|

مرد فضیلت‌های فراموش شده

نجفقلی حبیبی

دکتر حسن‌حبیبی هم جامعه‌شناس بود و هم حقوقدان که تخصص علمی و دانشگاهی او بود. همچنین با تسلط کامل به زبان‌های انگلیسی، فرانسه و عربی و نیز ادبیات فارسی یک نویسنده، مترجم و شاعر بزرگ بود. وی در عین حال در تمام دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان یک مدیر باتدبیر و در سطوح عالی تا پایان عمر پربرکت خود در خدمت انقلاب اسلامی و مردم شریف ایران دلسوزانه خدمت کرد. بنیاد ایران‌شناسی آخرین پایگاه علمی-فرهنگی او بود که با سختی بسیار آن را بنیان نهاد و علاوه بر ساختمان آن بنیان علمی شایسته‌ای برقرار کرد و این کاری سترگ بود که در این سال‌ها فقط از عهده او برمی‌آمد و البته جان بر سر آن گذاشت اما همه اینها که گفتند و گفتیم همه ارزش وجودی دکتر حسن حبیبی نیست. به نظر این بنده اعتبار دکتر حبیبی نه فقط به علم او که به مسوولیت‌های اوست. فضیلت بزرگ او به عنوان مرد علم و سیاست و تدبیر، اخلاق متعالی و انسانیت اوست که امروز در حکم کیمیاست و اینکه در اوج مسوولیت و مقبولیت اجتماعی و در اوج افراط و تفریط برخی انقلابیون، در هر مقامی که بود معتدل زیست. این اخلاق متعالی مبتنی بر فضیلت، تعقل، خردمندی و خردورزی راهنمای او در تمام کارهایش بود، درستکاری و کار درست همواره وجهه همت او بود و قناعت و وارستگی مبتنی بر اعتقاد به ساده‌زیستی و پرهیز از تجمل و اسراف همواره راهنمای رفتار فردی، سیاسی و اجتماعی او بود و آگاهانه و به شدت مراقب بود که به هیچ بهانه و مستمسکی از بیت‌المال بیش از حد مقرر قانون استفاده نکند. از اتومبیل دولتی فقط برای کارهای دولتی استفاده می‌کرد. من دقیق این خصوصیت ایشان را خاطرم هست ایشان هرگز با توجیه شرعی برای کوچک‌ترین کار شخصی از امکاناتی مثل تلفن، وقت و خدمتکار استفاده نمی‌کرد قناعتی باورنکردنی داشت و مثلا با وجود عشق به زیارت امام رضا سال‌ها نتوانست مادرش را به زیارت ببرد چون از طرفی حاضر نبود به بهانه‌ای و توجیه شرعی‌ای از امکانات دولتی استفاده کند و خودش هم امکان اینکه سفر شخصی‌اش را تنها برود نداشت چون قوانین به یک مقام دولتی اجازه نمی‌دهد حتی اگر خودش بخواهد تنها سفر کند و باید حتما تیم حفاظتی داشته باشد. چون تامین تمامی هزینه‌های تیم حفاظت (از بلیت هواپیما تا هتل و...) قطعا برای ایشان سنگین بود و از سویی نمی‌خواست از هزینه و امکانات دولت استفاده کند این بود که ایشان نتوانسته بود سفر برود. همه کسانی که به نحوی با او مربوط بودند می‌توانند به مردم شریف ایران به مناسبت مسوولیت اجرایی بزرگی که ایشان داشتند یادآوری کنند که حضور او در مجامع رسمی به عنوان یک مقام بلندپایه خارج از مسیر شرعی و قانونی نبوده است و وقت مردم ارزشمند است و بیهوده برای تاخیر حضور ایشان تباه نشده است. ایشان مقید بود سر ساعت برود که وقت تلف نشود. سخنرانی‌های ایشان را همه کسانی که شنیده‌اند می‌توانند ارزیابی کنند که مملو از دانش معرفت بود، ژاژخواهی و بیهوده زبان‌درازی و پرگویی بی‌محتوا نبود. در حوزه سخن علاوه بر لطافت ادبی و سنجیدگی همه را به لحاظ علمی و اطلاعاتی بهره‌مند می‌کرد. به نظر بنده دکتر حسن حبیبی یک زاهد حقیقی بود نه زهدفروش، یک مقدس حقیقی بود نه مقدس‌مآب و یک متدین واقعی بود نه دیندار ریاکار. خلوص و امانتداری بیت‌المال از صفاتی است که تاریخ از این مرد بزرگ برای عبرت گرفتن و درس آموختن به یادگار می‌گذارد. بسیاری از این فضیلت‌ها که به برخی اشاره شد فراموش شده است و در روزگار ما حسن حبیبی مرد فضیلت‌های فراموش شده بود.
