|

هافبک چپ: علی کریمی

جادوگری با شماره هشت

مرد سال آسیا در سال 2004، دو سال عضویت در بایرن‌مونیخ، 127 بازی و 38 گل ملی و کسب هشت جام در ایران، امارات و آلمان. وقتی یک بازیکن چنین دستاوردی در کارنامه خود دارد و همه معتقدند در فوتبال به جایگاهی که استحقاقش را داشته نرسیده است، مشخص می‌شود یک بازیکن بزرگ است؛ علی کریمی. جادوگری که با نمایش‌های خارق‌العاده خود تمام فوتبال‌دوستان را مسحور می‌کرد.
علی کریمی حدود 16 سال یکی از ستاره‌های فوتبال ایران بود و خیلی‌ها معتقدند لقب بهترین بازیکن تاریخ برازنده اوست. ستاره‌ای که با تکنیک منحصربه‌فردش القابی چون «جادوگر» و «مارادونای آسیا» را به نام خود ثبت کرد.
کریمی قبل از اینکه در فوتبال ایران چهره شود، در فوتسال برای خودش نامی دست‌و‌پا کرد. ماجرا به مسابقات فوتسال جام رمضان در دی ماه 1376 برمی‌گردد، جایی که او ستاره تیم فوتسال فتح بود و در بازی با استقلال غوغا کرد. بعدها مشخص شد همان زمان او را به اردوی تیم ملی برای جام جهانی 1998 فرستاده بودند اما تومسیلاو ایویچ، سرمربی وقت تیم ملی، او را نپذیرفته بود. شکوفایی کریمی در فوتبال ایران پس از جام جهانی 1998 و در سال 1377 شروع شد. بازیکن تازه‌وارد پرسپولیس تنها به چند هفته وقت نیاز داشت که به ستاره تیم تبدیل شود و به تیم ملی هم راه پیدا کند. کریمی در آن روزها در پست مدافع هافبک سمت چپ استفاده می‌شد و از ضعف تیم ملی در این جناح سود برد و میخ خود را کوبید. بازی‌های آسیایی 1998 میدانی شد تا کریمی جوان در تیم ملی هم به مهره ثابت تبدیل شود. او زننده یکی از گل‌های ایران در فینال بود و تمجید همگان را برانگیخت. اما از عرش به فرش فاصله‌ای نبود. این ستاره تکنیکی 20ساله چند ماه بعد در یکی از بازی‌های تیم امید با داور ژاپنی کتک‌کاری کرد و یک سال محروم شد. یک سال محرومیت در اوج جوانی. کریمی بازگشتی مقتدرانه داشت و دوباره به ستاره تیم ملی و پرسپولیس تبدیل شد. او در سال 1380 با قراردادی قابل توجه راهی الاهلی امارات شد. بازی‌های انتخابی جام جهانی 2002 فرصتی شد تا این بازیکن محبوب، شماره هشت تیم ملی را از آن خود کند و از زیر سایه دیگر ستاره‌ها خارج شود. هرچند آن مسابقات با صعودنکردن ایران به جام جهانی، فرجام خوشی برای کریمی نداشت.
