علی وزیری:
نقدها و گفتوگوها برای هنرمند مفیدتر از جایزهگرفتن است
یکی از شرکتکنندگان هشتمین دوسالانه ملی مجسمهسازی تهران گفت: «با توجه به شرایط دشواری که وجود داشت به نظر من کار بزرگی برای برگزاری دوسالانه ملی مجسمهسازی انجام شده است».
علی وزیری از شرکتکنندگان هشتمین دوسالانه مجسمهسازی تهران است که کارشناسی مجسمهسازی را در دانشگاه هنر و کارشناسی ارشد مجسمهسازی مفهومی را در دانشگاه هنر لینز اتریش گذرانده است. او که اثری با عنوان «چیزهایی برای بعد» را در دوسالانه مجسمهسازی ارائه کرده است، درباره شکلگیری این اثر گفت: «این کار بخشی از مجموعهای است که بر اساس یک طرح سؤال در دانشگاه شکل گرفت. طرح سؤال این بود که «آیا فضای مابین را به عنوان فضا در مجسمهسازی میشناسیم؟ اگر بله، چگونه میتوانیم آن را به نمایش بگذاریم؟».
وزیری ادامه داد: «پیش از آن اسکیسهای زیادی با موضوع اشیا داشتم که بخشی از آنها به میز و صندلی مربوط میشد. کمکم سعی کردم این فضای مابین را همراه با میز و صندلیها نمایش دهم. در کارهای ابتدایی مجموعه از دو صندلی استفاده کردم و پس از آن میز و یک صندلی را به کار بردم، اما در ادامه چهار صندلی را کنار میز قرار دادم تا استفاده جمعی از یک شیء را نشان دهم. جدا از موضوع اولیهای که باعث شکلگرفتن این اثر شد، کانسپت دیگر این اثر آن است که استفادههای جمعی اشیا بهدلیل مسائل مختلف اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تحت تأثیر قرار گرفته است و ما استفاده جمعی خوبی از اشیا نمیکنیم. میز و صندلی جنبه دور هم نشستن و صحبتکردن دارد ولی ما یا نمیخواهیم یا نمیتوانیم دور یک میز بنشینیم و با هم صحبت کنیم».
وزیری افزود: «اثری که هماکنون در دوسالانه به نمایش درآمده است نشان میدهد که این استفاده جمعی از میز و صندلی وجود ندارد. این اثر کاملا به فضای مابین نپرداخته، بلکه بخشی از آن را بهصورت پوزیتیو نمایش دادهام و این فضا به شکل دیواری بالا آمده است. نکتهای که برایم اهمیت داشت آن بود که آن فضا را نمیخواستم به شکل یکپارچه و مانند یک دیوار سیمانی نشان دهم، بلکه قصد داشتم نشان دهم که این دیوار پلهپله و بهتدریج ساخته شده است. انگار آنچه باعث شده ما نتوانیم از اشیا استفاده جمعی داشته باشیم نیز به مرور زمان شکل گرفته است».
او درباره ویژگیهای هشتمین دوسالانه مجسمهسازی تهران گفت: «با توجه به شرایط بسیار دشواری که وجود داشت به نظر من کار بزرگی انجام شده است و حتما یک تیم حرفهای در این دوسالانه حضور داشت که توانست چنین کاری انجام دهد. درعینحال برگزارکنندگان دوسالانه بسیار با هنرمندان همراه بوده و پیگیر کارها و روند شکلگیری آنها بودند. مستندنگاری آثار نیز از بخشهای قابل توجه این دوسالانه بود و همه اینها از نکاتی بود که باعث میشد این دوسالانه نسبت به دورههای قبل حرفهایتر باشد. البته محدودیتهایی نیز در این دوسالانه وجود داشت مانند داربستهایی که برای نصب آثار استفاده شده و اگرچه به نمایش بعضی از کارها آسیب میزند اما برای بعضی از آثار جواب داده است».
وزیری ادامه داد: «بیشتر کسانی که در این دوسالانه شرکت کردهاند رویکرد پررنگی به متریال و کار با ماده داشتند و ماده را بهعنوان مفهوم استفاده کردند. بنابراین روند کارکردن هنرمند با ماده نیز جذاب بوده و مستندنگاری دوسالانه توانست به مخاطبان نشان دهد که هنرمند در کارگاه خود چگونه با ماده کار میکند. البته این تنها بخشی از مستندنگاری است و بخش دیگری از آن این است که کارهای گذشته هنرمند را نشان دهد تا مخاطب متوجه شود که چه مراحلی طی شده تا هنرمند به اثر فعلی رسیده است».
او درباره غیررقابتیبودن این دوسالانه گفت: «رقابتی یا غیررقابتیبودن دوسالانهها هر کدام میتواند نکات مثبتی داشته باشد. اما من با اینکه چند نفر بهعنوان برگزیده انتخاب شوند و جوایزی را دریافت کنند موافق نیستم، بلکه فکر میکنم تمرکز باید روی این باشد که چگونه هنرمند را بهتر معرفی کنند. انتشار نقدها و گفتوگوها باعث میشود هنرمند بهتر دیده شود و مطرحشدن به این شکل بسیار مفیدتر از جایزهگرفتن است».