دکتر حسن‌حبیبی هم جامعه‌شناس بود و هم حقوقدان که تخصص علمی و دانشگاهی او بود. همچنین با تسلط کامل به زبان‌های انگلیسی، فرانسه و عربی و نیز ادبیات فارسی یک نویسنده، مترجم و شاعر بزرگ بود. وی در عین حال در تمام دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان یک مدیر باتدبیر و در سطوح عالی تا پایان عمر پربرکت خود در خدمت انقلاب اسلامی و مردم شریف ایران دلسوزانه خدمت کرد. بنیاد ایران‌شناسی آخرین پایگاه علمی-فرهنگی او بود که با سختی بسیار آن را بنیان نهاد و علاوه بر ساختمان آن بنیان علمی شایسته‌ای برقرار کرد و این کاری سترگ بود که در این سال‌ها فقط از عهده او برمی‌آمد و البته جان بر سر آن گذاشت اما همه اینها که گفتند و گفتیم همه ارزش وجودی دکتر حسن حبیبی نیست. به نظر این بنده اعتبار دکتر حبیبی نه فقط به علم او که به مسوولیت‌های اوست. فضیلت بزرگ او به عنوان مرد علم و سیاست و تدبیر، اخلاق متعالی و انسانیت اوست که امروز در حکم کیمیاست و اینکه در اوج مسوولیت و مقبولیت اجتماعی و در اوج افراط و تفریط برخی انقلابیون، در هر مقامی که بود معتدل زیست. این اخلاق متعالی مبتنی بر فضیلت، تعقل، خردمندی و خردورزی راهنمای او در تمام کارهایش بود، درستکاری و کار درست همواره وجهه همت او بود و قناعت و وارستگی مبتنی بر اعتقاد به ساده‌زیستی و پرهیز از تجمل و اسراف همواره راهنمای رفتار فردی، سیاسی و اجتماعی او بود و آگاهانه و به شدت مراقب بود که به هیچ بهانه و مستمسکی از بیت‌المال بیش از حد مقرر قانون استفاده نکند. از اتومبیل دولتی فقط برای کارهای دولتی استفاده می‌کرد. من دقیق این خصوصیت ایشان را خاطرم هست ایشان هرگز با توجیه شرعی برای کوچک‌ترین کار شخصی از امکاناتی مثل تلفن، وقت و خدمتکار استفاده نمی‌کرد قناعتی باورنکردنی داشت و مثلا با وجود عشق به زیارت امام رضا سال‌ها نتوانست مادرش را به زیارت ببرد چون از طرفی حاضر نبود به بهانه‌ای و توجیه شرعی‌ای از امکانات دولتی استفاده کند و خودش هم امکان اینکه سفر شخصی‌اش را تنها برود نداشت چون قوانین به یک مقام دولتی اجازه نمی‌دهد حتی اگر خودش بخواهد تنها سفر کند و باید حتما تیم حفاظتی داشته باشد. چون تامین تمامی هزینه‌های تیم حفاظت (از بلیت هواپیما تا هتل و...) قطعا برای ایشان سنگین بود و از سویی نمی‌خواست از هزینه و امکانات دولت استفاده کند این بود که ایشان نتوانسته بود سفر برود. همه کسانی که به نحوی با او مربوط بودند می‌توانند به مردم شریف ایران به مناسبت مسوولیت اجرایی بزرگی که ایشان داشتند یادآوری کنند که حضور او در مجامع رسمی به عنوان یک مقام بلندپایه خارج از مسیر شرعی و قانونی نبوده است و وقت مردم ارزشمند است و بیهوده برای تاخیر حضور ایشان تباه نشده است. ایشان مقید بود سر ساعت برود که وقت تلف نشود. سخنرانی‌های ایشان را همه کسانی که شنیده‌اند می‌توانند ارزیابی کنند که مملو از دانش معرفت بود، ژاژخواهی و بیهوده زبان‌درازی و پرگویی بی‌محتوا نبود. در حوزه سخن علاوه بر لطافت ادبی و سنجیدگی همه را به لحاظ علمی و اطلاعاتی بهره‌مند می‌کرد. به نظر بنده دکتر حسن حبیبی یک زاهد حقیقی بود نه زهدفروش، یک مقدس حقیقی بود نه مقدس‌مآب و یک متدین واقعی بود نه دیندار ریاکار. خلوص و امانتداری بیت‌المال از صفاتی است که تاریخ از این مرد بزرگ برای عبرت گرفتن و درس آموختن به یادگار می‌گذارد. بسیاری از این فضیلت‌ها که به برخی اشاره شد فراموش شده است و در روزگار ما حسن حبیبی مرد فضیلت‌های فراموش شده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.