|

اقدام خاصی نشده

خدایار قاقانی . مستندساز

به‌جای سخن گفتن درباره مستند تاریخی ترجیح می‌دهم به جشنواره سینما حقیقت بپردازم. از آن نظر که تاریخ همیشه در میان حوزه‌های مختلف در بخش مدیریتی، حوزه مظلومی است، عنصری که به نحوی که درخور آن است، به آن توجه نمی‌شود.
این در حالی است که تاریخ تبیین‌کننده هستی و جایگاه فردی انسان است و در همه زمینه‌ها می‌تواند نقش مهمی ایفا کند. مستند تاریخی دیدن و توجه‌کردن به مسایل تاریخی برای من یک دغدغه شخصی محسوب می‌شود؛ دغدغه‌ای که در تحقیق تاریخ 150سال اخیر ایران اهمیت آن بیشتر می‌شود.
فیلمسازانی که در بخش مستند تاریخی فعالیت می‌کنند انسان‌هایی جسور و شخصیت‌هایی هستند که خودشان را در معرض قضاوت همین تاریخ قرار می‌دهند. ساخت مستند تاریخی نیاز به تحلیل و تحقیق بیشتری دارد چون تاریخ امری نیست که فقط با اسناد و مدارک سروکار داشته باشد بلکه در متن خودش اهمیت جدی دارد، به همین دلیل هم فکر می‌کنم تاریخ یکی از موضوعات مغفول‌مانده سینمای ایران است. اگر مدیران گذشته می‌دانستند هر اقدامی که در موقعیت خودشان انجام دادند روزگاری در تاریخ ثبت می‌شود و مورد قضاوت قرار می‌گیرند؛ هم به مدیریت خویش توجه بیشتر می‌کردند هم به تاریخ اهمیت بیشتری می‌دادند.
یکی از بخش‌های قابل‌بحثی که در جشنواره سینما حقیقت به آن پرداخته شده، بخش کارگاه‌های آموزشی است که در آن گنجانده شده است، بخشی ویژه و پراستقبال که همه می‌توانستند از آن بهره‌مند شوند؛ چراکه این نوع یادگیری‌ها بهترین فرصت برای هر فیلمساز و علاقه‌مند به سینما و نه‌تنها سینمای مستند است. این فرصت خیلی مغتنم و باارزش است و می‌تواند جذاب باشد، اهمیت آن زمانی زیاد می‌شود که در کنار این کارگاه‌ها، می‌توانند تجربیات عینی دیگران را در جشنواره ببینند و آنالیز کنند.
با تغییر مدیریت اگرچه هنوز اقدام جدی خاصی در سینما و سینمای مستند صورت نگرفته است اما یک حس شوقی در جشنواره دیده می‌شود که نمایانگر آن است که جشنواره به ذات اصلی خودش که جشن و خوشحالی است بازگشته و این را به فال نیک می‌گیریم.
به‌جای سخن گفتن درباره مستند تاریخی ترجیح می‌دهم به جشنواره سینما حقیقت بپردازم. از آن نظر که تاریخ همیشه در میان حوزه‌های مختلف در بخش مدیریتی، حوزه مظلومی است، عنصری که به نحوی که درخور آن است، به آن توجه نمی‌شود.
این در حالی است که تاریخ تبیین‌کننده هستی و جایگاه فردی انسان است و در همه زمینه‌ها می‌تواند نقش مهمی ایفا کند. مستند تاریخی دیدن و توجه‌کردن به مسایل تاریخی برای من یک دغدغه شخصی محسوب می‌شود؛ دغدغه‌ای که در تحقیق تاریخ 150سال اخیر ایران اهمیت آن بیشتر می‌شود.
فیلمسازانی که در بخش مستند تاریخی فعالیت می‌کنند انسان‌هایی جسور و شخصیت‌هایی هستند که خودشان را در معرض قضاوت همین تاریخ قرار می‌دهند. ساخت مستند تاریخی نیاز به تحلیل و تحقیق بیشتری دارد چون تاریخ امری نیست که فقط با اسناد و مدارک سروکار داشته باشد بلکه در متن خودش اهمیت جدی دارد، به همین دلیل هم فکر می‌کنم تاریخ یکی از موضوعات مغفول‌مانده سینمای ایران است. اگر مدیران گذشته می‌دانستند هر اقدامی که در موقعیت خودشان انجام دادند روزگاری در تاریخ ثبت می‌شود و مورد قضاوت قرار می‌گیرند؛ هم به مدیریت خویش توجه بیشتر می‌کردند هم به تاریخ اهمیت بیشتری می‌دادند.
یکی از بخش‌های قابل‌بحثی که در جشنواره سینما حقیقت به آن پرداخته شده، بخش کارگاه‌های آموزشی است که در آن گنجانده شده است، بخشی ویژه و پراستقبال که همه می‌توانستند از آن بهره‌مند شوند؛ چراکه این نوع یادگیری‌ها بهترین فرصت برای هر فیلمساز و علاقه‌مند به سینما و نه‌تنها سینمای مستند است. این فرصت خیلی مغتنم و باارزش است و می‌تواند جذاب باشد، اهمیت آن زمانی زیاد می‌شود که در کنار این کارگاه‌ها، می‌توانند تجربیات عینی دیگران را در جشنواره ببینند و آنالیز کنند.
با تغییر مدیریت اگرچه هنوز اقدام جدی خاصی در سینما و سینمای مستند صورت نگرفته است اما یک حس شوقی در جشنواره دیده می‌شود که نمایانگر آن است که جشنواره به ذات اصلی خودش که جشن و خوشحالی است بازگشته و این را به فال نیک می‌گیریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.