|

روایت یک سال طاقت‌فرسا

تابستان 2013 «بو»، پسر بزرگ جو بایدن، با تشخیص پزشکان متوجه شد به نوعی تومور مغزی بدخیم مبتلاست. بایدن که آن زمان معاون باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده بود، این موضوع را با کمتر کسی در میان گذاشت و تلاش کرد تا غم و ناراحتی خود را بروز ندهد. اما سرانجام راز بزرگ زندگی خانواده بایدن برملا شد و «بو»، کهنه‌سرباز جنگ عراق و دادستان سابق ایالت «دلاور»، در 30 می ‌‌‌2015 و در 46سالگی جان باخت.
کتاب «به من قول بده پدر، یک سال امیدواری، سختی و هدف والا» که ترجمه فارسی آن از سوی نگاه نوین با ترجمه حسین یاغچی منتشر شده، روایتی از زندگی جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، در یک سال پس از درگذشت پسرش است. آنچه درباره این کتاب به قلم جو بایدن قابل توجه است این است که او خواننده را با عذاب و دشواری‌های روزهای بیماری پسرش و سپس ماتم برای فقدان او با وجود مسئولیت‌های سنگین یک معاون رئیس‌جمهور همراه می‌کند.
سال 2016 مهم‌ترین و چالش‌برانگیزترین سال در زندگی و حرفه جو بایدن بود؛ او هم باید با فقدان پسر خود کنار می‌آمد و هم در آخرین سال ریاست‌جمهوری باراک اوباما، با چالش‌های بسیاری در نقاط مختلف جهان دست‌وپنجه نرم می‌کرد. بایدن در آن سال ده‌ها هزار کیلومتر را میان نیویورک، واشنگتن، عراق، اوکراین و آمریکای مرکزی می‌پیمود و در تمام این سفرها «بو» از پدرش می‌خواست که برای گذران دوره بیماری به او کمک کند: «پدر به من قول بده» و پاسخ جو بایدن همیشه و در بحرانی‌ترین شرایط هم مثبت بود. در این سال طاقت‌فرسا جو بایدن از یک‌سو مسئولیت‌های خانوادگی را انجام می‌داد و از سوی دیگر به تعهداتش در قبال کشورش پایبند بود. در نهایت هم فرسودگی ناشی از انجام هر دو مسئولیت و غم ازدست‌دادن پسر باعث شد تا در انتخابات ریاست‌جمهوری 2016 نامزد نشود و هیلاری کلینتون به جای بایدن وارد میدان رقابت شود.
زندگی بایدن در دوران بیماری «بو» پر از لحظات سوررئال بود؛ یک دقیقه او کنار بالین پسرش در بیمارستان نشسته بود و دقیقه‌ای دیگر در اتاقی در همان نزدیکی با نخست‌وزیر عراق مذاکره می‌کرد.
بایدن در این کتاب بارها و بارها ادعا می‌کند که اگر در سال 2016 برای ریاست‌جمهوری کاندیدا می‌شد، موفق می‌شد ترامپ را شکست دهد. اما ابتدا تصمیم او به دلیل سرطان پسرش به تأخیر افتاد و سپس با مرگ «بو» از نامزدی برای انتخابات ریاست‌جمهوری منصرف شد. اگرچه بو بایدن بارها از پدرش خواسته بود نامزد شود، اما فرسودگی و خستگی جو بایدن مانع از نامزدی‌اش در انتخابات 2016 شد و چهار سال بعد در انتخابات 2020 نامزد شد و توانست در انتخاباتی جنجالی دونالد ترامپ را شکست دهد و به ریاست‌جمهوری ایالات ‌متحده انتخاب شود.
اگر «بو» نمی‌مرد و باز هم اگر بایدن در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات می‌توانست بر هیلاری کلینتون غلبه کند، حداقل دستمزد 15 دلار در ساعت، شهریه رایگان در کالج‌های عمومی، حقوق برابر مردان و زنان و نوسازی زیرساخت‌های کشور، ازجمله مهم‌ترین اولویت‌های بایدن بود که اکنون با چهار سال تأخیر در حال پیگیری این برنامه‌هاست.
بایدن قبل از آنکه رئیس‌جمهور شود نزدیک به چهار دهه در کمیته روابط خارجی سنای آمریکا حضور داشت و هشت سال هم معاون باراک اوباما، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده بود. بایدن درباره پیشنهاد اوباما به او برای سمت معاوت ریاست‌جمهوری می‌نویسد: «باراک اوباما برای اولین‌بار در 2008 بعد از اینکه رأی کافی را برای نامزدی نهایی حزب دموکرات به دست آورد، با من تماس گرفت تا پیشنهاد دهد به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور همراه انتخاباتی‌اش باشم. من در قطار به سمت خانه‌ام در ویلمینگتون در حرکت بودم که تلفنم زنگ زد. اجازه می‌خواست تا من را برای تحقیق معرفی کند و من گفتم، نه. به او گفتم به هر طریقی که بتوانم به تو کمک خواهم کرد، اما نمی‌خواهم معاون رئیس‌جمهور باشم. این حرف را کاملا جدی گفتم. اینکه از من چنین درخواستی شده بود باعث افتخار من بود، ولی 35 سال بود که سناتور بودم، کاری که عاشقش بودم، آن‌هم در نهادی که آن را تکریم می‌کردم. به‌عنوان یک قانون‌گذار قوی، احترام کسب کرده بودم و سابقه زیادی داشتم. آقای خودم بودم و از کارم لذت می‌بردم. در ضمن معتقد بودم می‌توانم در سمت رئیس کمیته روابط خارجه مفیدتر واقع شوم تا معاون رئیس‌جمهور».
