درباره استبداد در علم
پل فایرابند از بزرگترین فیلسوفان علم قرن بیستم و متفکری است که در حوزههای مختلفی چون تئاتر و بازیگری، آواز و موسیقی، نجوم، فیزیک، ریاضیات، تاریخ، فلسفه و مردمشناسی مطالعه کرده است. کتاب «استبداد علم» که به تازگی به فارسی ترجمه و منتشر شده متشکل از چهار سخنرانی فایرابند است که آنها را در سال 1992 برای عموم ایراد کرده و اریک ابرهایم آن را پس از مرگش جمعآوری و ویرایش کرده است. یان جیمز کید استاد دانشگاه ناتینگهام در مقدمهای بر ترجمه فارسی این اثر، در توضیح برگزیدن عنوان استبداد علم برای این مجموعه میگوید: «در واقع عنوان اصلی سخنرانیهای او علم چیست؟ معرفت چیست؟ چندان برانگیزاننده نبود، اما عنوان جدید آن یعنی استبداد علم، به یک معنا، سه برابر رهزن است». در ادامه او دلایل سهگانه این امر را توضیح میدهد؛ از جمله اینکه فایرابند در تمام عمر خود به کرات منکر وحدت و یکپارچگی علم بوده است. نظریه اصلی مهمترین اثر او یعنی «علیه روش» این بود که چیزی به نام روش علمی وجود ندارد. به گفته کید، دلیل دوم این است که این عنوان این نگرانی را دارد که به این اندیشه میدان میدهد که «مشکل، مشکل علوم تجربی است نه تلقیات ما از آنها، یعنی نگرشهای گشادهتر نسبت به طبیعت و گستره علم و ارزش آن». همچنین استبداد علم بار منفی با خود برای علم دارد. نویسنده در کتاب حاضر داستان ظهور عقلگرایی در یونان باستان را توضیح میدهد که سرانجام به تکوین و تثبیت جهانبینی علمی اسطورهای منتهی شده است. در مقدمه ویراستار زبان اصلی کتاب درباره دیدگاههای فایرابند مینویسد: «به نظر میرسد که فایرابند خود را با محیط بیثبات خویش همسان و همساز میکرد و همواره با مسائل زمانه خود مستقیما درمیپیچید؛ حتی غالبا از هر دو جبهه موافق و مخالف بر سر مسائل واحد استدلال میکرد. فایرابند هرجا مفروضات جزمیای مییافت، میکوشید آنها را به چالش بکشد. وی با بهافراطکشاندن اندیشهها، از خوانندگان خود میخواست که فراتر از حد متعارف به مسائل بنگرند. فایرابند متفکری سرکش و سنتشکن بود که در زمان حیاتش به شهرت رسید. اما تغییر مکرر در مواضع خویش و نیز سخنوریهای پر نیش و کنایه او و انتقادات افراطی و همهجایی وی، به سوءتفسیر فلسفه او دامن زد. درواقع، کسانی که میخواستند استبدادی را بجای استبداد دیگری بنشانند، به جای اینکه پیشرفت و ترقی (جوامع بشری) را از گزند جفای مکرر ایدئولوژیهای جزمی حفظ کنند، از ابعاد و جوانب خاص فلسفه فایرابند به شدت سوءاستفاده کردند. دو مؤلفه لاینفک پلورالیسم فلسفی غالبا سوءفهمشده فایرابند این بود که اولا از وفاداری به یک دیدگاه واحد بپرهیزد و ثانیا نگرشهای بسیار متفاوت به مسائل پیچیده را گسترش دهد. همانطور که کتاب علیه روش در واقع مجموعه مقالات اولیه فایرابند است، کتاب استبداد علم نیز اکثر مضامین دورههای مختلف تحولات فلسفی فایرابند را از همان آثار اولیه او (تا آثار متاخرش) با هم میآمیزد. استدلال فایرابند این است که برخی مفروضات بسیار شایع و مبنایی علوم تجربی به کل کاذباند و عناصر اساسی ایدئولوژی علمی بر مبنای تعمیمات بسیار سطحیای بنا شده که سوءفهمهای مضحکی از ماهیت حیات بشری به دنبال داشته