یك ابتكار ایرانی در بوردوی فرانسه
سام پورمهدی
در میان خبرهای تلخی که این روزها از هر سو زبانه میکشد، شنیدن و دیدن خبر و اتفاقی در قلب اروپا که بانی آن یک ایرانی نیکوکار است، شاید اندكی از زخم بیماری سختجان کرونا که یکسالی است همه دنیا را درگیر خود کرده، بكاهد.
حسین امینیانندوشن، که یکی از فرهیختگان ندوشن یزد و از کارشناسان بینالمللی فرش در فرانسه به شمار میرود، در شب تولد حضرت عیسی ابتکاری به خرج داد. او كه در سال ۱۳۸۹ جایزه بهترین و مهمترین پیشه سال را از دستان فرانسوا میتران (رئیسجمهور وقت فرانسه) دریافت کرد، در رستورانداری نیز تجربهای دراز دارد. امینیان یك هفته پیش در حالی که کارکنان رستوران او در منطقه بوردو، بیش از ۱۴۰ وعده غذایی را به صورت بیرونبر سفارش گرفته بودند، یکباره تصمیم گرفت شبی خاطرهانگیز را برای تمامی مشتریانش خلق کند. او تنها رستوران در میان ۲۰۰ هزار رستوران فرانسه و حتی اروپا بود که تمامی وعدههای غذایی آن شب را به صورت رایگان به سفارشدهندگان اهدا کرد. وعدههای غذایی که رقمی بالغ بر هفت هزار دلار میشد. این رفتار او نامش را در رسانههای منطقهای فرانسه بر سر زبانها انداخت. اگرچه او پیشتر هم بارها مردم شهر و منطقهاش را شگفتزده کرده بود. با او چند کلمهای صحبت کردم.
چه شد که چنین ایدهای به سرتان زد؟
از چند مدت قبل به این میاندیشیدم که در برابر این همه افسردگی و ملالتی که کرونا برای ما ایجاد کرده و همه ما را از هم دور کرده و بهخصوص رستورانها را عملا به تعطیلی کشانده، چه کاری از دست ما ساخته است؟ مردم البته به ما لطف داشتند و دارند و حتی برخی از آنها میخواستند در این شرایط بد که دچارش شده بودیم، با خرید از ما به صورت بیرونبر، به گونهای از ما حمایت بکنند اما ما و من در فکر این بودیم که چه میتوانستیم برایشان انجام دهیم؟ بنابراین به فکرم رسید که میتوان در این اوضاع و احوال لبخندی را به گونهای متفاوت بر لبانشان نشاند.
آنگونه که شنیدیم رستورانهای شما متفاوت با رستورانهای معمولی است؟ چرا؟
شاید بازگردد به ایدههایی که من در زمینههای مختلف کاری در ذهن دارم. برای نمونه یک رستورانی را سالیان قبل خریده بودم که فرانسوا میتران در خاطراتش آورد. نام این رستوران «دوبرن» بود که بسیار در فرانسه معروف است. پدرش به او گفته بود: اگر در امتحان دیپلم پذیرفته شود، او را به آن رستوران خواهد برد و با هم غذایی خواهند خورد. آن رستوران را من خریدم و تا ۱۳ سال قبل هم دست من بود که بعد فروختمش. من در رستورانهای خودم میهمانیهای بزرگی دادم، برخی از بزرگترین چهرههای سیاسی و فرهنگی و ادبی فرانسه و حتی سیاستمداران اروپایی در رستوران من حضور مییافتند و غذا صرف میکردند اما هیچگاه به اندازه شامگاه ۲۴ دسامبر خوشحال نشدم. برایم روزی ویژه بود که سبب شد تا لبخند شوق و شور و اشک شادی را در مشتریانم ببینم.
از بازخوردهای تصمیم بگویید.
از زمانی که خبر این اتفاق به بیرون درز کرد و بهخصوص وقتی مشتریانم از این موضوع مطلع شدند، بارها و بارها تماس گرفتند و تشکر کردند و نهتنها تشکر، بلکه میگفتند این حرکت شما باعث شده که بخواهیم به شما کمکی بکنیم. چون میدانیم که پیشه و شغل شما بسیار در این ایام آسیب دید. من اما به همه آنها گفتم لبخند رضایتی که بر لبان شما نقش بست، بهترین پاداش من است و خواهد بود و واقعا از این کارم خشنودم و امیدوارم که این بیماری رخت بربندد و ما همه بتوانیم مانند سابق از بودن با هم لذت ببریم.
