خاطرات «زیباری» از 10 سال وزارت خارجه
به خاطر «گرین کارت» میآمدند
منبع: الحیات . مترجم: محمدعلی عسگری
در اولین نشست اتحادیه عرب که شرکت کردم، وزیرخارجه مصر ما را به ناهار دعوت کرد. دعوتی مرسوم بود که از همه وزرای شرکتکننده در نشست اتحادیه عرب میشد. من کنار سعودالفیصل، فاروقالشرع، احمد ماهر، عمرو موسی و وزیر خارجه کویت نشسته بودم. فاروقالشرع از من چند سوال تحریککننده پرسید. آن زمان بعضی مقاومتها شروع شده بود. الشرع به من گفت اگر صد یا 200سرباز آمریکایی در عراق کشته شوند بازهم معتقدی آنها خواهند ماند؟ گفتم من در جایگاه آمریکاییها نیستم اما اعتقاد دارم اگر 4هزاریا 5 هزار سرباز آمریکایی هم کشته شوند آنها هرگز عراق را ترک نمیکنند. چون آمریکایی که وارد عراق شد با آمریکایی که وارد سومالی شد و بعد از سقوط یک هلیکوپتر «بلاک هوک» آنجا را ترک کرد فرق میکند. این آمریکا با آن آمریکایی که وقتی مقر تفنگداران دریاییاش در بیروت منفجر شد آنجا را ترک کرد فرق میکند. آمریکای بعد از 11سپتامبر حتی اگر با مقاومت مواجه شده و سربازانش را از دست بدهد باقی خواهد ماند. اکثر این سربازان اصلا آمریکایی نیستند بلکه غریبههایی هستند که به خاطر گرفتن گرینکارت میآیند میجنگند. الشرع به من گفت: منتظر میمانیم تا ببینیم. چند سال
بعد که او را دیدم آن گفتوگو را به یادش آوردم. تعداد سربازان کشتهشده آمریکایی در عراق به بیش از هزارنفر رسیده بود اما آمریکاییها همچنان در عراق بودند و داشتند نیروهایشان را تقویت میکردند. ایرانیها برعکس سوریها میدیدند همه کسانی که در دولت هستند از دوستانشان هستند، شیعه و کرد. بنابراین میگفتند ما باید به آنها کمک کنیم. سوریها تقریبا نگاهشان به تمام مسایل عراق منفی بود. آیتالله خامنهای رهبر ایران پیوسته به ما هشدار میداد که به آمریکاییها اعتماد نکنید. میگفت آنها بهخاطر شما به عراق نیامدهاند بلکه بهخاطر منافع مخصوص خودشان آمدهاند. شما یک قدرت مردمی هستید و باید طرحهای آنها را به شکست بکشانید و خودتان صاحب واقعی قدرت در عراق باشید. حضور آمریکاییها باید در اسرع وقت ممکن در عراق خاتمه یابد. موضع احمدینژاد هم همین بود.
ادامه دارد...
در اولین نشست اتحادیه عرب که شرکت کردم، وزیرخارجه مصر ما را به ناهار دعوت کرد. دعوتی مرسوم بود که از همه وزرای شرکتکننده در نشست اتحادیه عرب میشد. من کنار سعودالفیصل، فاروقالشرع، احمد ماهر، عمرو موسی و وزیر خارجه کویت نشسته بودم. فاروقالشرع از من چند سوال تحریککننده پرسید. آن زمان بعضی مقاومتها شروع شده بود. الشرع به من گفت اگر صد یا 200سرباز آمریکایی در عراق کشته شوند بازهم معتقدی آنها خواهند ماند؟ گفتم من در جایگاه آمریکاییها نیستم اما اعتقاد دارم اگر 4هزاریا 5 هزار سرباز آمریکایی هم کشته شوند آنها هرگز عراق را ترک نمیکنند. چون آمریکایی که وارد عراق شد با آمریکایی که وارد سومالی شد و بعد از سقوط یک هلیکوپتر «بلاک هوک» آنجا را ترک کرد فرق میکند. این آمریکا با آن آمریکایی که وقتی مقر تفنگداران دریاییاش در بیروت منفجر شد آنجا را ترک کرد فرق میکند. آمریکای بعد از 11سپتامبر حتی اگر با مقاومت مواجه شده و سربازانش را از دست بدهد باقی خواهد ماند. اکثر این سربازان اصلا آمریکایی نیستند بلکه غریبههایی هستند که به خاطر گرفتن گرینکارت میآیند میجنگند. الشرع به من گفت: منتظر میمانیم تا ببینیم. چند سال
بعد که او را دیدم آن گفتوگو را به یادش آوردم. تعداد سربازان کشتهشده آمریکایی در عراق به بیش از هزارنفر رسیده بود اما آمریکاییها همچنان در عراق بودند و داشتند نیروهایشان را تقویت میکردند. ایرانیها برعکس سوریها میدیدند همه کسانی که در دولت هستند از دوستانشان هستند، شیعه و کرد. بنابراین میگفتند ما باید به آنها کمک کنیم. سوریها تقریبا نگاهشان به تمام مسایل عراق منفی بود. آیتالله خامنهای رهبر ایران پیوسته به ما هشدار میداد که به آمریکاییها اعتماد نکنید. میگفت آنها بهخاطر شما به عراق نیامدهاند بلکه بهخاطر منافع مخصوص خودشان آمدهاند. شما یک قدرت مردمی هستید و باید طرحهای آنها را به شکست بکشانید و خودتان صاحب واقعی قدرت در عراق باشید. حضور آمریکاییها باید در اسرع وقت ممکن در عراق خاتمه یابد. موضع احمدینژاد هم همین بود.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.