|

راوی رویابین

احمدرضا احمدی، همیشه شاعر است. حتی وقتی نوشته‌اش عنوانی غیر از شعر، مثل نمایشنامه یا رمان یا هر عنوان دیگری به خود می‌گیرد. گواهش، «نمایشنامه‌های‌شاعر» است که سال گذشته منتشر شد و هرچند عنوان نمایشنامه داشت، اما در آنها احمدرضا احمدی شاعر، آشکارا هویدا بود و حالا هم که اولین رمان احمدرضا احمدی با عنوان «آپارتمان، دریا» منتشر شده است، باز هم المان‌های جهان شاعرانه او را در این اثر به‌خوبی می‌بینیم و همچنین علاقه‌های او را در حوزه ادبیات، سینما و موسیقی. رمان، پر است از عنوان فیلم‌ها و بازیگران محبوب راوی و کتاب‌ها و موسیقی‌های مورد علاقه او. راوی این رمان، مردی است ساکن آپارتمانی که باید تخلیه شود، چراکه صاحبخانه می‌خواهد ساختمان را بکوبد. راوی، روزنامه‌نگاری است که روزگاری موفق بوده و حالا کسی مطلبی از او چاپ نمی‌کند. او، مدام رویا می‌بیند و رمان، پر است از صحنه‌هایی که در آنها مرز رویا و واقعیت مشخص نیست و تصویرهای خواب‌گون کتاب، آشکارا نشان جهان شعری احمدرضا احمدی و عناصر و اشیای همیشه حاضر در شعرهای او را با خود دارند. مثل این صحنه از رمان: «در کافه باز شد. ازرا پاوند با یک زیرپوش سفید تابستانی نازک وارد رستوران شد. کنار من نشست. از ابهت و جلال من گرم شده و برف و سرما را فراموش کرده بود.
هنری میلر خواست مرا معرفی کند که ازرا پاوند گفت: «من خودم تمام آثار ایشان را بارها خوانده‌ام. در تیمارستان که بودم، هر شب ایشان را در خواب می‌دیدم.» من گفتم: «شاید باورش مشکل باشد، خرج تیمارستان شما را من و تی.اس.الیوت دادیم.» اشک در چشمان ازرا پاوند حلقه زد. به میلر گفت: «حدس می‌زنم از سرما و برف صحبت می‌کردید. من هم از سرما و برف وحشت دارم. بی‌رحم است. حتی قادر است زنی را که دوست‌داری از تو بگیرد. قبل از رفتن به تیمارستان، برای من اتفاق افتاد...» رویابینی شخصیت رمان، بر نحوه شخصیت‌پردازی آن نیز تاثیر گذاشته، به‌نحوی که شخصیت‌ها بیش از آنکه به جهان واقعی متصل باشند گویا از جهان رویا می‌آیند و در رویا پرسه می‌زنند.
مثل شاعر پیری که خیابان را در جست‌وجوی گنج حفاری می‌کند و در تیمارستان بستری‌اش می‌کنند یا دختر نوازنده ویولنسل. همچنین است مکان‌های رمان، مثل کافه‌ای که گردانندگان آن دانشجویان هستند یا حتی خود آپارتمانی که راوی در آن زندگی می‌کند. دیگر المان تکرارشونده در رمان، بیماری است و کشمکش راوی با بیماری و فکر بیماری و نحوه برخورد راوی با آن. دکتر برای راوی آزمایش سرطان نوشته است. راوی آزمایش می‌دهد و بعد از آن به بهانه گرفتن جواب آزمایش، مدام به بیمارستان سر می‌زند و از مسوولان آزمایشگاه سوال‌های عجیب‌وغریب می‌پرسد، تا اینکه مسوول آزمایشگاه با تهدید به آوردن پلیس او را از آزمایشگاه بیرون می‌کند.
راوی هم قبض آزمایشگاه را پاره می‌کند و بی‌خیال این می‌شود که بداند سرطان دارد یا نه. عشق، مضمون دیگر رمان است. راوی عشق ازدست‌رفته‌ای دارد که مدام به آن فکر می‌کند و این عشق را دوباره در دختر ویولنسل‌نواز بازمی‌یابد. آپارتمان، دریا رمانی است 208صفحه‌ای که اخیرا از طرف انتشارات کتاب نشر نیکا منتشر شده است. این رمان، اولین رمان منتشرشده از احمدرضا احمدی است.
