مهاجم: علی دایی
شهریار فوتبال ایران
بدون تردید اگر در دنیا، فوتبال ایران را فقط با یک نام بشناسند آن نام علی دایی است. بهترین گلزن ملی جهان که یک سدشکن در فوتبال ایران بود. این مهاجم اردبیلی خیلی دیر در فوتبال ایران مطرح شد. دایی در اوایل دهه 70 خورشیدی در حالی که دانشجوی مهندسی متالورژی دانشگاه صنعتی شریف بود در تیم بانک تجارت تهران چهره شد. دایی در شرایطی از بانک تجارت به تیم ملی راه پیدا کرد که بانک تجارت در سطح اول فوتبال ایران حضور نداشت. کیفیت بالای این مهاجم بلندقد و بازی زیر نظر ناصر حجازی موجب شد تا او ملیپوش شود. بازیهای مقدماتی جام جهانی 1994 در سال 1372 سکوی پرش دایی بود. درست است که ایران در آن بازیها ناکام ماند، دایی اما به آسیا نشان داد که یک مهاجم درجهیک متولد شده است. دایی در ادامه بالارفتن از پلههای پیشرفت از بانک تجارت راهی پرسپولیس شد و آنجا قهرمانی در لیگ ایران را تجربه کرد. او روز به روز پیشرفت میکرد و به مهاجم کاملتری تبدیل میشد. بازی متعصبانهاش زبانزد همه بود، هنگامی که در بازیهای آسیایی 1994 با طحال پاره به بازی خود برای تیم ملی ادامه داد، باور این موضوع برای خیلیها حیرتآور بود.
درخشش خیرهکننده دایی در جام ملتهای آسیای 1996 باعث شد تا این مهاجم به آرمینیا بیلهفلد آلمان بپیوندد. اولین ایرانی بوندسلیگا. حضور او در بوندسلیگا راه را برای سایر ایرانیها هم باز کرد. در بوندسلیگا هم خیلی زود چهره شد و در همان دومین حضورش در این لیگ معتبر، اولین گلش را به ثمر رساند. اولین ایرانی حاضر در بوندسلیگا، اولین گلزن ایرانی این لیگ هم شد. دایی کوه انگیزه بود و تنها یک سال بازی در بوندسلیگا برایش کافی بود تا پیراهن تیم پرافتخار بایرنمونیخ را بر تن کند. دایی در بایرن هم خوب کار کرد ولی پس از یک سال حضور در این تیم راهی هرتابرلین شد و سه سال برای این تیم بازی کرد. دایی در فوتبال اروپا مرزهایی را درنوردید که قبلش برای ایرانیها یک آرزوی محال محسوب میشد. از بازی در لیگ قهرمانان اروپا گرفته تا گلزدن به چلسی و میلان. دو گلی که وارد دروازه چلسی کرد و گلش در ورزشگاه «سنسیرو» به میلان صحنههای غرورآفرینی برای فوتبال ایران خلق کرد. اولین ایرانی گلزن در لیگ قهرمانان اروپا در تیم ملی یک تاریخساز بینظیر بود. گلهای ملی او یکی پس از دیگری از راه میرسید، ایران هرگز چنین مهاجمی به خود ندیده بود.
