|

مصایب اسکی در ایران

سهیل بانج‌شفیعی

شاید اسکی را تنها ورزش زمستانی بتوان نامید که در ایران قابل اجراست. ورزشی گران، پرهزینه و پرحادثه که طرفدارانش روزبه‌روز در حال افزایش است.
با نگاهی به تاریخچه پیست‌های اطراف تهران می‌توان به خوبی این موضوع را فهمید که تمامی تجهیزات موجود در این پیست‌ها متعلق به قبل از انقلاب اسلامی است و با مراجعه به این پیست‌ها می‌توانیم با گوشت و استخوان نحوه عملکرد بالابر‌هایی را که نزدیک به 40سال سن دارند را درک کرد. نبود ایمنی و قدیمی‌بودن تجهیزات موجود در پیست‌ها به‌گونه‌ای است که نادر طالبی، سرپرست فدراسیون اسکی به صراحت می‌گوید: پیست‌های موجود در ایران فاقد ایمنی هستند.
حال سوال اینجاست، اسکی‌بازانی که تنها برای حضور در هر یک از این پیست‌ها، مبلغی نزدیک به 50هزارتومان پرداخت می‌کنند (بدون در نظر گرفتن هزینه پارکینگ و...) مستحق استفاده از چنین تجهیزاتی هستند؟ در صورت بروز حادثه به‌دلیل نبود ایمنی کافی چه کسی پاسخگو است؟ ‌
ماه گذشته در پیست شمشک، سوار بر تله‌سیژ بودم که قطع ناگهانی برق منجر به تکانی شدید شد که طی آن چند نفر به‌دلیل نداشتن تعادل از آن سقوط کردند. مسوولان پیست 30دقیقه بعد با برانکار و فردی که خودشان اصرار داشتند آن را دکتر بدانیم، بالای سر مصدوم حاضر شدند و تنها لطفی که کردند انتقال مصدوم به پایین پیست بود.
وقتی هم که از آنها دلیل این تکان ناگهانی و قطع برق را پرسیدم گفتند: به ما ربطی نداره، شما اگه ناراحتی و شکایتی داری می‌تونی بری اداره برق مطرح کنی.
‌البته این تنها یکی از حوادثی بود که هر ساله در پیست‌های اسکی اتفاق می‌افتد و متاسفانه مسوولان پیست‌ها هم به جای پذیرش مشکلات و حل آنها به پاک‌‌کردن صورت مساله اقدام می‌کنند. حادثه‌ای که برای مرحوم شاهسوندی اتفاق افتاد نمونه خوبی است از کم‌کاری مسوولان پیست دیزین در رابطه با تامین ایمنی پیست. اگر پایه‌های دکل تله‌کابین که در وسط پیست قرار داشت توسط تشک‌های مخصوص پوشش داده می‌شد شاید اکنون شاهد ازدست‌‌رفتن نوید نبودیم، اما کاری که بلافاصله پس از وقوع حادثه انجام شد، فرافکنی مسوولان در پذیرش حادثه بود.
شاید اسکی را تنها ورزش زمستانی بتوان نامید که در ایران قابل اجراست. ورزشی گران، پرهزینه و پرحادثه که طرفدارانش روزبه‌روز در حال افزایش است.
با نگاهی به تاریخچه پیست‌های اطراف تهران می‌توان به خوبی این موضوع را فهمید که تمامی تجهیزات موجود در این پیست‌ها متعلق به قبل از انقلاب اسلامی است و با مراجعه به این پیست‌ها می‌توانیم با گوشت و استخوان نحوه عملکرد بالابر‌هایی را که نزدیک به 40سال سن دارند را درک کرد. نبود ایمنی و قدیمی‌بودن تجهیزات موجود در پیست‌ها به‌گونه‌ای است که نادر طالبی، سرپرست فدراسیون اسکی به صراحت می‌گوید: پیست‌های موجود در ایران فاقد ایمنی هستند.
حال سوال اینجاست، اسکی‌بازانی که تنها برای حضور در هر یک از این پیست‌ها، مبلغی نزدیک به 50هزارتومان پرداخت می‌کنند (بدون در نظر گرفتن هزینه پارکینگ و...) مستحق استفاده از چنین تجهیزاتی هستند؟ در صورت بروز حادثه به‌دلیل نبود ایمنی کافی چه کسی پاسخگو است؟ ‌
ماه گذشته در پیست شمشک، سوار بر تله‌سیژ بودم که قطع ناگهانی برق منجر به تکانی شدید شد که طی آن چند نفر به‌دلیل نداشتن تعادل از آن سقوط کردند. مسوولان پیست 30دقیقه بعد با برانکار و فردی که خودشان اصرار داشتند آن را دکتر بدانیم، بالای سر مصدوم حاضر شدند و تنها لطفی که کردند انتقال مصدوم به پایین پیست بود.
وقتی هم که از آنها دلیل این تکان ناگهانی و قطع برق را پرسیدم گفتند: به ما ربطی نداره، شما اگه ناراحتی و شکایتی داری می‌تونی بری اداره برق مطرح کنی.
‌البته این تنها یکی از حوادثی بود که هر ساله در پیست‌های اسکی اتفاق می‌افتد و متاسفانه مسوولان پیست‌ها هم به جای پذیرش مشکلات و حل آنها به پاک‌‌کردن صورت مساله اقدام می‌کنند. حادثه‌ای که برای مرحوم شاهسوندی اتفاق افتاد نمونه خوبی است از کم‌کاری مسوولان پیست دیزین در رابطه با تامین ایمنی پیست. اگر پایه‌های دکل تله‌کابین که در وسط پیست قرار داشت توسط تشک‌های مخصوص پوشش داده می‌شد شاید اکنون شاهد ازدست‌‌رفتن نوید نبودیم، اما کاری که بلافاصله پس از وقوع حادثه انجام شد، فرافکنی مسوولان در پذیرش حادثه بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.