|

کارم را با «لایک» استادان شروع کردم

پوریا عالمی

سین- شما کارتان را از کجا شروع کردید؟
جیم- کارم را با لایک استادان در فیس‌بوک شروع کردم.
سین- استاد در نظر شما چه کسی است؟
جیم- هرکسی که من بتوانم به‌عنوان نردبان ازش استفاده کنم و خودم را بکشم بالا، یا پای من را به میهمانی‌های شبانه استادان باز کند، استاد است. کلا من معتقدم وسیله هدف را و هدف وسیله را توجیه می‌کند و آدم برای بالارفتن باید پایش را روی شانه و کله هرکسی که توانست بگذارد. وقتی هم که دستش به جایی بند شد و پاگیر شد، شروع کند به استادان دیگر فحش ادبی و بی‌ادبی بدهد تا ثابت کند که به هیچ استادی مدیون نیست و هیچ‌کسی را آدم حساب نمی‌کند.
سین- نحوه کار خود را توضیح دهید.
جیم- بنده پشت مانیتور مترصد هستم که استادان استاتوس بگذارند، سریع می‌پرم و استاد را لایک می‌کنم و کامنت می‌گذارم: وا استادا... هیهات... تاریخ را با همین استاتوس به دونیم قسمت کردید.
سین- در محضر کدام استادان تلمذ کرده‌اید.
جیم- من فرصت تلمذ نداشتم برای همین مستقیم وارد وضعیت فرندی شدم با استادان. البته چندتا استاد را هم فالو می‌کنم که منتظرم جا باز شود بپرم در آغوششان.
سین- فایده لایک‌کاری دیگران توسط شما چیست؟
جیم- ببینید، راستش من هیشکی‌هیشکی را قبول ندارم. ولی استراتژی من «استراتژی لایک و تعریف» است. درواقع من توی میهمانی و محفل‌های خصوصی همه را می‌شویم می‌گذارم کنار. اما وقتی قرار باشد کتابی از من منتشر شود، یا نمایشگاهی بگذارم یا به‌هرحال چیزی از خودم بروز بدهم، می‌روم در کار لایک و تعریف از استادان.
سین- سابقه کار شما چیست؟
جیم- ششصد لایک‌کاری استادان. چهارصد تگمالی استادان. هفتصد شِیرمالی استادان.
سین- دوست دارید وقتی بزرگ شدید چه‌کاره شوید؟
جیم- من از همه بزرگ‌ترم و جایی برای پیشرفتم نمانده.
سین- رابطه استادان با شما چگونه است؟
جیم- ببینید، آنها کارشان پیش من گیر است. چون چندتا دوست رسانه‌ای پیدا کردم و خودم هم یک سایت دارم که استادها را توش آویزان می‌کنم. توجه کنید که من الان به جایی رسیده‌ام که استادان و دیگران باید بیایند من را لایک کنند.
سین- پس نتیجه می‌گیریم هنر نزد لایکیان است و بس.
سین- شما کارتان را از کجا شروع کردید؟
جیم- کارم را با لایک استادان در فیس‌بوک شروع کردم.
سین- استاد در نظر شما چه کسی است؟
جیم- هرکسی که من بتوانم به‌عنوان نردبان ازش استفاده کنم و خودم را بکشم بالا، یا پای من را به میهمانی‌های شبانه استادان باز کند، استاد است. کلا من معتقدم وسیله هدف را و هدف وسیله را توجیه می‌کند و آدم برای بالارفتن باید پایش را روی شانه و کله هرکسی که توانست بگذارد. وقتی هم که دستش به جایی بند شد و پاگیر شد، شروع کند به استادان دیگر فحش ادبی و بی‌ادبی بدهد تا ثابت کند که به هیچ استادی مدیون نیست و هیچ‌کسی را آدم حساب نمی‌کند.
سین- نحوه کار خود را توضیح دهید.
جیم- بنده پشت مانیتور مترصد هستم که استادان استاتوس بگذارند، سریع می‌پرم و استاد را لایک می‌کنم و کامنت می‌گذارم: وا استادا... هیهات... تاریخ را با همین استاتوس به دونیم قسمت کردید.
سین- در محضر کدام استادان تلمذ کرده‌اید.
جیم- من فرصت تلمذ نداشتم برای همین مستقیم وارد وضعیت فرندی شدم با استادان. البته چندتا استاد را هم فالو می‌کنم که منتظرم جا باز شود بپرم در آغوششان.
سین- فایده لایک‌کاری دیگران توسط شما چیست؟
جیم- ببینید، راستش من هیشکی‌هیشکی را قبول ندارم. ولی استراتژی من «استراتژی لایک و تعریف» است. درواقع من توی میهمانی و محفل‌های خصوصی همه را می‌شویم می‌گذارم کنار. اما وقتی قرار باشد کتابی از من منتشر شود، یا نمایشگاهی بگذارم یا به‌هرحال چیزی از خودم بروز بدهم، می‌روم در کار لایک و تعریف از استادان.
سین- سابقه کار شما چیست؟
جیم- ششصد لایک‌کاری استادان. چهارصد تگمالی استادان. هفتصد شِیرمالی استادان.
سین- دوست دارید وقتی بزرگ شدید چه‌کاره شوید؟
جیم- من از همه بزرگ‌ترم و جایی برای پیشرفتم نمانده.
سین- رابطه استادان با شما چگونه است؟
جیم- ببینید، آنها کارشان پیش من گیر است. چون چندتا دوست رسانه‌ای پیدا کردم و خودم هم یک سایت دارم که استادها را توش آویزان می‌کنم. توجه کنید که من الان به جایی رسیده‌ام که استادان و دیگران باید بیایند من را لایک کنند.
سین- پس نتیجه می‌گیریم هنر نزد لایکیان است و بس.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.