دعاهای ترکی آمنهخانم
زهرا مشتاق
تخت کناری من به زبان ترکی حرف میزند و به زبان ترکی هم ناله میکند. دعاهایش هم به ترکی است. کلا کبود است؛ دستهایش، پاهایش. بدون اکسیژن نمیتواند نفس بکشد. پرستارش زن جوان مهربانی است که در این شرایط روزه دارد. گوشه اتاق نشسته و در حال خواندن نماز است. خدماتی بخش تیبهدست از راه میرسد. میگوید قبول باشد. ولی رو به کلیسا که خواندهای! قبله اینطرفی است. زن جوان آخ بلندی میگوید و دنیا بر سرش آوار میشود. هشت روز است که پرستار آمنهخانم است. آمنهخانم کوهی از گوشت سفید است. تودهای بیشکل با پاهای حنازده و انگشتها و ناخنهایی که به جای لاک، حنا دارد. حتی موهایش هم حنا زده است. پرستارش میگوید شوهر اولش که میمیرد، با مرد دیگری ازدواج و ۳۲ سال خوش و خرم زندگی میکند، اما یکی از دخترهای مرد طلاق میگیرد و برمیگردد خانه پدری و اختلافها آغاز میشود و حالا که آمنهخانم زمین خورده و دستش شکسته و به خاطر کرونا و دیابت و چندصد درد دیگر افتاده بیمارستان، شوهرش یک بار هم نیامده احوالی از او بپرسد و اینطور شده که آمنهخانم پرستار 24ساعته دارد جز پنجشنبه و جمعهها که یک پرستار
دیگر میآید.
پرستار جوان، ۳۳ساله و زیباست و فارسی را با لهجه ترکی صحبت میکند. میگوید فکر میکنی آسان است تمام هفته دور از پسر و شوهرم باشم؟ ولی چاره چیست. اگر من کار نکنم، زندگی نمیچرخد. شوهرم کارگر ساختمانی است. دو روز کار دارد، 10 روز بیکار است. پسری 14ساله دارم. در سهراه اندیشه مستأجریم. میپرسم شوهرت قدر تلاشهایت را میداند؟ صاف به چشمهایم نگاه میکند و میگوید خانم من دیوانهام. خودم خرج خودم را درمیآورم، تازه خرج آنها را هم میدهم. میخواهم چه کار یک آقا بالاسر. والله. من میتوانم روزانه کار کنم؛ هم حقوقش بیشتر است، هم سختی کارش کمتر. میتوانم مثلا چهار روز در هفته کار کنم و کمی بیشتر استراحت کنم، بیشتر خانه باشم، بچهام را بیشتر ببینم. شوهرم نمیگذارد. میگوید دلم نمیخواهد هر روز خانه کسی باشی. همین یک جا باش. او که کار نمیکند. او که جای من نیست که روزی 20 دفعه پیرزن صدکیلویی بلند و کوتاه کند. آمنهخانم داد میکشد. سنالله، سنالله. پرستارش بالای سرش میرود و با چشمهای پر از خستگی و زبان روزهدار میگوید مامان من اینجایم. یاخچیسن؟ هه؟ و پیرزن از گوشه چشمهایش اشک جاری میشود. یکدفعه یک آقایی
میآید داخل. جراح قلب بیمارستان است. میگوید آمنهخانم شما هستید؟ زن با ماسک اکسیژن و تنفسهای سخت چشمهایش را باز میکند. آقای دکتر با کسی که ایران نیست تماس تصویری میگیرد. پیرزن با دیدن پسرش گریه میکند و تندتند به ترکی با او حرف میزند و قربانصدقهاش میرود.
تماس قطع میشود و پیرزن بیتابی میکند تا باز بچهاش را ببیند. پسر آمنهخانم از دوست جراحش تشکر میکند. بعد پزشک به سمت من میآید. خودش را معرفی میکند و خیلی با احترام میپرسد شما کاری دارید که من بتوانم برای شما انجام دهم؟ و من تشکر میکنم و طبق معمول
گریهام میگیرد.
