در حاشیه نمایش «عروسکهای سکوت»
بیعدالتی جبرانناپذیر
مونا زندیحقیقی
صدایی در گوشم میپیچید، صدایی نامفهوم و درهمآمیخته با احساسی از ترس، نگرانی، دلتنگی، عشق، دوستداشتن و سوءظن. سوءظن! به تمام کسانی که بیدریغ عاشقشان هستی. احساس تلخی که وقتی به سراغت میآید در چشمبرهمزدنی همهچیز را ویران میکند و تو نمیفهمی از کجا شروع شده، انگار از ازل با تو زاییده شده. آنها را که دوستشان داری، که تمامی زندگی تو را دربرگرفتهاند ناگهان تبدیل به بیگانگانی میشوند که هیچ شناختی از آنها نداری. همهجا رنگ خیانت و دروغ میگیرد و تو ناگزیر در این دنیای تیرهوتار غمگین، دمار خودت و دیگران را درمیآوری. به نمایش درآوردن چنین احساس تلخ بیمارگونهای که بهسادگی، و ناگهان، شبی، یا روزی آفتابی یا بارانی در انسان حلول میکند کار سادهای نیست که بهنظر من، سمانه زندینژاد و گروه همراهش در نمایش عروسکهای سکوت بهخوبی از پس آن برآمدهاند. نمایشی که بهراحتی نمیتوانم بگویم در خیال است یا یک اثر واقعگرایانه. وقتی به دیدن نمایش «عروسکهای سکوت» رفتم هر لحظه منتظر آن بودم که نمایش، از من عقب بماند، که ارتباطم با این هذیانگویی ملموس قطع شود. اما قدمبهقدم به نمایش نزدیکتر میشدم. به یاد تمامی
کسانی افتادم که شنیده بودم یا دیده بودم که چقدر از این بیماری رنج میبرند. تمام لحظههای نمایش واقعی بودند. تلخ، ترسناک، غیرقابلباور! باور کسی که دوستش میداری و میبینی که هر لحظه از تو دورتر میشود و تو باور نمیکنی که او یک بیمار تمامعیار است. امان از وقتی که او مطمئن میشود اطرافیانش همگی دچار بیماری شدهاند. نمایش «عروسکهای سکوت» به کارگردانی سمانه زندینژاد و بازیهای باورپذیر بازیگران این نمایش، تجربهای است از شریککردن مخاطب در آشفتگی و روانپریشی انسانی که دوستش داری و از او میترسی، ترحم میکنی، خشمگین میشوی، نگرانش هستی و سرآخر هم چارهای نداری جز فاصلهگرفتن، دورشدن و نظارهگربودن این بیعدالتی جبرانناپذیر. سالن «سایه» اینروزها شاهد نمایشی است ساده و البته تلخ. اگر تا امروز موفق به دیدن این نمایش نشدهاید پیشنهاد میکنم روزهای باقیمانده را از دست ندهید و دیدن این نمایش را تجربه کنید.
صدایی در گوشم میپیچید، صدایی نامفهوم و درهمآمیخته با احساسی از ترس، نگرانی، دلتنگی، عشق، دوستداشتن و سوءظن. سوءظن! به تمام کسانی که بیدریغ عاشقشان هستی. احساس تلخی که وقتی به سراغت میآید در چشمبرهمزدنی همهچیز را ویران میکند و تو نمیفهمی از کجا شروع شده، انگار از ازل با تو زاییده شده. آنها را که دوستشان داری، که تمامی زندگی تو را دربرگرفتهاند ناگهان تبدیل به بیگانگانی میشوند که هیچ شناختی از آنها نداری. همهجا رنگ خیانت و دروغ میگیرد و تو ناگزیر در این دنیای تیرهوتار غمگین، دمار خودت و دیگران را درمیآوری. به نمایش درآوردن چنین احساس تلخ بیمارگونهای که بهسادگی، و ناگهان، شبی، یا روزی آفتابی یا بارانی در انسان حلول میکند کار سادهای نیست که بهنظر من، سمانه زندینژاد و گروه همراهش در نمایش عروسکهای سکوت بهخوبی از پس آن برآمدهاند. نمایشی که بهراحتی نمیتوانم بگویم در خیال است یا یک اثر واقعگرایانه. وقتی به دیدن نمایش «عروسکهای سکوت» رفتم هر لحظه منتظر آن بودم که نمایش، از من عقب بماند، که ارتباطم با این هذیانگویی ملموس قطع شود. اما قدمبهقدم به نمایش نزدیکتر میشدم. به یاد تمامی
کسانی افتادم که شنیده بودم یا دیده بودم که چقدر از این بیماری رنج میبرند. تمام لحظههای نمایش واقعی بودند. تلخ، ترسناک، غیرقابلباور! باور کسی که دوستش میداری و میبینی که هر لحظه از تو دورتر میشود و تو باور نمیکنی که او یک بیمار تمامعیار است. امان از وقتی که او مطمئن میشود اطرافیانش همگی دچار بیماری شدهاند. نمایش «عروسکهای سکوت» به کارگردانی سمانه زندینژاد و بازیهای باورپذیر بازیگران این نمایش، تجربهای است از شریککردن مخاطب در آشفتگی و روانپریشی انسانی که دوستش داری و از او میترسی، ترحم میکنی، خشمگین میشوی، نگرانش هستی و سرآخر هم چارهای نداری جز فاصلهگرفتن، دورشدن و نظارهگربودن این بیعدالتی جبرانناپذیر. سالن «سایه» اینروزها شاهد نمایشی است ساده و البته تلخ. اگر تا امروز موفق به دیدن این نمایش نشدهاید پیشنهاد میکنم روزهای باقیمانده را از دست ندهید و دیدن این نمایش را تجربه کنید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.