این شوخی نیست
کریم ارغندهپور
اسفندماه شده و خیابانهای تهران به نحو سرسامآوری پرترافیک است. در روزهای پیش و در یکی از ساعات شلوغ بعدازظهر باید به محدوده طرح ترافیک در مرکز شهر میرفتم. از آژانس یک اتومبیل طرحدار درخواست کردم. صاحب آژانس مدام مرا به 10دقیقه بعد و اینکه ماشینمان در راه و نزدیک است حوالت میداد. به قدری دیرم شده بود که در خیابان به انتظار ایستاده بودم. بالاخره پس از نیمساعت یک پراید آمد. بلافاصله سوار شدم و به راه افتادیم ولی مجوز عبوری روی شیشه خودرو ندیدم. به راننده یادآوری کردم که من ماشین طرحدار درخواست کرده بودم. راننده، جوان خوشرویی بود. با لبخند اطمینان داد که طرح دارد. بعد که تعجب مرا دید گفت پلاکش ویژه است. پرسیدم پلاک ویژه چیست؟ گفت روی پلاکم نشان ویلچر دارد. بلافاصله توجهم به پاهای راننده جلب شد. دیدم پای راست ندارد. من تا پیش از آن به اهرم کنار دنده هم توجه نکرده بودم. او با یک دست، هم دنده عوض میکرد و هم با آن اهرم، گاز و ترمز را کنترل میکرد. فکر کردم رانندگی در شرایط عادی برای چنین فردی باید دشوار باشد چه رسد به رانندگی در ترافیک سنگین تهران. عذر خواستم از اینکه شرایطش را ندیدهام. لبخندی زد و گفت با
آن کنار آمده و مشکلی ندارد. حدود سهربع طول کشید تا به سختی از خیابانهایی که ماشینها به تنگی در هم میپیچیدند، گذشتیم و به مقصد رسیدیم. من در روزهای گذشته زیاد تاکسی سوار شدهام ولی راستش را بخواهید این راننده یکی از باروحیهترین و شکرگزارترین افرادی بود که میدیدم. میگفت وضعیتش پیامد تصادفی سنگین در سالهای گذشته است. با دیدن شادابی و استواری او از خودم که گاهی پیچیدگیهای زندگی آزارم میدهد و زودتر از آنچه که باید، کلافه میشوم شرمسار بودم. در انتهای مسیر چیزی شبیه به همین مضمون را به او گفتم. دلیلش را پرسید. گفتم شما بدون پا زندگی را بر خود آسان میگیری و ما با هر دو پا از پس آن برنمیآییم! بلافاصله با لبخند گفت من اصلا احساس نمیکنم پا ندارم! طنین صدایش هنوز در گوشم هست. راز اصلی پایداریاش درواقع در همین جمله کوتاه نهفته بود. نوع نگاه ما به یک موضوع میتواند نیست را هست و هست را نیست کند و این یک شوخی نیست.
اسفندماه شده و خیابانهای تهران به نحو سرسامآوری پرترافیک است. در روزهای پیش و در یکی از ساعات شلوغ بعدازظهر باید به محدوده طرح ترافیک در مرکز شهر میرفتم. از آژانس یک اتومبیل طرحدار درخواست کردم. صاحب آژانس مدام مرا به 10دقیقه بعد و اینکه ماشینمان در راه و نزدیک است حوالت میداد. به قدری دیرم شده بود که در خیابان به انتظار ایستاده بودم. بالاخره پس از نیمساعت یک پراید آمد. بلافاصله سوار شدم و به راه افتادیم ولی مجوز عبوری روی شیشه خودرو ندیدم. به راننده یادآوری کردم که من ماشین طرحدار درخواست کرده بودم. راننده، جوان خوشرویی بود. با لبخند اطمینان داد که طرح دارد. بعد که تعجب مرا دید گفت پلاکش ویژه است. پرسیدم پلاک ویژه چیست؟ گفت روی پلاکم نشان ویلچر دارد. بلافاصله توجهم به پاهای راننده جلب شد. دیدم پای راست ندارد. من تا پیش از آن به اهرم کنار دنده هم توجه نکرده بودم. او با یک دست، هم دنده عوض میکرد و هم با آن اهرم، گاز و ترمز را کنترل میکرد. فکر کردم رانندگی در شرایط عادی برای چنین فردی باید دشوار باشد چه رسد به رانندگی در ترافیک سنگین تهران. عذر خواستم از اینکه شرایطش را ندیدهام. لبخندی زد و گفت با
آن کنار آمده و مشکلی ندارد. حدود سهربع طول کشید تا به سختی از خیابانهایی که ماشینها به تنگی در هم میپیچیدند، گذشتیم و به مقصد رسیدیم. من در روزهای گذشته زیاد تاکسی سوار شدهام ولی راستش را بخواهید این راننده یکی از باروحیهترین و شکرگزارترین افرادی بود که میدیدم. میگفت وضعیتش پیامد تصادفی سنگین در سالهای گذشته است. با دیدن شادابی و استواری او از خودم که گاهی پیچیدگیهای زندگی آزارم میدهد و زودتر از آنچه که باید، کلافه میشوم شرمسار بودم. در انتهای مسیر چیزی شبیه به همین مضمون را به او گفتم. دلیلش را پرسید. گفتم شما بدون پا زندگی را بر خود آسان میگیری و ما با هر دو پا از پس آن برنمیآییم! بلافاصله با لبخند گفت من اصلا احساس نمیکنم پا ندارم! طنین صدایش هنوز در گوشم هست. راز اصلی پایداریاش درواقع در همین جمله کوتاه نهفته بود. نوع نگاه ما به یک موضوع میتواند نیست را هست و هست را نیست کند و این یک شوخی نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.