خیلی عصبانیام!
حامد محمدی کنگرانی . روانپزشک
مانند چندسال اخیر، خدا را شکر که باران بارید و آلودگی هوای تهران به صورت کاملا موقت، برطرف شد و از یکی، دو روز آینده، دوباره همان آش و همان کاسه. دوباره همان صحبتهای تکراری و همیشگی مسوولان درباره مشخصنبودن متولی برای آلودگی هوای تهران ... البته امسال چیزهای جدیدتری هم شنیده میشود مانند برقیکردن موتوسیکلتها. عصبانیام، خیلی عصبانیام به این دلیل که چند روز پیش و در روزهای تعطیلی پایتخت به دلیل آلودگی هوا، ساعت 21:50در میدان توحید، منتظر تاکسی بودم که ناگهان لشکر عظیمی از کامیونها که بعضا پلاک دولتی داشتند در برابر چشمان حیرتزده مسافران کنار خیابان، دود بسیار غلیظی ایجاد کردند. فردا شبش و در اتوبان همت، صحنه مشابهی را حدود 30کامیون پشتسرهم ایجاد کرده بودند و من فکر میکردم آنهمه مامور پلیس که صبح آن روز طرح زوج و فرد را اجرا میکردند الان کجا هستند. در پایانه اتوبوسرانی میدان راهآهن و در بلوار کشاورز (نزدیکی میدان ولیعصر) خیابان کارگر (میدان انقلاب به سمت شمال) و... اتوبوسها ساعتهای طولانی به صورت روشن، پارک میکنند و در روز روشن هوا را آلوده میکنند (مگر روشنماندن اتوبوسها در هنگام پارک ممنوع
نیست؟)هم عصبانیام و هم خندهام گرفته است چرا که بسیاری از شهروندان تهرانی مانند من برای کمک به پاکیزگی هوای شهرمان، از وسیله نقلیه شخصی چشمپوشی کرده درحالیکه میزان آلایندگی اتومبیلهای ما بسیار کمتر از اتوبوسها، مینیبوسها، کامیونها و تاکسیهای از رده خارج یا دارای نقص فنی است. در روان درمانی، مبحث مهمی داریم به نام مداخله در بحران، یعنی به گذشته و آینده کاری نداریم و به صورت اضطراری به حل بحران کنونی میپردازیم. موتوسیکلت برقی خوب است ولی لطفا به صورت اورژانسی، فکری به حال بحرانهای فعلی بکنید که هر روز و هر شب، هوا را آلوده میکنند. نگرانم که روزی به این نتیجه برسم که برای کاهش آلودگی هوا، از ماشین شخصی استفاده کنم البته برای ترافیک هم یک فکری میکنم. فعلا که هر دو را داریم.
مانند چندسال اخیر، خدا را شکر که باران بارید و آلودگی هوای تهران به صورت کاملا موقت، برطرف شد و از یکی، دو روز آینده، دوباره همان آش و همان کاسه. دوباره همان صحبتهای تکراری و همیشگی مسوولان درباره مشخصنبودن متولی برای آلودگی هوای تهران ... البته امسال چیزهای جدیدتری هم شنیده میشود مانند برقیکردن موتوسیکلتها. عصبانیام، خیلی عصبانیام به این دلیل که چند روز پیش و در روزهای تعطیلی پایتخت به دلیل آلودگی هوا، ساعت 21:50در میدان توحید، منتظر تاکسی بودم که ناگهان لشکر عظیمی از کامیونها که بعضا پلاک دولتی داشتند در برابر چشمان حیرتزده مسافران کنار خیابان، دود بسیار غلیظی ایجاد کردند. فردا شبش و در اتوبان همت، صحنه مشابهی را حدود 30کامیون پشتسرهم ایجاد کرده بودند و من فکر میکردم آنهمه مامور پلیس که صبح آن روز طرح زوج و فرد را اجرا میکردند الان کجا هستند. در پایانه اتوبوسرانی میدان راهآهن و در بلوار کشاورز (نزدیکی میدان ولیعصر) خیابان کارگر (میدان انقلاب به سمت شمال) و... اتوبوسها ساعتهای طولانی به صورت روشن، پارک میکنند و در روز روشن هوا را آلوده میکنند (مگر روشنماندن اتوبوسها در هنگام پارک ممنوع
نیست؟)هم عصبانیام و هم خندهام گرفته است چرا که بسیاری از شهروندان تهرانی مانند من برای کمک به پاکیزگی هوای شهرمان، از وسیله نقلیه شخصی چشمپوشی کرده درحالیکه میزان آلایندگی اتومبیلهای ما بسیار کمتر از اتوبوسها، مینیبوسها، کامیونها و تاکسیهای از رده خارج یا دارای نقص فنی است. در روان درمانی، مبحث مهمی داریم به نام مداخله در بحران، یعنی به گذشته و آینده کاری نداریم و به صورت اضطراری به حل بحران کنونی میپردازیم. موتوسیکلت برقی خوب است ولی لطفا به صورت اورژانسی، فکری به حال بحرانهای فعلی بکنید که هر روز و هر شب، هوا را آلوده میکنند. نگرانم که روزی به این نتیجه برسم که برای کاهش آلودگی هوا، از ماشین شخصی استفاده کنم البته برای ترافیک هم یک فکری میکنم. فعلا که هر دو را داریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.