دایی خیلی زود به بهترین گلزن تاریخ تیم ملی ایران تبدیل شد. او اما با این عناوین راضی نمیشد. پس از زدن گلهای فراوان در انتخابی جام جهانی 1994، جام ملتهای 1996، مقدماتی جام جهانی 1998 در جام ملتهای آسیای 2000 به بازوبند کاپیتانی تیم ملی رسید و بیش از شش سال بازوبند را حفظ کرد. همین روند گلزنی موجب شد تا به عنوان مرد سال آسیا در سال 1999 هم معرفی شود. دایی اولین ایرانی بود که به صد بازی ملی رسید. او در ادامه رکوردشکنیهایش نام خود را در تاریخ فوتبال جهان هم جاودانه کرد. کاپیتان ایران در 28 آبان 1382 با گلزنی در دیدار ایران- لبنان با رساندن گلهای ملیاش به عدد 84 با رکورد پوشکاش افسانهای مساوی کرد. او در آذرماه همان سال در بازی برگشت با لبنان، با زدن یک گل به تنهایی صاحب عنوان آقای گل جهان شد. دایی اولین فوتبالیستی بود که به رکورد صد گل ملی رسید و در نهایت رکورد فوقالعاده 109 گل ملی را در فوتبال جهان به نام خودش و ایران ثبت کرد. در عرصه باشگاهی او پس از پنج سال بازی در آلمان و زدن 19 گل در بوندسلیگا یک سال در امارات بازی کرد، او در سال 1382 به فوتبال ایران برگشت و در بازگشت با پیراهن پرسپولیس آقای
گل شد. در ادامه پیراهن صباباطری و سایپا را هم پوشید. جام جهانی 2006 آخرین میدانی بود که دایی پیراهن تیم ملی را بر تن کرد که البته چندان هم برایش دلچسب نبود. دایی در نهایت با 109 گل ملی در 149 بازی به حضورش در تیم ملی پایان داد؛ دستاوردی تحسینبرانگیز. شماره 10 ماندگار تیم ملی در 80 بازی بازوبند کاپیتانی ایران را بر بازو بست؛ یک رکورد جاودانه دیگر. «شهریار» پس از جام جهانی یک سال دیگر هم فوتبال بازی کرد، سالی که باعث شد تا وداعی پرافتخار با فوتبال داشته باشد. او در فصل 1386-1385 در شرایطی که مربی-بازیکن سایپا بود قهرمان لیگ ایران شد. قهرمانی لیگ ایران آخرین جامی بود که در دستان این چهره پرافتخار فوتبال ایران قرار گرفت. او در دوران حرفهایاش بارها دوباره خود را به اوج برگرداند. پس از یک جام جهانی تلخ قهرمانی در قامت مربی-بازیکن بهترین پایانی بود که میشد برای نماد فوتبال ایران و یکی از چهرههای ماندگار فوتبال آسیا نوشت.
بدون تردید اگر در دنیا، فوتبال ایران را فقط با یک نام بشناسند آن نام علی دایی است. بهترین گلزن ملی جهان که یک سدشکن در فوتبال ایران بود. این مهاجم اردبیلی خیلی دیر در فوتبال ایران مطرح شد. دایی در اوایل دهه 70 خورشیدی در حالی که دانشجوی مهندسی متالورژی دانشگاه صنعتی شریف بود در تیم بانک تجارت تهران چهره شد. دایی در شرایطی از بانک تجارت به تیم ملی راه پیدا کرد که بانک تجارت در سطح اول فوتبال ایران حضور نداشت. کیفیت بالای این مهاجم بلندقد و بازی زیر نظر ناصر حجازی موجب شد تا او ملیپوش شود. بازیهای مقدماتی جام جهانی 1994 در سال 1372 سکوی پرش دایی بود. درست است که ایران در آن بازیها ناکام ماند، دایی اما به آسیا نشان داد که یک مهاجم درجهیک متولد شده است. دایی در ادامه بالارفتن از پلههای پیشرفت از بانک تجارت راهی پرسپولیس شد و آنجا قهرمانی در لیگ ایران را تجربه کرد. او روز به روز پیشرفت میکرد و به مهاجم کاملتری تبدیل میشد. بازی متعصبانهاش زبانزد همه بود، هنگامی که در بازیهای آسیایی 1994 با طحال پاره به بازی خود برای تیم ملی ادامه داد، باور این موضوع برای خیلیها حیرتآور بود.
