ایزوله در غسالخانه
زهرا مشتاق
ساعت شش و هفت دقیقه صبح است و مرد تخت شماره چهار از اتاق ۲۰۲ را از بخش میبرند. او تمام شب را سرفه کرده است؛ سرفههای پخته، مثل انار آبلمبو شده. او را داخل تخت ایزوله میگذارند و میبرند. کار در بیمارستان شباهتهای بسیار زیادی با کار در غسالخانه دارد و این همه شباهت میان مرگ و زندگی عجیب و تکاندهنده به نظر میرسد. مثلا دیروز وقتی میخواستند آمنه خانم را در تخت ایزوله ببرند، یا همین حالا آقای شماره چهار را ببرند؛ اول اینطوری است که تخت را میآورند میچسبانند جفت تخت ثابت، بعد دو مرد که قوی هستند، یک یاعلی میگویند، یا مثلا میگویند حاضری بکش و بعد یکدفعه بیمار را با ملافهاش از یک سمت میگیرند و میکشانند روی تخت ایزوله. بیمار اگر به حال و روز باشد فریادی میکشد، یا اصلا نایی ندارد که یک آخ بگوید. این کار بهیارها و پرستارهاست. بهیارها معمولا لباس فرمشان نسکافهای رنگ است و پرستارها پیچیده در کاورها و ماسکها و کفشهای روکشدار و ماسکهای چندلایه که نه صورتهایشان پیداست و نه رنگ واقعی لباسشان که البته بیشتر سورمهای به نظر میرسد. بعد بیمار را به اکسیژن سیار وصل میکنند، نایلونهای ضخیم هر چهار طرف را میکشند و او را میبرند.در غسالخانه هم دقیقا همینطور است. برانکاردها پر از مردگان بستهبندیشده است که به نوبت، در سکوت، بدون هیچ اعتراضی منتظرند. غسالها برانکارد را کاملا به سنگ شستوشو نزدیک کرده و میچسبانند و بعد مرده را با همان ملافههای پیچیدهشده دورش، یا لباسهایی که هنوز به تن دارد، همزمان میکشانند روی سنگ. من این جمله را هر دو جا شنیدهام. آخ، مهرههای کمرم جابهجا شد. چون لختبودن انسان بیمار و جسد یک مرده دچار انقباض، هر دو سنگین است. مرد تخت شماره چهار را همینطور میبرند. من غمگینم. جلوی در ورودی اتاقم سرم را به دیوار سرد تکیه دادهام و رفتن مرد حدودا 60 سالهای را نگاه میکنم که اندام میانه و لاغری دارد و سبیل جوگندمیاش به سرعت زیر ماسک اکسیژن و لایهای از ماسک پارچهای گم میشود. من تا ساعت سه صبح بیدار بودم و مینوشتم و او یکبند سرفه میکرد. بعد صدای سرفههایش خوابم کرد تا همین ساعت شش و هفت دقیقه که او را بردند. شاید برای سیتیاسکن که ببینند درصد گرفتاری ریههایش چقدر بیشتر شده است. او رفته است و خواب دیگر فایدهای ندارد.
ادامه دارد
ساعت شش و هفت دقیقه صبح است و مرد تخت شماره چهار از اتاق ۲۰۲ را از بخش میبرند. او تمام شب را سرفه کرده است؛ سرفههای پخته، مثل انار آبلمبو شده. او را داخل تخت ایزوله میگذارند و میبرند. کار در بیمارستان شباهتهای بسیار زیادی با کار در غسالخانه دارد و این همه شباهت میان مرگ و زندگی عجیب و تکاندهنده به نظر میرسد. مثلا دیروز وقتی میخواستند آمنه خانم را در تخت ایزوله ببرند، یا همین حالا آقای شماره چهار را ببرند؛ اول اینطوری است که تخت را میآورند میچسبانند جفت تخت ثابت، بعد دو مرد که قوی هستند، یک یاعلی میگویند، یا مثلا میگویند حاضری بکش و بعد یکدفعه بیمار را با ملافهاش از یک سمت میگیرند و میکشانند روی تخت ایزوله. بیمار اگر به حال و روز باشد فریادی میکشد، یا اصلا نایی ندارد که یک آخ بگوید. این کار بهیارها و پرستارهاست. بهیارها معمولا لباس فرمشان نسکافهای رنگ است و پرستارها پیچیده در کاورها و ماسکها و کفشهای روکشدار و ماسکهای چندلایه که نه صورتهایشان پیداست و نه رنگ واقعی لباسشان که البته بیشتر سورمهای به نظر میرسد. بعد بیمار را به اکسیژن سیار وصل میکنند، نایلونهای ضخیم هر چهار طرف را میکشند و او را میبرند.در غسالخانه هم دقیقا همینطور است. برانکاردها پر از مردگان بستهبندیشده است که به نوبت، در سکوت، بدون هیچ اعتراضی منتظرند. غسالها برانکارد را کاملا به سنگ شستوشو نزدیک کرده و میچسبانند و بعد مرده را با همان ملافههای پیچیدهشده دورش، یا لباسهایی که هنوز به تن دارد، همزمان میکشانند روی سنگ. من این جمله را هر دو جا شنیدهام. آخ، مهرههای کمرم جابهجا شد. چون لختبودن انسان بیمار و جسد یک مرده دچار انقباض، هر دو سنگین است. مرد تخت شماره چهار را همینطور میبرند. من غمگینم. جلوی در ورودی اتاقم سرم را به دیوار سرد تکیه دادهام و رفتن مرد حدودا 60 سالهای را نگاه میکنم که اندام میانه و لاغری دارد و سبیل جوگندمیاش به سرعت زیر ماسک اکسیژن و لایهای از ماسک پارچهای گم میشود. من تا ساعت سه صبح بیدار بودم و مینوشتم و او یکبند سرفه میکرد. بعد صدای سرفههایش خوابم کرد تا همین ساعت شش و هفت دقیقه که او را بردند. شاید برای سیتیاسکن که ببینند درصد گرفتاری ریههایش چقدر بیشتر شده است. او رفته است و خواب دیگر فایدهای ندارد.
ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.