در میان خبرهای تلخی که این روزها از هر سو زبانه میکشد، شنیدن و دیدن خبر و اتفاقی در قلب اروپا که بانی آن یک ایرانی نیکوکار است، شاید اندكی از زخم بیماری سختجان کرونا که یکسالی است همه دنیا را درگیر خود کرده، بكاهد.
حسین امینیانندوشن، که یکی از فرهیختگان ندوشن یزد و از کارشناسان بینالمللی فرش در فرانسه به شمار میرود، در شب تولد حضرت عیسی ابتکاری به خرج داد. او كه در سال ۱۳۸۹ جایزه بهترین و مهمترین پیشه سال را از دستان فرانسوا میتران (رئیسجمهور وقت فرانسه) دریافت کرد، در رستورانداری نیز تجربهای دراز دارد. امینیان یك هفته پیش در حالی که کارکنان رستوران او در منطقه بوردو، بیش از ۱۴۰ وعده غذایی را به صورت بیرونبر سفارش گرفته بودند، یکباره تصمیم گرفت شبی خاطرهانگیز را برای تمامی مشتریانش خلق کند. او تنها رستوران در میان ۲۰۰ هزار رستوران فرانسه و حتی اروپا بود که تمامی وعدههای غذایی آن شب را به صورت رایگان به سفارشدهندگان اهدا کرد. وعدههای غذایی که رقمی بالغ بر هفت هزار دلار میشد. این رفتار او نامش را در رسانههای منطقهای فرانسه بر سر زبانها انداخت. اگرچه او پیشتر هم بارها مردم شهر و منطقهاش را شگفتزده کرده بود. با او چند کلمهای صحبت کردم.
چه شد که چنین ایدهای به سرتان زد؟
از چند مدت قبل به این میاندیشیدم که در برابر این همه افسردگی و ملالتی که کرونا برای ما ایجاد کرده و همه ما را از هم دور کرده و بهخصوص رستورانها را عملا به تعطیلی کشانده، چه کاری از دست ما ساخته است؟ مردم البته به ما لطف داشتند و دارند و حتی برخی از آنها میخواستند در این شرایط بد که دچارش شده بودیم، با خرید از ما به صورت بیرونبر، به گونهای از ما حمایت بکنند اما ما و من در فکر این بودیم که چه میتوانستیم برایشان انجام دهیم؟ بنابراین به فکرم رسید که میتوان در این اوضاع و احوال لبخندی را به گونهای متفاوت بر لبانشان نشاند.
آنگونه که شنیدیم رستورانهای شما متفاوت با رستورانهای معمولی است؟ چرا؟
شاید بازگردد به ایدههایی که من در زمینههای مختلف کاری در ذهن دارم. برای نمونه یک رستورانی را سالیان قبل خریده بودم که فرانسوا میتران در خاطراتش آورد. نام این رستوران «دوبرن» بود که بسیار در فرانسه معروف است. پدرش به او گفته بود: اگر در امتحان دیپلم پذیرفته شود، او را به آن رستوران خواهد برد و با هم غذایی خواهند خورد. آن رستوران را من خریدم و تا ۱۳ سال قبل هم دست من بود که بعد فروختمش. من در رستورانهای خودم میهمانیهای بزرگی دادم، برخی از بزرگترین چهرههای سیاسی و فرهنگی و ادبی فرانسه و حتی سیاستمداران اروپایی در رستوران من حضور مییافتند و غذا صرف میکردند اما هیچگاه به اندازه شامگاه ۲۴ دسامبر خوشحال نشدم. برایم روزی ویژه بود که سبب شد تا لبخند شوق و شور و اشک شادی را در مشتریانم ببینم.
از بازخوردهای تصمیم بگویید.
از زمانی که خبر این اتفاق به بیرون درز کرد و بهخصوص وقتی مشتریانم از این موضوع مطلع شدند، بارها و بارها تماس گرفتند و تشکر کردند و نهتنها تشکر، بلکه میگفتند این حرکت شما باعث شده که بخواهیم به شما کمکی بکنیم. چون میدانیم که پیشه و شغل شما بسیار در این ایام آسیب دید. من اما به همه آنها گفتم لبخند رضایتی که بر لبان شما نقش بست، بهترین پاداش من است و خواهد بود و واقعا از این کارم خشنودم و امیدوارم که این بیماری رخت بربندد و ما همه بتوانیم مانند سابق از بودن با هم لذت ببریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.