احمدرضا احمدی، همیشه شاعر است. حتی وقتی نوشته‌اش عنوانی غیر از شعر، مثل نمایشنامه یا رمان یا هر عنوان دیگری به خود می‌گیرد. گواهش، «نمایشنامه‌های‌شاعر» است که سال گذشته منتشر شد و هرچند عنوان نمایشنامه داشت، اما در آنها احمدرضا احمدی شاعر، آشکارا هویدا بود و حالا هم که اولین رمان احمدرضا احمدی با عنوان «آپارتمان، دریا» منتشر شده است، باز هم المان‌های جهان شاعرانه او را در این اثر به‌خوبی می‌بینیم و همچنین علاقه‌های او را در حوزه ادبیات، سینما و موسیقی. رمان، پر است از عنوان فیلم‌ها و بازیگران محبوب راوی و کتاب‌ها و موسیقی‌های مورد علاقه او. راوی این رمان، مردی است ساکن آپارتمانی که باید تخلیه شود، چراکه صاحبخانه می‌خواهد ساختمان را بکوبد. راوی، روزنامه‌نگاری است که روزگاری موفق بوده و حالا کسی مطلبی از او چاپ نمی‌کند. او، مدام رویا می‌بیند و رمان، پر است از صحنه‌هایی که در آنها مرز رویا و واقعیت مشخص نیست و تصویرهای خواب‌گون کتاب، آشکارا نشان جهان شعری احمدرضا احمدی و عناصر و اشیای همیشه حاضر در شعرهای او را با خود دارند. مثل این صحنه از رمان: «در کافه باز شد. ازرا پاوند با یک زیرپوش سفید تابستانی نازک وارد رستوران شد. کنار من نشست. از ابهت و جلال من گرم شده و برف و سرما را فراموش کرده بود.
هنری میلر خواست مرا معرفی کند که ازرا پاوند گفت: «من خودم تمام آثار ایشان را بارها خوانده‌ام. در تیمارستان که بودم، هر شب ایشان را در خواب می‌دیدم.» من گفتم: «شاید باورش مشکل باشد، خرج تیمارستان شما را من و تی.اس.الیوت دادیم.» اشک در چشمان ازرا پاوند حلقه زد. به میلر گفت: «حدس می‌زنم از سرما و برف صحبت می‌کردید. من هم از سرما و برف وحشت دارم. بی‌رحم است. حتی قادر است زنی را که دوست‌داری از تو بگیرد. قبل از رفتن به تیمارستان، برای من اتفاق افتاد...» رویابینی شخصیت رمان، بر نحوه شخصیت‌پردازی آن نیز تاثیر گذاشته، به‌نحوی که شخصیت‌ها بیش از آنکه به جهان واقعی متصل باشند گویا از جهان رویا می‌آیند و در رویا پرسه می‌زنند.
مثل شاعر پیری که خیابان را در جست‌وجوی گنج حفاری می‌کند و در تیمارستان بستری‌اش می‌کنند یا دختر نوازنده ویولنسل. همچنین است مکان‌های رمان، مثل کافه‌ای که گردانندگان آن دانشجویان هستند یا حتی خود آپارتمانی که راوی در آن زندگی می‌کند. دیگر المان تکرارشونده در رمان، بیماری است و کشمکش راوی با بیماری و فکر بیماری و نحوه برخورد راوی با آن. دکتر برای راوی آزمایش سرطان نوشته است. راوی آزمایش می‌دهد و بعد از آن به بهانه گرفتن جواب آزمایش، مدام به بیمارستان سر می‌زند و از مسوولان آزمایشگاه سوال‌های عجیب‌وغریب می‌پرسد، تا اینکه مسوول آزمایشگاه با تهدید به آوردن پلیس او را از آزمایشگاه بیرون می‌کند.
راوی هم قبض آزمایشگاه را پاره می‌کند و بی‌خیال این می‌شود که بداند سرطان دارد یا نه. عشق، مضمون دیگر رمان است. راوی عشق ازدست‌رفته‌ای دارد که مدام به آن فکر می‌کند و این عشق را دوباره در دختر ویولنسل‌نواز بازمی‌یابد. آپارتمان، دریا رمانی است 208صفحه‌ای که اخیرا از طرف انتشارات کتاب نشر نیکا منتشر شده است. این رمان، اولین رمان منتشرشده از احمدرضا احمدی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.