تابستان 2013 «بو»، پسر بزرگ جو بایدن، با تشخیص پزشکان متوجه شد به نوعی تومور مغزی بدخیم مبتلاست. بایدن که آن زمان معاون باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده بود، این موضوع را با کمتر کسی در میان گذاشت و تلاش کرد تا غم و ناراحتی خود را بروز ندهد. اما سرانجام راز بزرگ زندگی خانواده بایدن برملا شد و «بو»، کهنه‌سرباز جنگ عراق و دادستان سابق ایالت «دلاور»، در 30 می ‌‌‌2015 و در 46سالگی جان باخت.
کتاب «به من قول بده پدر، یک سال امیدواری، سختی و هدف والا» که ترجمه فارسی آن از سوی نگاه نوین با ترجمه حسین یاغچی منتشر شده، روایتی از زندگی جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، در یک سال پس از درگذشت پسرش است. آنچه درباره این کتاب به قلم جو بایدن قابل توجه است این است که او خواننده را با عذاب و دشواری‌های روزهای بیماری پسرش و سپس ماتم برای فقدان او با وجود مسئولیت‌های سنگین یک معاون رئیس‌جمهور همراه می‌کند.
سال 2016 مهم‌ترین و چالش‌برانگیزترین سال در زندگی و حرفه جو بایدن بود؛ او هم باید با فقدان پسر خود کنار می‌آمد و هم در آخرین سال ریاست‌جمهوری باراک اوباما، با چالش‌های بسیاری در نقاط مختلف جهان دست‌وپنجه نرم می‌کرد. بایدن در آن سال ده‌ها هزار کیلومتر را میان نیویورک، واشنگتن، عراق، اوکراین و آمریکای مرکزی می‌پیمود و در تمام این سفرها «بو» از پدرش می‌خواست که برای گذران دوره بیماری به او کمک کند: «پدر به من قول بده» و پاسخ جو بایدن همیشه و در بحرانی‌ترین شرایط هم مثبت بود. در این سال طاقت‌فرسا جو بایدن از یک‌سو مسئولیت‌های خانوادگی را انجام می‌داد و از سوی دیگر به تعهداتش در قبال کشورش پایبند بود. در نهایت هم فرسودگی ناشی از انجام هر دو مسئولیت و غم ازدست‌دادن پسر باعث شد تا در انتخابات ریاست‌جمهوری 2016 نامزد نشود و هیلاری کلینتون به جای بایدن وارد میدان رقابت شود.
زندگی بایدن در دوران بیماری «بو» پر از لحظات سوررئال بود؛ یک دقیقه او کنار بالین پسرش در بیمارستان نشسته بود و دقیقه‌ای دیگر در اتاقی در همان نزدیکی با نخست‌وزیر عراق مذاکره می‌کرد.
بایدن در این کتاب بارها و بارها ادعا می‌کند که اگر در سال 2016 برای ریاست‌جمهوری کاندیدا می‌شد، موفق می‌شد ترامپ را شکست دهد. اما ابتدا تصمیم او به دلیل سرطان پسرش به تأخیر افتاد و سپس با مرگ «بو» از نامزدی برای انتخابات ریاست‌جمهوری منصرف شد. اگرچه بو بایدن بارها از پدرش خواسته بود نامزد شود، اما فرسودگی و خستگی جو بایدن مانع از نامزدی‌اش در انتخابات 2016 شد و چهار سال بعد در انتخابات 2020 نامزد شد و توانست در انتخاباتی جنجالی دونالد ترامپ را شکست دهد و به ریاست‌جمهوری ایالات ‌متحده انتخاب شود.
اگر «بو» نمی‌مرد و باز هم اگر بایدن در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات می‌توانست بر هیلاری کلینتون غلبه کند، حداقل دستمزد 15 دلار در ساعت، شهریه رایگان در کالج‌های عمومی، حقوق برابر مردان و زنان و نوسازی زیرساخت‌های کشور، ازجمله مهم‌ترین اولویت‌های بایدن بود که اکنون با چهار سال تأخیر در حال پیگیری این برنامه‌هاست.
بایدن قبل از آنکه رئیس‌جمهور شود نزدیک به چهار دهه در کمیته روابط خارجی سنای آمریکا حضور داشت و هشت سال هم معاون باراک اوباما، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده بود. بایدن درباره پیشنهاد اوباما به او برای سمت معاوت ریاست‌جمهوری می‌نویسد: «باراک اوباما برای اولین‌بار در 2008 بعد از اینکه رأی کافی را برای نامزدی نهایی حزب دموکرات به دست آورد، با من تماس گرفت تا پیشنهاد دهد به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور همراه انتخاباتی‌اش باشم. من در قطار به سمت خانه‌ام در ویلمینگتون در حرکت بودم که تلفنم زنگ زد. اجازه می‌خواست تا من را برای تحقیق معرفی کند و من گفتم، نه. به او گفتم به هر طریقی که بتوانم به تو کمک خواهم کرد، اما نمی‌خواهم معاون رئیس‌جمهور باشم. این حرف را کاملا جدی گفتم. اینکه از من چنین درخواستی شده بود باعث افتخار من بود، ولی 35 سال بود که سناتور بودم، کاری که عاشقش بودم، آن‌هم در نهادی که آن را تکریم می‌کردم. به‌عنوان یک قانون‌گذار قوی، احترام کسب کرده بودم و سابقه زیادی داشتم. آقای خودم بودم و از کارم لذت می‌بردم. در ضمن معتقد بودم می‌توانم در سمت رئیس کمیته روابط خارجه مفیدتر واقع شوم تا معاون رئیس‌جمهور».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.