است. او میگوید نظریهپردازیهای علمی نه تنها مسائل مبرم عصر ما نظیر جنگ و فقر را حل نکرده است بلکه به جای مواجهه با امور جزئی واقعی که میتواند حیات بشر را معنادار سازد، به تجلیل و تکریم کلیبافیهای فانی میپردازد. از آنجا که عینیبودن و جهانشمول بودن علم بر تجرید و انتزاعگری مبتنی است. این امور به معنای دقیق کلمه تبعات نامطلوبی به همراه خواهد داشت، چراکه انتزاع میان اندیشهها و تجربههای ما شکاف میاندازد و سرانجام به زوال هردو میانجامد. اصحاب نظر به رغم ارباب عمل، تمایل دارند که استبداد را از طریق مفاهیم خود تحمیل کنند و به دور از تجارب درونیای که زندگی را معنادار میسازند، دست به تجرید و انتزاع بزنند. فایرابند استدلال میکند که تجربه علمی نسبت به هر نظریه محضی که تاکنون وجود داشته، برای نیل به واقعیت راهنمای بهتری است و تأکید میکند که هیچ استبدادی نیست که نتوان در مقابل آن ایستاد، حتی اگر با بهترین نیات ممکن اعمال شود. کتاب استبداد علم در واقع از چهار سخنرانی فایرابند در سال 1992 با عناوین «تعارض و تطابق»، «عدم اتحاد علوم»، «غنای طبیعت» و «انسانزدایی انسان» تشکیل شده است. در سخنرانی انسانزدایی انسان آمده است: «در پس پشت نحوه مواجهه من با مسائلی که امروزه در زمره مسائل فلسفی قرار میگیرند، چنین وضعیتی نهفته است. اغلب اوقات که حکایتی نظیر حکایت تالس یا گزنوفانس را نقل میکنم، عدهای در پی شرح و بیان نظاممندی از آنها هستند. بزعم این عده، نقل حکایت گرچه خوشایند است، اما امری سطحی است. زیرا به ریشهیابی مسائل نمیپردازد».
پل فایرابند از بزرگترین فیلسوفان علم قرن بیستم و متفکری است که در حوزههای مختلفی چون تئاتر و بازیگری، آواز و موسیقی، نجوم، فیزیک، ریاضیات، تاریخ، فلسفه و مردمشناسی مطالعه کرده است. کتاب «استبداد علم» که به تازگی به فارسی ترجمه و منتشر شده متشکل از چهار سخنرانی فایرابند است که آنها را در سال 1992 برای عموم ایراد کرده و اریک ابرهایم آن را پس از مرگش جمعآوری و ویرایش کرده است. یان جیمز کید استاد دانشگاه ناتینگهام در مقدمهای بر ترجمه فارسی این اثر، در توضیح برگزیدن عنوان استبداد علم برای این مجموعه میگوید: «در واقع عنوان اصلی سخنرانیهای او علم چیست؟ معرفت چیست؟ چندان برانگیزاننده نبود، اما عنوان جدید آن یعنی استبداد علم، به یک معنا، سه برابر رهزن است». در ادامه او دلایل سهگانه این امر را توضیح میدهد؛ از جمله اینکه فایرابند در تمام عمر خود به کرات منکر وحدت و یکپارچگی علم بوده است. نظریه اصلی مهمترین اثر او یعنی «علیه روش» این بود که چیزی به نام روش علمی وجود ندارد. به گفته کید، دلیل دوم این است که این عنوان این نگرانی را دارد که به این اندیشه میدان میدهد که «مشکل، مشکل علوم تجربی است نه تلقیات ما از آنها، یعنی نگرشهای گشادهتر نسبت به طبیعت و گستره علم و ارزش آن». همچنین استبداد علم بار منفی با خود برای علم دارد. نویسنده در کتاب حاضر داستان ظهور عقلگرایی در یونان باستان را توضیح میدهد که سرانجام به تکوین و تثبیت جهانبینی علمی اسطورهای منتهی شده است. در مقدمه ویراستار زبان اصلی کتاب درباره دیدگاههای فایرابند مینویسد: «به نظر میرسد که فایرابند