یکی از شرکتکنندگان هشتمین دوسالانه ملی مجسمهسازی تهران گفت: «با توجه به شرایط دشواری که وجود داشت به نظر من کار بزرگی برای برگزاری دوسالانه ملی مجسمهسازی انجام شده است».
علی وزیری از شرکتکنندگان هشتمین دوسالانه مجسمهسازی تهران است که کارشناسی مجسمهسازی را در دانشگاه هنر و کارشناسی ارشد مجسمهسازی مفهومی را در دانشگاه هنر لینز اتریش گذرانده است. او که اثری با عنوان «چیزهایی برای بعد» را در دوسالانه مجسمهسازی ارائه کرده است، درباره شکلگیری این اثر گفت: «این کار بخشی از مجموعهای است که بر اساس یک طرح سؤال در دانشگاه شکل گرفت. طرح سؤال این بود که «آیا فضای مابین را به عنوان فضا در مجسمهسازی میشناسیم؟ اگر بله، چگونه میتوانیم آن را به نمایش بگذاریم؟».
وزیری ادامه داد: «پیش از آن اسکیسهای زیادی با موضوع اشیا داشتم که بخشی از آنها به میز و صندلی مربوط میشد. کمکم سعی کردم این فضای مابین را همراه با میز و صندلیها نمایش دهم. در کارهای ابتدایی مجموعه از دو صندلی استفاده کردم و پس از آن میز و یک صندلی را به کار بردم، اما در ادامه چهار صندلی را کنار میز قرار دادم تا استفاده جمعی از یک شیء را نشان دهم. جدا از موضوع اولیهای که باعث شکلگرفتن این اثر شد، کانسپت دیگر این اثر آن است که استفادههای جمعی اشیا بهدلیل مسائل مختلف اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تحت تأثیر قرار گرفته است و ما استفاده جمعی خوبی از اشیا نمیکنیم. میز و صندلی جنبه دور هم نشستن و صحبتکردن دارد ولی ما یا نمیخواهیم یا نمیتوانیم دور یک میز بنشینیم و با هم صحبت کنیم».
وزیری افزود: «اثری که هماکنون در دوسالانه به نمایش درآمده است نشان میدهد که این استفاده جمعی از میز و صندلی وجود ندارد. این اثر کاملا به فضای مابین نپرداخته، بلکه بخشی از آن را بهصورت پوزیتیو نمایش دادهام و این فضا به شکل دیواری بالا آمده است. نکتهای که برایم اهمیت داشت آن بود که آن فضا را نمیخواستم به شکل یکپارچه و مانند یک دیوار سیمانی نشان دهم، بلکه قصد داشتم نشان دهم که این دیوار پلهپله و بهتدریج ساخته شده است. انگار آنچه باعث شده ما نتوانیم از اشیا استفاده جمعی داشته باشیم نیز به مرور زمان شکل گرفته است».
او درباره ویژگیهای هشتمین دوسالانه مجسمهسازی تهران گفت: «با توجه به شرایط بسیار دشواری که وجود داشت به نظر من کار بزرگی انجام شده است و حتما یک تیم حرفهای در این دوسالانه حضور داشت که توانست چنین کاری انجام دهد. درعینحال برگزارکنندگان دوسالانه بسیار با هنرمندان همراه بوده و پیگیر کارها و روند شکلگیری آنها بودند. مستندنگاری آثار نیز از بخشهای قابل توجه این دوسالانه بود و همه اینها از نکاتی بود که باعث میشد این دوسالانه نسبت به دورههای قبل حرفهایتر باشد. البته محدودیتهایی نیز در این دوسالانه وجود داشت مانند داربستهایی که برای نصب آثار استفاده شده و اگرچه به نمایش بعضی از کارها آسیب میزند اما برای بعضی از آثار جواب داده است».
وزیری ادامه داد: «بیشتر کسانی که در این دوسالانه شرکت کردهاند رویکرد پررنگی به متریال و کار با ماده داشتند و ماده را بهعنوان مفهوم استفاده کردند. بنابراین روند کارکردن هنرمند با ماده نیز جذاب بوده و مستندنگاری دوسالانه توانست به مخاطبان نشان دهد که هنرمند در کارگاه خود چگونه با ماده کار میکند. البته این تنها بخشی از مستندنگاری است و بخش دیگری از آن این است که کارهای گذشته هنرمند را نشان دهد تا مخاطب متوجه شود که چه مراحلی طی شده تا هنرمند به اثر فعلی رسیده است».
او درباره غیررقابتیبودن این دوسالانه گفت: «رقابتی یا غیررقابتیبودن دوسالانهها هر کدام میتواند نکات مثبتی داشته باشد. اما من با اینکه چند نفر بهعنوان برگزیده انتخاب شوند و جوایزی را دریافت کنند موافق نیستم، بلکه فکر میکنم تمرکز باید روی این باشد که چگونه هنرمند را بهتر معرفی کنند. انتشار نقدها و گفتوگوها باعث میشود هنرمند بهتر دیده شود و مطرحشدن به این شکل بسیار مفیدتر از جایزهگرفتن است».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.