مسئله این است: ممیزی سلیقهای
ایلیا محمدینیا
آنچه در زیر میآید نه نقد ساسیمانکن است و نه نقد حضور ستاره پورن آمریکایی در ویدئوکلیپ پرحاشیه این روزها که محل مناقشه شده، بلکه نقد رفتاری است که پس از این همه سال نتوانستیم در آن به تعریف مشخصی برسیم یعنی ممیزی.
با موسیقی پاپ که داشت حیات طبیعی خودش را سپری میکرد با بسیار هنرمندان ارزشمند این حوزه، با فراوان آثار ماندگارش چه کردیم که حال اینگونه مستوجب عقوبتی سخت شدیم. با ممیزیهای سختگیرانه و اعمال سلایق شخصی و جناحی در عرصه فرهنگ و خاصه موسیقی چه کردیم که حال باید نگران هرزهمند بیمایهای باشیم که اینگونه با ویدئوکلیپی ناچیز آسایشمان به خوابی آشفته تعبیر شود. حرجی بر امثال ساسیمانکن نیست که برای پول و دیدهشدن، روح خود را به شیطان میفروشند که برای اینان پول نهایت هر چیزی و قبله آمال است. هر هدف هرزی که وسیله را برایشان توجیه کند، آنگاه همه چیز آزاد میشود. آنگاه برای هر چیز بیمقدار، خانواده، فرهنگ، وطن و... را به ثمن بخس تاخت میزنند و حتما در آنجا (بلاد کفر) و در اینجا (بلاد شکر) بسیار شبهروشنفکران ادا، کالای بیمقدار و رنگبهرنگش را ستایش خواهند کرد که این بسیار هولناک و ویرانگرانهتر از اصل نابهنجاری رویداده است. به قول فروغ عزیز:
در کوچه باد میآید و این/ ابتدای ویرانیست.
سادهلوحانه خواهد بود که گمان کنیم آنچه اتفاق افتاده، صرفا بازیگوشیهای جوانی است برای دیدهشدن. که البته این هست و صدالبته همه علت آن نیست. وقتی در فضایی هیجانی با اعمال ممیزیهای سلیقهای و حذف تمامقد موسیقی پاپ، خوراک فرهنگی جایگزینی نداشتیم که در ادامه حیات طبیعی موسیقی جوانپسند ارائه کنیم، طبیعی بود که بخشی از جوانان فعال و تشنه شهرت موسیقی زیرزمینی برای دیدهشدن، آثار سخیف و بیمایه با رنگ و بوی گاه اعتراضی را رایگان به گوشهای تشنه رساندند و ما چشم بستیم و گوش به ییلاق بردیم که ندیده و نشنیده باشیم. غافل از اینکه گوش که فاسد شد، دیگر شنیدن اراجیف وهمی و صداهای نابهنجار نوشدارویی میشود برای تسکین روح خسته از روزگار که دمی بخندیم و سرخوش باشیم. گوش که فاسد شد، دیگر سخت میشود درمانش کرد؛ خاصه آنکه این بیماری خاموش و فراگیر (گوش فاسدشده) بیهیچ نشانه و ردپایی قربانی میگیرد، بیآنکه جسدی روی دست ببینیم. ما چه کاشتیم که حال انتظار داریم میوهای ارزشمند برداشت کنیم. با تتلو فارغ از اینکه صدا و سبک کارش را دوست داشته باشیم یا نه، در همه آن سالهایی که ایران بود و به دنبال اخذ مجوز چگونه برخورد کردیم که
حال مجبور نباشیم با هر کار جدیدش گوش بچههای خود را بگیریم که نشنوند که چهار رکن اقلیم جغرافیای فرهنگیمان نلرزد. وقتی تر و خشک را با هم سوزاندیم و موسیقی را آنور آبی و اینور آبی تقسیم کردیم، حواسمان کجا بود که موریانه ابتذال چگونه در همین جا زیر پوست همین شهر گوشها را فاسد میکند. ساسیمانکن و تتلو و بسیاری دیگر از دل موسیقی لسآنجلسی برآمدند یا از دل همین زیرزمینهایی که چشم و گوش بر آن بستیم که نشنیده و ندیده باشیم؟