خود را با محیط بیثبات خویش همسان و همساز میکرد و همواره با مسائل زمانه خود مستقیما درمیپیچید؛ حتی غالبا از هر دو جبهه موافق و مخالف بر سر مسائل واحد استدلال میکرد. فایرابند هرجا مفروضات جزمیای مییافت، میکوشید آنها را به چالش بکشد. وی با بهافراطکشاندن اندیشهها، از خوانندگان خود میخواست که فراتر از حد متعارف به مسائل بنگرند. فایرابند متفکری سرکش و سنتشکن بود که در زمان حیاتش به شهرت رسید. اما تغییر مکرر در مواضع خویش و نیز سخنوریهای پر نیش و کنایه او و انتقادات افراطی و همهجایی وی، به سوءتفسیر فلسفه او دامن زد. درواقع، کسانی که میخواستند استبدادی را بجای استبداد دیگری بنشانند، به جای اینکه پیشرفت و ترقی (جوامع بشری) را از گزند جفای مکرر ایدئولوژیهای جزمی حفظ کنند، از ابعاد و جوانب خاص فلسفه فایرابند به شدت سوءاستفاده کردند. دو مؤلفه لاینفک پلورالیسم فلسفی غالبا سوءفهمشده فایرابند این بود که اولا از وفاداری به یک دیدگاه واحد بپرهیزد و ثانیا نگرشهای بسیار متفاوت به مسائل پیچیده را گسترش دهد. همانطور که کتاب علیه روش در واقع مجموعه مقالات اولیه فایرابند است، کتاب استبداد علم نیز اکثر مضامین دورههای مختلف تحولات فلسفی فایرابند را از همان آثار اولیه او (تا آثار متاخرش) با هم میآمیزد. استدلال فایرابند این است که برخی مفروضات بسیار شایع و مبنایی علوم تجربی به کل کاذباند و عناصر اساسی ایدئولوژی علمی بر مبنای تعمیمات بسیار سطحیای بنا شده که سوءفهمهای مضحکی از ماهیت حیات بشری به دنبال داشته است. او میگوید نظریهپردازیهای علمی نه تنها مسائل مبرم عصر ما نظیر جنگ و فقر را حل نکرده است بلکه به جای مواجهه با امور جزئی واقعی که میتواند حیات بشر را معنادار سازد، به تجلیل و تکریم کلیبافیهای فانی میپردازد. از آنجا که عینیبودن و جهانشمول بودن علم بر تجرید و انتزاعگری مبتنی است. این امور به معنای دقیق کلمه تبعات نامطلوبی به همراه خواهد داشت، چراکه انتزاع میان اندیشهها و تجربههای ما شکاف میاندازد و سرانجام به زوال هردو میانجامد. اصحاب نظر به رغم ارباب عمل، تمایل دارند که استبداد را از طریق مفاهیم خود تحمیل کنند و به دور از تجارب درونیای که زندگی را معنادار میسازند، دست به تجرید و انتزاع بزنند. فایرابند استدلال میکند که تجربه علمی نسبت به هر نظریه محضی که تاکنون وجود داشته، برای نیل به واقعیت راهنمای بهتری است و تأکید میکند که هیچ استبدادی نیست که نتوان در مقابل آن ایستاد، حتی اگر با بهترین نیات ممکن اعمال شود. کتاب استبداد علم در واقع از چهار سخنرانی فایرابند در سال 1992 با عناوین «تعارض و تطابق»، «عدم اتحاد علوم»، «غنای طبیعت» و «انسانزدایی انسان» تشکیل شده است. در سخنرانی انسانزدایی انسان آمده است: «در پس پشت نحوه مواجهه من با مسائلی که امروزه در زمره مسائل فلسفی قرار میگیرند، چنین وضعیتی نهفته است. اغلب اوقات که حکایتی نظیر حکایت تالس یا گزنوفانس را نقل میکنم، عدهای در پی شرح و بیان نظاممندی از آنها هستند. بزعم این عده، نقل حکایت گرچه خوشایند است، اما امری سطحی است. زیرا به ریشهیابی مسائل نمیپردازد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.