یادداشتهای روز خاکستری
سیروس ابراهیمزاده
هوا ابری است ولی باران نمیبارد. هوا بوی تونِ حمامهای قدیمی میدهد. ابرِ عقیم شنیده بودم، ابرِ سوخته، نه! یاد ابرهای آبستنِ باران و هوای خلد برین به خیر.
خِس خِسِ ناخوشِ تکسرفهها صداهای دیگر را خفه کرده است. حتی نعرههای انکرالااصواتِ بوقِ خودروها و ترجیعبند بلند و کوتاه سه سه سه موتورهاشان را.
در آرزوی بهار بودم و آواز مرغی بر شاخساری. امروز، چندم چه ماهی از چهار فصل سال است؟ یاد باد روزگاران ترانههای دلانگیز و نواهای همآهنگ...
کِرکِرِ کبوتران عشق، هِرهِر جوانان نجیبِ دلباخته و جیکجیک گنجشکهای سحرخیز در چشمانداز صبح سعادت، و هوا، هوای عبیرآمیز...
هر چه به غروب نزدیکتر میشوم صدای سرفهها بیشتر به گوش میآید. تا به انتها برسد و پس از ناله نالههای پراکنده به سکوت مرگبار... باید راهی جست. آیا شایسته چنین سرانجامی بودم؟
فردا، نوبت چه کسانی است؟ دیروز ژاله و بامداد و مظفر بر خاک افتادند و امروز...
و امروز صدای نفس نفسِ اصغر و اختر و نالههای نریمان را نشنیدهام از حیاط همسایگان... وای بر من!
آمبولانسها - با اینکه چراغهاشان روشن است - در صلات ظهر دو قدم جلوتر را نمیبینند. چه باید کرد؟
ابر سوخته. خاکستر، خاکستر سرد. تهران...ای تهران!
خِس خِسِ ناخوشِ تکسرفهها صداهای دیگر را خفه کرده است. حتی نعرههای انکرالااصواتِ بوقِ خودروها و ترجیعبند بلند و کوتاه سه سه سه موتورهاشان را.
در آرزوی بهار بودم و آواز مرغی بر شاخساری. امروز، چندم چه ماهی از چهار فصل سال است؟ یاد باد روزگاران ترانههای دلانگیز و نواهای همآهنگ...
کِرکِرِ کبوتران عشق، هِرهِر جوانان نجیبِ دلباخته و جیکجیک گنجشکهای سحرخیز در چشمانداز صبح سعادت، و هوا، هوای عبیرآمیز...
هر چه به غروب نزدیکتر میشوم صدای سرفهها بیشتر به گوش میآید. تا به انتها برسد و پس از ناله نالههای پراکنده به سکوت مرگبار... باید راهی جست. آیا شایسته چنین سرانجامی بودم؟
فردا، نوبت چه کسانی است؟ دیروز ژاله و بامداد و مظفر بر خاک افتادند و امروز...
و امروز صدای نفس نفسِ اصغر و اختر و نالههای نریمان را نشنیدهام از حیاط همسایگان... وای بر من!
آمبولانسها - با اینکه چراغهاشان روشن است - در صلات ظهر دو قدم جلوتر را نمیبینند. چه باید کرد؟
ابر سوخته. خاکستر، خاکستر سرد. تهران...ای تهران!
هوا ابری است ولی باران نمیبارد. هوا بوی تونِ حمامهای قدیمی میدهد. ابرِ عقیم شنیده بودم، ابرِ سوخته، نه! یاد ابرهای آبستنِ باران و هوای خلد برین به خیر.
خِس خِسِ ناخوشِ تکسرفهها صداهای دیگر را خفه کرده است. حتی نعرههای انکرالااصواتِ بوقِ خودروها و ترجیعبند بلند و کوتاه سه سه سه موتورهاشان را.
در آرزوی بهار بودم و آواز مرغی بر شاخساری. امروز، چندم چه ماهی از چهار فصل سال است؟ یاد باد روزگاران ترانههای دلانگیز و نواهای همآهنگ...
کِرکِرِ کبوتران عشق، هِرهِر جوانان نجیبِ دلباخته و جیکجیک گنجشکهای سحرخیز در چشمانداز صبح سعادت، و هوا، هوای عبیرآمیز...
هر چه به غروب نزدیکتر میشوم صدای سرفهها بیشتر به گوش میآید. تا به انتها برسد و پس از ناله نالههای پراکنده به سکوت مرگبار... باید راهی جست. آیا شایسته چنین سرانجامی بودم؟
فردا، نوبت چه کسانی است؟ دیروز ژاله و بامداد و مظفر بر خاک افتادند و امروز...
و امروز صدای نفس نفسِ اصغر و اختر و نالههای نریمان را نشنیدهام از حیاط همسایگان... وای بر من!
آمبولانسها - با اینکه چراغهاشان روشن است - در صلات ظهر دو قدم جلوتر را نمیبینند. چه باید کرد؟
ابر سوخته. خاکستر، خاکستر سرد. تهران...ای تهران!
خِس خِسِ ناخوشِ تکسرفهها صداهای دیگر را خفه کرده است. حتی نعرههای انکرالااصواتِ بوقِ خودروها و ترجیعبند بلند و کوتاه سه سه سه موتورهاشان را.
در آرزوی بهار بودم و آواز مرغی بر شاخساری. امروز، چندم چه ماهی از چهار فصل سال است؟ یاد باد روزگاران ترانههای دلانگیز و نواهای همآهنگ...
کِرکِرِ کبوتران عشق، هِرهِر جوانان نجیبِ دلباخته و جیکجیک گنجشکهای سحرخیز در چشمانداز صبح سعادت، و هوا، هوای عبیرآمیز...
هر چه به غروب نزدیکتر میشوم صدای سرفهها بیشتر به گوش میآید. تا به انتها برسد و پس از ناله نالههای پراکنده به سکوت مرگبار... باید راهی جست. آیا شایسته چنین سرانجامی بودم؟
فردا، نوبت چه کسانی است؟ دیروز ژاله و بامداد و مظفر بر خاک افتادند و امروز...
و امروز صدای نفس نفسِ اصغر و اختر و نالههای نریمان را نشنیدهام از حیاط همسایگان... وای بر من!
آمبولانسها - با اینکه چراغهاشان روشن است - در صلات ظهر دو قدم جلوتر را نمیبینند. چه باید کرد؟
ابر سوخته. خاکستر، خاکستر سرد. تهران...ای تهران!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.