد.
محمود احمدینژاد در سالهای دولت نهم و دهم، روی کشورهای آمریکای لاتین در روابط خارجیاش حساب ویژهای باز کرده بود، آنقدر که تعدد سفرهایش به ونزوئلا و سفرهای چاوز به ایران، رکوردی ثبت کرده بود. احمدینژاد در سالهای ریاستجمهوریاش هفتبار به «کاراکاس» سفر کرده بود که دوبار آخر به مناسبت خاکسپاری چاوز و دفعه بعد برای شرکت در مراسم تحلیف نیکلاس مادورو، رییسجمهوری جدید ونزوئلا بود. چاوز هم در سالهای دوستی با محمود احمدینژاد 9بار به ایران آمد و علاوه بر تهران، عسلویه و حتی مشهد نیز مقصد سفرش بود. اگرچه رابطه تهران- کاراکاس از دولت اصلاحات آغاز شده بود اما در دولت احمدینژاد بود که سرمایهگذاری در پروژههای نفتی مانند توسعه میدان «دوبکوبی» و ساخت 20هزار واحد «مسکن» در ونزوئلا بر گرده اقتصاد ایران، نهاده شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.