تخت کناری من به زبان ترکی حرف میزند و به زبان ترکی هم ناله میکند. دعاهایش هم به ترکی است. کلا کبود است؛ دستهایش، پاهایش. بدون اکسیژن نمیتواند نفس بکشد. پرستارش زن جوان مهربانی است که در این شرایط روزه دارد. گوشه اتاق نشسته و در حال خواندن نماز است. خدماتی بخش تیبهدست از راه میرسد. میگوید قبول باشد. ولی رو به کلیسا که خواندهای! قبله اینطرفی است. زن جوان آخ بلندی میگوید و دنیا بر سرش آوار میشود. هشت روز است که پرستار آمنهخانم است. آمنهخانم کوهی از گوشت سفید است. تودهای بیشکل با پاهای حنازده و انگشتها و ناخنهایی که به جای لاک، حنا دارد. حتی موهایش هم حنا زده است. پرستارش میگوید شوهر اولش که میمیرد، با مرد دیگری ازدواج و ۳۲ سال خوش و خرم زندگی میکند، اما یکی از دخترهای مرد طلاق میگیرد و برمیگردد خانه پدری و اختلافها آغاز میشود و حالا که آمنهخانم زمین خورده و دستش شکسته و به خاطر کرونا و دیابت و چندصد درد دیگر افتاده بیمارستان، شوهرش یک بار هم نیامده احوالی از او بپرسد و اینطور شده که آمنهخانم پرستار 24ساعته دارد جز پنجشنبه و جمعهها که یک پرستار
دیگر میآید.
پرستار جوان، ۳۳ساله و زیباست و فارسی را با لهجه ترکی صحبت میکند. میگوید فکر میکنی آسان است تمام هفته دور از پسر و شوهرم باشم؟ ولی چاره چیست. اگر من کار نکنم، زندگی نمیچرخد. شوهرم کارگر ساختمانی است. دو روز کار دارد، 10 روز بیکار است. پسری 14ساله دارم. در سهراه اندیشه مستأجریم. میپرسم شوهرت قدر تلاشهایت را میداند؟ صاف به چشمهایم نگاه میکند و میگوید خانم من دیوانهام. خودم خرج خودم را درمیآورم، تازه خرج آنها را هم میدهم. میخواهم چه کار یک آقا بالاسر. والله. من میتوانم روزانه کار کنم؛ هم حقوقش بیشتر است، هم سختی کارش کمتر. میتوانم مثلا چهار روز در هفته کار کنم و کمی بیشتر استراحت کنم، بیشتر خانه باشم، بچهام را بیشتر ببینم. شوهرم نمیگذارد. میگوید دلم نمیخواهد هر روز خانه کسی باشی. همین یک جا باش. او که کار نمیکند. او که جای من نیست که روزی 20 دفعه پیرزن صدکیلویی بلند و کوتاه کند. آمنهخانم داد میکشد. سنالله، سنالله. پرستارش بالای سرش میرود و با چشمهای پر از خستگی و زبان روزهدار میگوید مامان من اینجایم. یاخچیسن؟ هه؟ و پیرزن از گوشه چشمهایش اشک جاری میشود. یکدفعه یک آقایی
میآید داخل. جراح قلب بیمارستان است. میگوید آمنهخانم شما هستید؟ زن با ماسک اکسیژن و تنفسهای سخت چشمهایش را باز میکند. آقای دکتر با کسی که ایران نیست تماس تصویری میگیرد. پیرزن با دیدن پسرش گریه میکند و تندتند به ترکی با او حرف میزند و قربانصدقهاش میرود.
تماس قطع میشود و پیرزن بیتابی میکند تا باز بچهاش را ببیند. پسر آمنهخانم از دوست جراحش تشکر میکند. بعد پزشک به سمت من میآید. خودش را معرفی میکند و خیلی با احترام میپرسد شما کاری دارید که من بتوانم برای شما انجام دهم؟ و من تشکر میکنم و طبق معمول
گریهام میگیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.