کریمی چهار سال در لیگ امارات با پیراهن الاهلی هوادارانش را به وجد آورد و بعد زمان انتقال رؤیایی فرارسید. جام ملت‌های آسیای 2004 با درخشش فوق‌العاده کریمی همراه شد. بازی‌های درخشانش عنوان بهترین بازیکن قاره را برایش به ارمغان آورد و در کنارش یک انتقال باورنکردنی. او حالا در 27سالگی شماره هشت بایرن‌مونیخ را بر تن داشت. در آن سال‌ها از کریمی انتقاد می‌شد که بهترین سال‌های عمرش را در امارات تلف می‌کند ولی حالا فرصت طلایی فرا رسیده بود. عملکرد کریمی در بایرن پرستاره فراتر از انتظار بود. در نیم‌فصل اول حضورش در بوندس‌لیگا (فصل 2005-2006) در تمامی بازی‌ها به میدان رفت و در 13 بازی از 17 مسابقه، بازیکن ثابت این غول فوتبال اروپا بود. بازی‌کردن او و نیمکت‌نشینی بزرگانی همچون زی‌روبرتو و شواین‌اشتایگر نشان‌دهنده اعتقاد سرمربی بایرن به این بازیکن ایرانی بود. آن روزهای خوش را یک مصدومیت نابهنگام به پایان رساند. مصدومیتی که کاملا او را از فرم ایدئالش دور کرد و کاری کرد که این بازیکن دیگر هرگز آن ستاره قبل نشود. کریمی در جام جهانی 2006 هم آن بازیکن مد نظر نشد. عواقب آسیب‌دیدگی و حواشی موجب شد تا یک جام جهانی تلخ را تجربه کند. این افت باعث شد تا کریمی در پایان فصل 2006-2007 و پس از دو سال حضور در بایرن، راهی قطر شود. در سال 1387 و در اواسط لیگ هشتم بازگشت باشکوه کریمی به پرسپولیس رقم خورد. او سپس یک‌سال‌ونیم با پیراهن استیل‌آذین درخشید. سپس در سال 1389 با انتقال به شالکه در 33سالگی همه را غافلگیر کرد. پرسپولیس و تراکتورسازی تیم‌‌های بعدی جادوگر پس از بازگشت از شالکه بود. کریمی انتظار داشت یکی از نفرات اعزامی به جام جهانی 2014 باشد، اما در بین نفرات نهایی کارلوس کی‌روش قرار نگرفت تا سرانجام در سال 1393 پس از یک سال بازی‌کردن در تراکتورسازی از فوتبال خداحافظی کند.
کریمی را خیلی‌ها یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران می‌دانند و گروهی نیز معتقدند اگر او در مقاطعی باانگیزه‌‌تر کار می‌کرد، تمرکز بیشتری در انتخاب‌هایش داشت و درگیر برخی حواشی نمی‌شد، قله‌های بیشتری را در فوتبال ایران و جهان فتح می‌کرد.

مرد سال آسیا در سال 2004، دو سال عضویت در بایرن‌مونیخ، 127 بازی و 38 گل ملی و کسب هشت جام در ایران، امارات و آلمان. وقتی یک بازیکن چنین دستاوردی در کارنامه خود دارد و همه معتقدند در فوتبال به جایگاهی که استحقاقش را داشته نرسیده است، مشخص می‌شود یک بازیکن بزرگ است؛ علی کریمی. جادوگری که با نمایش‌های خارق‌العاده خود تمام فوتبال‌دوستان را مسحور می‌کرد.
علی کریمی حدود 16 سال یکی از ستاره‌های فوتبال ایران بود و خیلی‌ها معتقدند لقب بهترین بازیکن تاریخ برازنده اوست. ستاره‌ای که با تکنیک منحصربه‌فردش القابی چون «جادوگر» و «مارادونای آسیا» را به نام خود ثبت کرد.
