در جستوجوی شادی
سیدحسن موسویچلک- رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران
چند روز قبل داشتم اخبار رئیسجمهور را پیگیری میکردم و در اخبار هم صحبتهایش را میشنیدم. در اکثر صحبتهایش طوری حرف میزند که انگار در ایران زندگی نمیکند. اگر ایشان را نشناسیم یا چشممان را هم ببندیم وقتی خوب به حرفهایش گوش میدهیم، فکر میکنیم این انسان و مدیر توانمند -که ما نمیشناسیم - اگر رئیسجمهور ما باشد، کشورمان گلستان میشود. رشد بالای اقتصادی و آرامش مردم و چهره بشاش و شاداب مردم، البته از پشت شیشه دودی ماشین رئیسجمهور (در حالی که طبق آمارهایهای ارائهشده توسط مسئولان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بین 23 تا 25 درصد مردم حداقل یک اختلال روانی دارند) و... که از زبان ایشان میشنویم برخی از مؤلفههایی هستند که میتواند نشان از کارآمدی یک دولت باشد. ولی چشممان را که باز کنیم متوجه میشویم که ای بابا کجایی؟ ایشان رئیسجمهور خودمان هستند که دو دوره این مسئولیت خطیر یعنی نفر دوم کشور را بر عهده دارد و مسئول اجرای قانون اساسی کشور هم هستند که در اصل بیستونهم آن بر تأمین رفاه و تأمین اجتماعی برای همه مردم مکلف شده است. وقتی اکثر ما به زندگی خودمان نگاه میکنیم میبینیم که کمرمان زیر بار فشار اقتصادی خم شده که هیچ، دارد میشکند اما رئیسجمهور ما از خداوند به خاطر داشتن مردم شاداب در این شرایط سپاسگزاری میکند.
آقای رئیسجمهور! آیا وجود این همه کارتنخواب، بیخانمان، سارقان خرد و... همه از روی شکمسیری و شادابی است؟ با کمی تأمل، نه اصلا تأمل نمیخواهد، به راحتی متوجه میشوم که واقعیتهای جامعه با حرفهای شما چقدر فاصله دارند. به همین دلیل وقتی با چشم بسته به صحبتهای فردی گوش میکنم که انگار مدینه فاضله را برای مردم کشورش ایجاد کرده بود، آرزو میکردم آن مدیر موفق، رئیسجمهور ما باشد ولی حیف...
آقای رئیسجمهور!!
نمیدانم چطور به این وضعیت بسیار خوب کشور به خود میبالید که برای تخممرغ، نه خود مرغ، معاون اول شما جلسه میگذارد و در نهایت به این قیمت باورنکردنی میرسد. حتی تأمین پوشک بچه همه را نگران کرده است و... گرچه دیگر سِر (بیتفاوت) شدهایم و شما هم خوب متوجه شدهاید. این همه منابع بالفعل و بالقوه داریم باز هم فوت بیخانمانها در خیابانها را شاهد هستیم.
آقای رئیسجمهور چرا متوجه نمیشوید جیب بسیاری از مردم خالی است. این را ما مددکاران اجتماعی که از نزدیک با فقر دستوپنجه نرم میکنیم با گوشت و پوستمان لمس میکنیم و میبینیم فقر چه بلایی بر سر خانوادهها آورده است.
آقای رئیسجمهور این مردم آنطور که شما از پشت شیشه خودرویتان میبینید شاد نیستند. البته شاید شیشه خودروی شما به گونهای است که چهره عبوس را شاد نشان میدهد. خواهشی که دارم این است که حداقل از حال خوب مردم و رضایت از زندگی و شادابی مردم به هیچکس گزارش ندهید تا داغ دلمان را تازهتر نکنید. همین و بس. هیچ چیز دیگری از شما نمیخواهیم.
چند روز قبل داشتم اخبار رئیسجمهور را پیگیری میکردم و در اخبار هم صحبتهایش را میشنیدم. در اکثر صحبتهایش طوری حرف میزند که انگار در ایران زندگی نمیکند. اگر ایشان را نشناسیم یا چشممان را هم ببندیم وقتی خوب به حرفهایش گوش میدهیم، فکر میکنیم این انسان و مدیر توانمند -که ما نمیشناسیم - اگر رئیسجمهور ما باشد، کشورمان گلستان میشود. رشد بالای اقتصادی و آرامش مردم و چهره بشاش و شاداب مردم، البته از پشت شیشه دودی ماشین رئیسجمهور (در حالی که طبق آمارهایهای ارائهشده توسط مسئولان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بین 23 تا 25 درصد مردم حداقل یک اختلال روانی دارند) و... که از زبان ایشان میشنویم برخی از مؤلفههایی هستند که میتواند نشان از کارآمدی یک دولت باشد. ولی چشممان را که باز کنیم متوجه میشویم که ای بابا کجایی؟ ایشان رئیسجمهور خودمان هستند که دو دوره این مسئولیت خطیر یعنی نفر دوم کشور را بر عهده دارد و مسئول اجرای قانون اساسی کشور هم هستند که در اصل بیستونهم آن بر تأمین رفاه و تأمین اجتماعی برای همه مردم مکلف شده است. وقتی اکثر ما به زندگی خودمان نگاه میکنیم میبینیم که کمرمان زیر بار فشار اقتصادی خم شده که هیچ، دارد میشکند اما رئیسجمهور ما از خداوند به خاطر داشتن مردم شاداب در این شرایط سپاسگزاری میکند.
آقای رئیسجمهور! آیا وجود این همه کارتنخواب، بیخانمان، سارقان خرد و... همه از روی شکمسیری و شادابی است؟ با کمی تأمل، نه اصلا تأمل نمیخواهد، به راحتی متوجه میشوم که واقعیتهای جامعه با حرفهای شما چقدر فاصله دارند. به همین دلیل وقتی با چشم بسته به صحبتهای فردی گوش میکنم که انگار مدینه فاضله را برای مردم کشورش ایجاد کرده بود، آرزو میکردم آن مدیر موفق، رئیسجمهور ما باشد ولی حیف...
آقای رئیسجمهور!!
نمیدانم چطور به این وضعیت بسیار خوب کشور به خود میبالید که برای تخممرغ، نه خود مرغ، معاون اول شما جلسه میگذارد و در نهایت به این قیمت باورنکردنی میرسد. حتی تأمین پوشک بچه همه را نگران کرده است و... گرچه دیگر سِر (بیتفاوت) شدهایم و شما هم خوب متوجه شدهاید. این همه منابع بالفعل و بالقوه داریم باز هم فوت بیخانمانها در خیابانها را شاهد هستیم.
آقای رئیسجمهور چرا متوجه نمیشوید جیب بسیاری از مردم خالی است. این را ما مددکاران اجتماعی که از نزدیک با فقر دستوپنجه نرم میکنیم با گوشت و پوستمان لمس میکنیم و میبینیم فقر چه بلایی بر سر خانوادهها آورده است.
آقای رئیسجمهور این مردم آنطور که شما از پشت شیشه خودرویتان میبینید شاد نیستند. البته شاید شیشه خودروی شما به گونهای است که چهره عبوس را شاد نشان میدهد. خواهشی که دارم این است که حداقل از حال خوب مردم و رضایت از زندگی و شادابی مردم به هیچکس گزارش ندهید تا داغ دلمان را تازهتر نکنید. همین و بس. هیچ چیز دیگری از شما نمیخواهیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.