کاش همان زمان که تتلو بغبغو کرد و میلیونها لایک و کامنت گرفت کمی باهوش بودیم و هوشمندانه رفتار میکردیم تا امروز نگران هنجارشکنیهایش نباشیم. وگرنه آن دیگری که مدعی پیشکسوتی در هنر و وامداری از تمدن چندهزارساله بود و در لایو اینستاگرامی به هنگام بازخوانی جاودانهاش!!! آفتابه به دست به خلا شد، نشان داد که حتما ممیزی غیرسلیقهای فارغ از سنوسال و پیشکسوتی لازم است. حال باید منتظر بود و دید که در روزهای آینده چگونه روشنفکران ادا که درباره هر آنچه از آن سوی آبها میآید پیرامون این پدیده نوظهور تحلیلهای ناب شبهروشنفکریشان را بازنشر و نشخوار میکنند و از سویی دیگر بخشی از تحلیلگران آبدوغخیاری مدعی آسیبشناسی جریانهای ضدفرهنگی فریاد وااسفا سر دهند و در تحلیلهایشان دست درآمده استکبار از آستین ساسی را دیده و رونمایی کنند و البته ناتوان از دیدن و تحلیل چگونگی هجوم موریانههای شبهفرهنگنمایی باشند که فرهنگ ما را به یغما میبرند.
همچنان که پیشتر آوردم حرجی به کسانی نیست که نان خود از جهالت ما میبرند، مشکل اما معطوف به اصطلاح دلسوزانی است که ناآگاهانه و نابخردانه از جهل مرکبی که دچار هستند، بیخبرند یاد حرفهای یوسفعلی میرشکاک افتادم که در مصاحبهای گفت: «در جهانی که آدم میتواند الکسیس تگزاس را توی گوشیاش ۲۴ ساعت داشته باشد، خسرو و شیرین نظامی را ممیزی میکنید؟».
آنچه در زیر میآید نه نقد ساسیمانکن است و نه نقد حضور ستاره پورن آمریکایی در ویدئوکلیپ پرحاشیه این روزها که محل مناقشه شده، بلکه نقد رفتاری است که پس از این همه سال نتوانستیم در آن به تعریف مشخصی برسیم یعنی ممیزی.
با موسیقی پاپ که داشت حیات طبیعی خودش را سپری میکرد با بسیار هنرمندان ارزشمند این حوزه، با فراوان آثار ماندگارش چه کردیم که حال اینگونه مستوجب عقوبتی سخت شدیم. با ممیزیهای سختگیرانه و اعمال سلایق شخصی و جناحی در عرصه فرهنگ و خاصه موسیقی چه کردیم که حال باید نگران هرزهمند بیمایهای باشیم که اینگونه با ویدئوکلیپی ناچیز آسایشمان به خوابی آشفته تعبیر شود. حرجی بر امثال ساسیمانکن نیست که برای پول و دیدهشدن، روح خود را به شیطان میفروشند که برای اینان پول نهایت هر چیزی و قبله آمال است. هر هدف هرزی که وسیله را برایشان توجیه کند، آنگاه همه چیز آزاد میشود. آنگاه برای هر چیز بیمقدار، خانواده، فرهنگ، وطن و... را به ثمن بخس تاخت میزنند و حتما در آنجا (بلاد کفر) و در اینجا (بلاد شکر) بسیار شبهروشنفکران ادا، کالای بیمقدار و رنگبهرنگش را ستایش خواهند کرد که این بسیار هولناک و ویرانگرانهتر از اصل نابهنجاری رویداده است. به قول فروغ عزیز:
در کوچه باد میآید و این/ ابتدای ویرانیست.