درخشش خیرهکننده دایی در جام ملتهای آسیای 1996 باعث شد تا این مهاجم به آرمینیا بیلهفلد آلمان بپیوندد. اولین ایرانی بوندسلیگا. حضور او در بوندسلیگا راه را برای سایر ایرانیها هم باز کرد. در بوندسلیگا هم خیلی زود چهره شد و در همان دومین حضورش در این لیگ معتبر، اولین گلش را به ثمر رساند. اولین ایرانی حاضر در بوندسلیگا، اولین گلزن ایرانی این لیگ هم شد. دایی کوه انگیزه بود و تنها یک سال بازی در بوندسلیگا برایش کافی بود تا پیراهن تیم پرافتخار بایرنمونیخ را بر تن کند. دایی در بایرن هم خوب کار کرد ولی پس از یک سال حضور در این تیم راهی هرتابرلین شد و سه سال برای این تیم بازی کرد. دایی در فوتبال اروپا مرزهایی را درنوردید که قبلش برای ایرانیها یک آرزوی محال محسوب میشد. از بازی در لیگ قهرمانان اروپا گرفته تا گلزدن به چلسی و میلان. دو گلی که وارد دروازه چلسی کرد و گلش در ورزشگاه «سنسیرو» به میلان صحنههای غرورآفرینی برای فوتبال ایران خلق کرد. اولین ایرانی گلزن در لیگ قهرمانان اروپا در تیم ملی یک تاریخساز بینظیر بود. گلهای ملی او یکی پس از دیگری از راه میرسید، ایران هرگز چنین مهاجمی به خود ندیده بود.
دایی خیلی زود به بهترین گلزن تاریخ تیم ملی ایران تبدیل شد. او اما با این عناوین راضی نمیشد. پس از زدن گلهای فراوان در انتخابی جام جهانی 1994، جام ملتهای 1996، مقدماتی جام جهانی 1998 در جام ملتهای آسیای 2000 به بازوبند کاپیتانی تیم ملی رسید و بیش از شش سال بازوبند را حفظ کرد. همین روند گلزنی موجب شد تا به عنوان مرد سال آسیا در سال 1999 هم معرفی شود. دایی اولین ایرانی بود که به صد بازی ملی رسید. او در ادامه رکوردشکنیهایش نام خود را در تاریخ فوتبال جهان هم جاودانه کرد. کاپیتان ایران در 28 آبان 1382 با گلزنی در دیدار ایران- لبنان با رساندن گلهای ملیاش به عدد 84 با رکورد پوشکاش افسانهای مساوی کرد. او در آذرماه همان سال در بازی برگشت با لبنان، با زدن یک گل به تنهایی صاحب عنوان آقای گل جهان شد. دایی اولین فوتبالیستی بود که به رکورد صد گل ملی رسید و در نهایت رکورد فوقالعاده 109 گل ملی را در فوتبال جهان به نام خودش و ایران ثبت کرد. در عرصه باشگاهی او پس از پنج سال بازی در آلمان و زدن 19 گل در بوندسلیگا یک سال در امارات بازی کرد، او در سال 1382 به فوتبال ایران برگشت و در بازگشت با پیراهن پرسپولیس آقای
گل شد. در ادامه پیراهن صباباطری و سایپا را هم پوشید. جام جهانی 2006 آخرین میدانی بود که دایی پیراهن تیم ملی را بر تن کرد که البته چندان هم برایش دلچسب نبود. دایی در نهایت با 109 گل ملی در 149 بازی به حضورش در تیم ملی پایان داد؛ دستاوردی تحسینبرانگیز. شماره 10 ماندگار تیم ملی در 80 بازی بازوبند کاپیتانی ایران را بر بازو بست؛ یک رکورد جاودانه دیگر. «شهریار» پس از جام جهانی یک سال دیگر هم فوتبال بازی کرد، سالی که باعث شد تا وداعی پرافتخار با فوتبال داشته باشد. او در فصل 1386-1385 در شرایطی که مربی-بازیکن سایپا بود قهرمان لیگ ایران شد. قهرمانی لیگ ایران آخرین جامی بود که در دستان این چهره پرافتخار فوتبال ایران قرار گرفت. او در دوران حرفهایاش بارها دوباره خود را به اوج برگرداند. پس از یک جام جهانی تلخ قهرمانی در قامت مربی-بازیکن بهترین پایانی بود که میشد برای نماد فوتبال ایران و یکی از چهرههای ماندگار فوتبال آسیا نوشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.