کریمی قبل از اینکه در فوتبال ایران چهره شود، در فوتسال برای خودش نامی دست‌و‌پا کرد. ماجرا به مسابقات فوتسال جام رمضان در دی ماه 1376 برمی‌گردد، جایی که او ستاره تیم فوتسال فتح بود و در بازی با استقلال غوغا کرد. بعدها مشخص شد همان زمان او را به اردوی تیم ملی برای جام جهانی 1998 فرستاده بودند اما تومسیلاو ایویچ، سرمربی وقت تیم ملی، او را نپذیرفته بود. شکوفایی کریمی در فوتبال ایران پس از جام جهانی 1998 و در سال 1377 شروع شد. بازیکن تازه‌وارد پرسپولیس تنها به چند هفته وقت نیاز داشت که به ستاره تیم تبدیل شود و به تیم ملی هم راه پیدا کند. کریمی در آن روزها در پست مدافع هافبک سمت چپ استفاده می‌شد و از ضعف تیم ملی در این جناح سود برد و میخ خود را کوبید. بازی‌های آسیایی 1998 میدانی شد تا کریمی جوان در تیم ملی هم به مهره ثابت تبدیل شود. او زننده یکی از گل‌های ایران در فینال بود و تمجید همگان را برانگیخت. اما از عرش به فرش فاصله‌ای نبود. این ستاره تکنیکی 20ساله چند ماه بعد در یکی از بازی‌های تیم امید با داور ژاپنی کتک‌کاری کرد و یک سال محروم شد. یک سال محرومیت در اوج جوانی. کریمی بازگشتی مقتدرانه داشت و دوباره به ستاره تیم ملی و پرسپولیس تبدیل شد. او در سال 1380 با قراردادی قابل توجه راهی الاهلی امارات شد. بازی‌های انتخابی جام جهانی 2002 فرصتی شد تا این بازیکن محبوب، شماره هشت تیم ملی را از آن خود کند و از زیر سایه دیگر ستاره‌ها خارج شود. هرچند آن مسابقات با صعودنکردن ایران به جام جهانی، فرجام خوشی برای کریمی نداشت.
کریمی چهار سال در لیگ امارات با پیراهن الاهلی هوادارانش را به وجد آورد و بعد زمان انتقال رؤیایی فرارسید. جام ملت‌های آسیای 2004 با درخشش فوق‌العاده کریمی همراه شد. بازی‌های درخشانش عنوان بهترین بازیکن قاره را برایش به ارمغان آورد و در کنارش یک انتقال باورنکردنی. او حالا در 27سالگی شماره هشت بایرن‌مونیخ را بر تن داشت. در آن سال‌ها از کریمی انتقاد می‌شد که بهترین سال‌های عمرش را در امارات تلف می‌کند ولی حالا فرصت طلایی فرا رسیده بود. عملکرد کریمی در بایرن پرستاره فراتر از انتظار بود. در نیم‌فصل اول حضورش در بوندس‌لیگا (فصل 2005-2006) در تمامی بازی‌ها به میدان رفت و در 13 بازی از 17 مسابقه، بازیکن ثابت این غول فوتبال اروپا بود. بازی‌کردن او و نیمکت‌نشینی بزرگانی همچون زی‌روبرتو و شواین‌اشتایگر نشان‌دهنده اعتقاد سرمربی بایرن به این بازیکن ایرانی بود. آن روزهای خوش را یک مصدومیت نابهنگام به پایان رساند. مصدومیتی که کاملا او را از فرم ایدئالش دور کرد و کاری کرد که این بازیکن دیگر هرگز آن ستاره قبل نشود. کریمی در جام جهانی 2006 هم آن بازیکن مد نظر نشد. عواقب آسیب‌دیدگی و حواشی موجب شد تا یک جام جهانی تلخ را تجربه کند. این افت باعث شد تا کریمی در پایان فصل 2006-2007 و پس از دو سال حضور در بایرن، راهی قطر شود. در سال 1387 و در اواسط لیگ هشتم بازگشت باشکوه کریمی به پرسپولیس رقم خورد. او سپس یک‌سال‌ونیم با پیراهن استیل‌آذین درخشید. سپس در سال 1389 با انتقال به شالکه در 33سالگی همه را غافلگیر کرد. پرسپولیس و تراکتورسازی تیم‌‌های بعدی جادوگر پس از بازگشت از شالکه بود. کریمی انتظار داشت یکی از نفرات اعزامی به جام جهانی 2014 باشد، اما در بین نفرات نهایی کارلوس کی‌روش قرار نگرفت تا سرانجام در سال 1393 پس از یک سال بازی‌کردن در تراکتورسازی از فوتبال خداحافظی کند.
کریمی را خیلی‌ها یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران می‌دانند و گروهی نیز معتقدند اگر او در مقاطعی باانگیزه‌‌تر کار می‌کرد، تمرکز بیشتری در انتخاب‌هایش داشت و درگیر برخی حواشی نمی‌شد، قله‌های بیشتری را در فوتبال ایران و جهان فتح می‌کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.