|

به بهانه حضور پررنگ زنان در «چهاردهمین جشنواره سینما حقیقت»

کاشفان فروتن شوکران‌...

چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم سینما حقیقت در حال برگزاری است. این جشنواره در بخش‌های مختلفی برگزار می‌شود، اما آنچه در نگاه اول به چشم می‌آید، حضور پررنگ فیلم‌سازان زن در بخش فیلم‌های بلند، نیمه‌بلند و کوتاه است.
فیلم‌سازان زن بخش عمده‌ای از جامعه را نمایندگی می‌کنند و نشان داده‌اند که جدا از جنسیت، فیلم‌سازان بسیار قابلی هستند و بسیاری از فیلم‌های آنها در جشنواره‌های داخلی و خارجی خوش درخشیده‌اند.
ظاهرا قرار است این اتفاق در جشنواره امسال سینما حقیقت بار دیگر تکرار شود. در نوشته پیش‌رو به تعدادی از آثار فیلم‌سازان زن حاضر در جشنواره و نیز فیلم‌هایی که با موضوع زنان ساخته شده‌اند، نگاهی می‌اندازیم.
«جاهای خالی پر شود» مستندی به کارگردانی «عطیه زارع‌آوندی» است. این فیلم به زندگی دختری می‌پردازد که والدینش سال‌ها پیش از یکدیگر جدا شده، پدر و مادر ازدواج کرده‌اند و دختر اکنون در خانه پدر‌بزرگ و مادر‌بزرگش زندگی می‌کند. شرایط از جایی پیچیده و بغرنج می‌شود که پدربزرگ و مادر‌بزرگ هم توانایی نگهداری از او را ندارند. دختر تلاش می‌کند موقعیتی پدید آورد که بتواند با مادرش زندگی کند، اما واقعیت‌های زندگی به اندازه‌ای که او فکر می‌کند، ساده نیست. این مستند موقعیتی کمتر گفته‌شده از زندگی آدم‌های جامعه امروز را به نمایش می‌گذارد و تلاش می‌کند وجوه ناپیدای آن را در معرض دید قرار دهد.
«خانه» هم عنوان مستندی به کارگردانی «افسانه سالاری» است. سالاری در این مستند زندگی یک افغانستانی را دستمایه کار خود قرار داده است. او در این مستند تصویری تازه از خانواده مهاجری به دست داده که قصد دارند به کشور خود برگردند، اما این شروع ماجراهای دیگر برای اعضای این خانواده است.
«ساکنین طبقه بالای لاله‌زار» ساخته «فریبا رئیسی» هم نقبی به گذشته‌های دور یک خیابان پرخاطره می‌زند و حال‌و‌روز یک خیابان تاریخی را از گذشته تا‌کنون به نوعی روایت می‌کند. بعد از کودتای 28 مرداد بخشی از روشنفکران و تجددخواهان از لاله‌زار خارج می‌شوند و شکل مغازه‌های این خیابان رفته‌رفته دچار تغییر می‌شوند. لاله‌زار از گذشته‌های دور در ذهن بسیاری از فرهیختگان و به‌خصوص مشتاقان تئاتر و سینما، مهم و نوستالژیک بوده و فیلم‌هایی از این دست می‌تواند گوشه‌ای دیگر از آن خاطرات دور را زنده کند.
«آوای شب دهم» به کارگردانی «سمیه کریمی» هم تلاش یک دختر برای رسیدن به خواسته‌اش را تصویر می‌کند؛ دختری که با وجود مخالفت‌های زیاد می‌کوشد نقش مترجمی را برای هیئت ناشنوایان ایفا کند، اما در این مسیر بسیاری به مخالفت با او بر‌می‌خیزند.
«به یک آن» ساخته «مریم ایزدی» هم زندگی دختری را روایت می‌کند که به بیماری خطرناکی مبتلاست با وجود این می‌کوشد این موضوع تأثیری بر روال عادی زندگی‌اش نداشته باشد. او می‌خواهد مثل همه آرزو داشته باشد و به آنها جامه عمل بپوشاند؛ چیزی که با توجه به وضعیت جسمی او، سخت به نظر می‌رسد.
«پا به توپ» هم نام فیلمی به کارگردانی «حدیث جان‌بزرگی» است که از دغدغه‌های یک زن فوتبالیست در یک روستا می‌گوید. یک موضوع پرکشش برای مخاطب که او را در موقعیت‌های غریبی قرار می‌دهد که دیدن آن خالی از لطف نخواهد بود.
در سوی دیگر فیلم‌هایی هستند که موضوعات زنانه را دستمایه کار خود قرار داده‌اند و در جشنواره امسال بخش درخور توجهی را هم به خود اختصاص داده‌اند. فیلم‌هایی مثل «آناهید»، «چلچلای سفری»، «شمع، گل، پروانه»، «کل‌فاطمه‌»، «باوه»، «پریزاد»، «زرافشون» و... .
