سفرت به خیر «سیمین»
غلامرضا امامی
آرام و سبکبار و سبکبال پرکشیدی و رفتی... بیخبر. سفر به خیر، آخرین سفر، به خیر. در بهاران زاده شدی. چهار فصل عمرت را به زیبایی گذراندی و در پایان زمستان به سفر رفتی. دیدگان درشت مهربان سیاهت، به روی هم قرار گرفت و دوستانت را تنها گذاشتی. داستانهایی زیبا آفریدی. ترجمههایی بدیع نگاشتی. سالها از زیبایی سخن گفتی اما زیباترین داستان، داستان زندگیات بود. زندگی را میستودی و انسان را گرامی میداشتی. حرمت کلام را پاس میداشتی و گوهر کلمه را گرامی. با دروغ و دغل و دورویی بیگانه بودی و با راستی و پاکی و یکرنگی یگانه. مویز کس نخوردی و مجیز کس نگفتی... نقابی به چهره نزدی و دکان دونبشی نگشودی. دل و زبانت یکی بود و دستت آماده بود همیشه برای گشودن گرهای و نمودن راهی. دلت به گستردگی دشتهای سبز و سرسبز شیراز، همه را پناه میداد و زبان گرمت آنگاه که سخن میگفتی، یخ غم را آب میکرد و رودی از شادی و مهر، در جان روان میساخت. به نوجوانی از شهر شعر و شادی، شیراز، گذشتی و به تهران سفر کردی. اما ای زایر کوچههای عشق! تا پایان عمر عطر گلهای نرگس، سبزی سروهای سبز باغ ارم، رایحه خوش بهار نارنج، در کلامت و نگاهت جاری بود.
بانوی بزرگ! به سر زلف سخن شانه زدی... زبان زنان این سرزمین پاک شدی. تصویری از غمها و شادیها، حرمانها و امیدها را بر صحیفه تاریخ نقش زدی. دنیا را زیبا میدیدی... شادی را برای همه میخواستی... گوهر آزادی را پاس داشتی و شعله آگاهی را برافروختی. تو ماندی. تو هستی. به نام تو و به یاد تو در سالگشت پروازت، عصر هجدهم اسفند، در خانه هنرمندان، گرد هم میآییم تا از تو سخن گوییم و بیاموزیم... تا از آن خورشید، قوسی برگیریم و از آن دریای پرمهر جرعهای بنوشیم. در غیاب تو، ما دوره میکنم «شب را و روز را و هنوز را...» تو بذر سخن را در کشتزار دلها پراکندی. ایمان داریم، بر مزارت درختی خواهد رویید از آگاهی و آزادی. از دانش و بینش. از زیبایی و نیکی... که در سایهسار شاخسارانش، دختران و پسران این خاک پاک، دنیایی میآفرینند، شاد و آباد و آزاد. و مرغکان صلح، بر آن لانه خواهند زد و به ترنم، به شور و شوق، سخن خداوندگار سخن، حضرت مولانا را زمزمه میکنند و میسرایند: «کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست/ چرا به دانه انسانت این گمان باشد؟»
آرام و سبکبار و سبکبال پرکشیدی و رفتی... بیخبر. سفر به خیر، آخرین سفر، به خیر. در بهاران زاده شدی. چهار فصل عمرت را به زیبایی گذراندی و در پایان زمستان به سفر رفتی. دیدگان درشت مهربان سیاهت، به روی هم قرار گرفت و دوستانت را تنها گذاشتی. داستانهایی زیبا آفریدی. ترجمههایی بدیع نگاشتی. سالها از زیبایی سخن گفتی اما زیباترین داستان، داستان زندگیات بود. زندگی را میستودی و انسان را گرامی میداشتی. حرمت کلام را پاس میداشتی و گوهر کلمه را گرامی. با دروغ و دغل و دورویی بیگانه بودی و با راستی و پاکی و یکرنگی یگانه. مویز کس نخوردی و مجیز کس نگفتی... نقابی به چهره نزدی و دکان دونبشی نگشودی. دل و زبانت یکی بود و دستت آماده بود همیشه برای گشودن گرهای و نمودن راهی. دلت به گستردگی دشتهای سبز و سرسبز شیراز، همه را پناه میداد و زبان گرمت آنگاه که سخن میگفتی، یخ غم را آب میکرد و رودی از شادی و مهر، در جان روان میساخت. به نوجوانی از شهر شعر و شادی، شیراز، گذشتی و به تهران سفر کردی. اما ای زایر کوچههای عشق! تا پایان عمر عطر گلهای نرگس، سبزی سروهای سبز باغ ارم، رایحه خوش بهار نارنج، در کلامت و نگاهت جاری بود.
بانوی بزرگ! به سر زلف سخن شانه زدی... زبان زنان این سرزمین پاک شدی. تصویری از غمها و شادیها، حرمانها و امیدها را بر صحیفه تاریخ نقش زدی. دنیا را زیبا میدیدی... شادی را برای همه میخواستی... گوهر آزادی را پاس داشتی و شعله آگاهی را برافروختی. تو ماندی. تو هستی. به نام تو و به یاد تو در سالگشت پروازت، عصر هجدهم اسفند، در خانه هنرمندان، گرد هم میآییم تا از تو سخن گوییم و بیاموزیم... تا از آن خورشید، قوسی برگیریم و از آن دریای پرمهر جرعهای بنوشیم. در غیاب تو، ما دوره میکنم «شب را و روز را و هنوز را...» تو بذر سخن را در کشتزار دلها پراکندی. ایمان داریم، بر مزارت درختی خواهد رویید از آگاهی و آزادی. از دانش و بینش. از زیبایی و نیکی... که در سایهسار شاخسارانش، دختران و پسران این خاک پاک، دنیایی میآفرینند، شاد و آباد و آزاد. و مرغکان صلح، بر آن لانه خواهند زد و به ترنم، به شور و شوق، سخن خداوندگار سخن، حضرت مولانا را زمزمه میکنند و میسرایند: «کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست/ چرا به دانه انسانت این گمان باشد؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.