سادهلوحانه خواهد بود که گمان کنیم آنچه اتفاق افتاده، صرفا بازیگوشیهای جوانی است برای دیدهشدن. که البته این هست و صدالبته همه علت آن نیست. وقتی در فضایی هیجانی با اعمال ممیزیهای سلیقهای و حذف تمامقد موسیقی پاپ، خوراک فرهنگی جایگزینی نداشتیم که در ادامه حیات طبیعی موسیقی جوانپسند ارائه کنیم، طبیعی بود که بخشی از جوانان فعال و تشنه شهرت موسیقی زیرزمینی برای دیدهشدن، آثار سخیف و بیمایه با رنگ و بوی گاه اعتراضی را رایگان به گوشهای تشنه رساندند و ما چشم بستیم و گوش به ییلاق بردیم که ندیده و نشنیده باشیم. غافل از اینکه گوش که فاسد شد، دیگر شنیدن اراجیف وهمی و صداهای نابهنجار نوشدارویی میشود برای تسکین روح خسته از روزگار که دمی بخندیم و سرخوش باشیم. گوش که فاسد شد، دیگر سخت میشود درمانش کرد؛ خاصه آنکه این بیماری خاموش و فراگیر (گوش فاسدشده) بیهیچ نشانه و ردپایی قربانی میگیرد، بیآنکه جسدی روی دست ببینیم. ما چه کاشتیم که حال انتظار داریم میوهای ارزشمند برداشت کنیم. با تتلو فارغ از اینکه صدا و سبک کارش را دوست داشته باشیم یا نه، در همه آن سالهایی که ایران بود و به دنبال اخذ مجوز چگونه برخورد کردیم که
حال مجبور نباشیم با هر کار جدیدش گوش بچههای خود را بگیریم که نشنوند که چهار رکن اقلیم جغرافیای فرهنگیمان نلرزد. وقتی تر و خشک را با هم سوزاندیم و موسیقی را آنور آبی و اینور آبی تقسیم کردیم، حواسمان کجا بود که موریانه ابتذال چگونه در همین جا زیر پوست همین شهر گوشها را فاسد میکند. ساسیمانکن و تتلو و بسیاری دیگر از دل موسیقی لسآنجلسی برآمدند یا از دل همین زیرزمینهایی که چشم و گوش بر آن بستیم که نشنیده و ندیده باشیم؟
کاش همان زمان که تتلو بغبغو کرد و میلیونها لایک و کامنت گرفت کمی باهوش بودیم و هوشمندانه رفتار میکردیم تا امروز نگران هنجارشکنیهایش نباشیم. وگرنه آن دیگری که مدعی پیشکسوتی در هنر و وامداری از تمدن چندهزارساله بود و در لایو اینستاگرامی به هنگام بازخوانی جاودانهاش!!! آفتابه به دست به خلا شد، نشان داد که حتما ممیزی غیرسلیقهای فارغ از سنوسال و پیشکسوتی لازم است. حال باید منتظر بود و دید که در روزهای آینده چگونه روشنفکران ادا که درباره هر آنچه از آن سوی آبها میآید پیرامون این پدیده نوظهور تحلیلهای ناب شبهروشنفکریشان را بازنشر و نشخوار میکنند و از سویی دیگر بخشی از تحلیلگران آبدوغخیاری مدعی آسیبشناسی جریانهای ضدفرهنگی فریاد وااسفا سر دهند و در تحلیلهایشان دست درآمده استکبار از آستین ساسی را دیده و رونمایی کنند و البته ناتوان از دیدن و تحلیل چگونگی هجوم موریانههای شبهفرهنگنمایی باشند که فرهنگ ما را به یغما میبرند.
همچنان که پیشتر آوردم حرجی به کسانی نیست که نان خود از جهالت ما میبرند، مشکل اما معطوف به اصطلاح دلسوزانی است که ناآگاهانه و نابخردانه از جهل مرکبی که دچار هستند، بیخبرند یاد حرفهای یوسفعلی میرشکاک افتادم که در مصاحبهای گفت: «در جهانی که آدم میتواند الکسیس تگزاس را توی گوشیاش ۲۴ ساعت داشته باشد، خسرو و شیرین نظامی را ممیزی میکنید؟».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.