«آناهید» حمید‌رضا علیپور، روایت تنها مسیحی یک روستای مسلمان‌نشین است که همراه با برادرش سال‌هاست در تنها کلیسای قدیمی و فراموش‌شده خدمت می‌کند. این در حالی است که مردم روستا او را در انجام کارهای مربوط به این کلیسای قدیمی یاری می‌کنند. حالا او به این فکر افتاده که به طریقی دوباره ناقوس کلیسا را آویزان کرده و آن را به صدا در‌آورد.
«چلچلای سفر» را حسن جعفری کارگردانی کرده است. روایت مادر شهیدی که درپی گرفتن رضایت و حلالیت از اهالی روستایی در شمال ایران است؛ چراکه احساس می‌کند به‌زودی به فرزند شهیدش ملحق می‌شود.
«شمع، گل، پروانه» هم نام مستندی به کارگردانی امیر‌مسعود حسینی است که در آن بخشی از زندگی دختری روایت می‌شود که برای رسیدن به خواسته‌هایش با مشکلات فراوانی روبه‌رو است، اما تلاش می‌کند به هر صورتی به خواسته‌اش برسد.
«مهدی زمانپور‌کیاسری» هم امسال با مستند «کل‌فاطمه» در جشنواره حضور دارد. «کل‌فاطمه» با فرزندانش دور از روستا زندگی می‌کند. همه فکر و دغدغه کل‌فاطمه دخترش است و اینکه چگونه برای او آینده بهتری فراهم کند؛ آینده‌ای که بهتر از گذشته‌اش باشد.
«باوه» هم عنوان مستندی به کارگردانی «محسن کولیوند» است که به رابطه یک نوازنده سازهای مقامی و دخترش می‌پردازد. شرح ماجرای کشمکش‌های این پدر و دختر حوادث این مستند را رقم می‌زنند.
«مهدی ایمانی‌شهمیری» با مستند «پریزاد» در این رویداد فرهنگی حضور دارد. این مستند گوشه‌ای از زندگی زنی روستایی و تنها به نام کشور است که به گلیج‌بافی مشغول است. کشور با بافته‌هایش عالمی دارد. پریزاد ضیافتی برای دیدار با تخیل‌های تجسم‌یافته کشور است.
«مهدی رجبیان» هم مستند «زرافشون» را به این دوره از جشنواره رسانده است. «زرافشون» گوشه‌ای از زندگی یک پیر‌دختر را در اعماق جنگل‌ها روایت می‌کند.

چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم سینما حقیقت در حال برگزاری است. این جشنواره در بخش‌های مختلفی برگزار می‌شود، اما آنچه در نگاه اول به چشم می‌آید، حضور پررنگ فیلم‌سازان زن در بخش فیلم‌های بلند، نیمه‌بلند و کوتاه است.
فیلم‌سازان زن بخش عمده‌ای از جامعه را نمایندگی می‌کنند و نشان داده‌اند که جدا از جنسیت، فیلم‌سازان بسیار قابلی هستند و بسیاری از فیلم‌های آنها در جشنواره‌های داخلی و خارجی خوش درخشیده‌اند.
ظاهرا قرار است این اتفاق در جشنواره امسال سینما حقیقت بار دیگر تکرار شود. در نوشته پیش‌رو به تعدادی از آثار فیلم‌سازان زن حاضر در جشنواره و نیز فیلم‌هایی که با موضوع زنان ساخته شده‌اند، نگاهی می‌اندازیم.
«جاهای خالی پر شود» مستندی به کارگردانی «عطیه زارع‌آوندی» است. این فیلم به زندگی دختری می‌پردازد که والدینش سال‌ها پیش از یکدیگر جدا شده، پدر و مادر ازدواج کرده‌اند و دختر اکنون در خانه پدر‌بزرگ و مادر‌بزرگش زندگی می‌کند. شرایط از جایی پیچیده و بغرنج می‌شود که پدربزرگ و مادر‌بزرگ هم توانایی نگهداری از او را ندارند. دختر تلاش می‌کند موقعیتی پدید آورد که بتواند با مادرش زندگی کند، اما واقعیت‌های زندگی به اندازه‌ای که او فکر می‌کند، ساده نیست. این مستند موقعیتی کمتر گفته‌شده از زندگی آدم‌های جامعه امروز را به نمایش می‌گذارد و تلاش می‌کند وجوه ناپیدای آن را در معرض دید قرار دهد.
«خانه» هم عنوان مستندی به کارگردانی «افسانه سالاری» است. سالاری در این مستند زندگی یک افغانستانی را دستمایه کار خود قرار داده است. او در این مستند تصویری تازه از خانواده مهاجری به دست داده که قصد دارند به کشور خود برگردند، اما این شروع ماجراهای دیگر برای اعضای این خانواده است.
«ساکنین طبقه بالای لاله‌زار» ساخته «فریبا رئیسی» هم نقبی به گذشته‌های دور یک خیابان پرخاطره می‌زند و حال‌و‌روز یک خیابان تاریخی را از گذشته تا‌کنون به نوعی روایت می‌کند. بعد از کودتای 28 مرداد بخشی از روشنفکران و تجددخواهان از لاله‌زار خارج می‌شوند و شکل مغازه‌های این خیابان رفته‌رفته دچار تغییر می‌شوند. لاله‌زار از گذشته‌های دور در ذهن بسیاری از فرهیختگان و به‌خصوص مشتاقان تئاتر و سینما، مهم و نوستالژیک بوده و فیلم‌هایی از این دست می‌تواند گوشه‌ای دیگر از آن خاطرات دور را زنده کند.
«آوای شب دهم» به کارگردانی «سمیه کریمی» هم تلاش یک دختر برای رسیدن به خواسته‌اش را تصویر می‌کند؛ دختری که با وجود مخالفت‌های زیاد می‌کوشد نقش مترجمی را برای هیئت ناشنوایان ایفا کند، اما در این مسیر بسیاری به مخالفت با او بر‌می‌خیزند.
«به یک آن» ساخته «مریم ایزدی» هم زندگی دختری را روایت می‌کند که به بیماری خطرناکی مبتلاست با وجود این می‌کوشد این موضوع تأثیری بر روال عادی زندگی‌اش نداشته باشد. او می‌خواهد مثل همه آرزو داشته باشد و به آنها جامه عمل بپوشاند؛ چیزی که با توجه به وضعیت جسمی او، سخت به نظر می‌رسد.
«پا به توپ» هم نام فیلمی به کارگردانی «حدیث جان‌بزرگی» است که از دغدغه‌های یک زن فوتبالیست در یک روستا می‌گوید. یک موضوع پرکشش برای مخاطب که او را در موقعیت‌های غریبی قرار می‌دهد که دیدن آن خالی از لطف نخواهد بود.
در سوی دیگر فیلم‌هایی هستند که موضوعات زنانه را دستمایه کار خود قرار داده‌اند و در جشنواره امسال بخش درخور توجهی را هم به خود اختصاص داده‌اند. فیلم‌هایی مثل «آناهید»، «چلچلای سفری»، «شمع، گل، پروانه»، «کل‌فاطمه‌»، «باوه»، «پریزاد»، «زرافشون» و... .
«آناهید» حمید‌رضا علیپور، روایت تنها مسیحی یک روستای مسلمان‌نشین است که همراه با برادرش سال‌هاست در تنها کلیسای قدیمی و فراموش‌شده خدمت می‌کند. این در حالی است که مردم روستا او را در انجام کارهای مربوط به این کلیسای قدیمی یاری می‌کنند. حالا او به این فکر افتاده که به طریقی دوباره ناقوس کلیسا را آویزان کرده و آن را به صدا در‌آورد.
«چلچلای سفر» را حسن جعفری کارگردانی کرده است. روایت مادر شهیدی که درپی گرفتن رضایت و حلالیت از اهالی روستایی در شمال ایران است؛ چراکه احساس می‌کند به‌زودی به فرزند شهیدش ملحق می‌شود.
«شمع، گل، پروانه» هم نام مستندی به کارگردانی امیر‌مسعود حسینی است که در آن بخشی از زندگی دختری روایت می‌شود که برای رسیدن به خواسته‌هایش با مشکلات فراوانی روبه‌رو است، اما تلاش می‌کند به هر صورتی به خواسته‌اش برسد.
«مهدی زمانپور‌کیاسری» هم امسال با مستند «کل‌فاطمه» در جشنواره حضور دارد. «کل‌فاطمه» با فرزندانش دور از روستا زندگی می‌کند. همه فکر و دغدغه کل‌فاطمه دخترش است و اینکه چگونه برای او آینده بهتری فراهم کند؛ آینده‌ای که بهتر از گذشته‌اش باشد.
«باوه» هم عنوان مستندی به کارگردانی «محسن کولیوند» است که به رابطه یک نوازنده سازهای مقامی و دخترش می‌پردازد. شرح ماجرای کشمکش‌های این پدر و دختر حوادث این مستند را رقم می‌زنند.
«مهدی ایمانی‌شهمیری» با مستند «پریزاد» در این رویداد فرهنگی حضور دارد. این مستند گوشه‌ای از زندگی زنی روستایی و تنها به نام کشور است که به گلیج‌بافی مشغول است. کشور با بافته‌هایش عالمی دارد. پریزاد ضیافتی برای دیدار با تخیل‌های تجسم‌یافته کشور است.
«مهدی رجبیان» هم مستند «زرافشون» را به این دوره از جشنواره رسانده است. «زرافشون» گوشه‌ای از زندگی یک پیر‌دختر را در اعماق جنگل‌ها روایت می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.