|

مصائب دوچرخه‌سواری؛ از پاشیدن آب جوش تا لمس فیزیکی!

به گزارش ایسنا، فرقی نمی‌کند دوچرخه‌سوار، حرفه‌ای باشد یا فقط از روی علاقه و برای سلامتی سوار دوچرخه شده باشد، در هر صورت از اذیت و آزار برخی از راننده‌ها در امان نیست. این روز‌ها گلایه رکاب‌زنان از راننده‌ها بسیار زیاد شده است، زیرا نه‌تنها فاصله ایمنی با دوچرخه‌سوار را رعایت نمی‌کنند، بلکه برای برخی‌ها، دوچرخه‌سواران مانند یک سرگرمی هستند که با اذیت و آزار آنها حالا به هر شکل ممکن و با هر وسیله‌ای که دم دست دارند، فقط می‌خواهند چند لحظه شاد شوند؛ بدون اینکه فکر کنند این رفتار آنها چه بر سر سلامت جسمی و روانی دوچرخه‌سوار می‌آورد. محسن رحمانی یکی از دوچرخه‌سواران حرفه‌ای و فعال ایران با انتشار فیلم و عکس‌های مختلف از آزار و اذیت رکاب‌زنان تلاش زیادی کرده تا فرهنگ احترام به دوچرخه‌سواران در جاده‌ها ایجاد شود. رحمانی درباره اتفاقاتی که برای دوچرخه‌سواران افتاده و راه‌حل ایجاد فرهنگ احترام به حقوق رکاب‌زنان در جاده‌ها، بیان کرد: ما هر هفته و شاید هر روز شاهد آزار و اذیت دوچرخه‌سواران هستیم، اما من خیلی از فیلم‌ها را منتشر نمی‌کنم تا بیشتر از این، دیگر رکاب‌زنان را ناراحت نکنم. از طرفی کسانی که می‌خواهند وارد این رشته شوند با دیدن این فیلم‌ها ناامید و پشیمان نشوند. او ادامه داد: شاید باورکردنی نباشد، اما انواع و اقسام اتفاقاتی که فکرش را کنید برای دوچرخه‌سواران افتاده است؛ برای مثال دوچرخه‌سواران را از پشت گرفته و به عقب کشیده‌اند، رویشان آب جوش و چای ریخته‌اند، کتک زده‌اند و فحش داده‌اند و سیب یا سنگ را محکم به سمت دوچرخه‌سوار پرتاب کرده‌اند.
رحمانی درباره اینکه چرا راننده‌ها به آزار و اذیت دوچرخه‌سواران می‌پردازند، گفت: فکر می‌کنم به‌نوعی دیگر در این مورد کارشناس شده‌ام (با خنده). اما واقعیت این است که راننده‌ها، ما دوچرخه‌سواران را در جاده می‌بینند و اصلا به حساب نمی‌آورند. به این فکر نمی‌کنند که این دوچرخه‌سوار که در جاده است، شاید برای قهرمانی آسیا یا حتی المپیک تمرین می‌کند و تصورشان بر این است که دوچرخه‌سوار از روی خوش‌گذرانی به جاده آمده است. فکر می‌کنم راننده‌ها باید این را بدانند هر رکاب‌زنی که در جاده‌های اصلی حضور دارد، برای مسابقه تمرین می‌کند و اگر برای سلامتی بود، خب به پارک می‌رفت.
او ادامه داد: راننده‌ها فکر می‌کنند دارند با ما شوخی می‌کنند، اما به این نکته توجه ندارند که ما روی دوچرخه قرار داریم و تعادل ما خیلی کم است و خیلی راحت زمین می‌خوریم. حالا امثال ما که حرفه‌ای هستند تلاش می‌کنند که در این شرایط زمین نخورند، اما خانم یا نوجوانی که تازه دوچرخه‌سواری را شروع کرده، احتمال اینکه تصادف کند بسیار بالاست.
رکاب‌زن ایران در پاسخ به این پرسش که بیشتر، دوچرخه‌سواران مرد مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرند یا دوچرخه‌سواران زن، تصریح کرد: برای همه هست، اما خدا نکند که راننده‌ها بفهمند که دوچرخه‌سوار یک خانم است، بیشتر اذیت می‌کنند؛ برای نمونه مدتی پیش در همین تهران، راننده یک خودروی ۲۰۶، یکی از دوچرخه‌سواران خانم را اذیت کرد. راننده وقتی متوجه شده بود دوچرخه‌سوار خانم است، نزدیک او شده بود و می‌خواست او را لمس فیزیکی کند و زمانی که موفق به این کار نشد، فرمان خودرو را به سمت او گرفته بود، انگار که می‌خواهد با ماشین به دوچرخه‌سوار بزند.
او در پاسخ به این پرسش که اذیت و آزار‌هایی که راننده‌ها انجام می‌دهند گاهی اوقات به کتک‌کاری بین راننده و دوچرخه‌سوار هم منجر می‌شود، تصریح کرد: بله. ببینید تمرینات دوچرخه‌سواران خیلی سخت و طاقت‌فرساست و در این شرایط ما هم تا حدی می‌توانیم خودمان را کنترل کنیم. تصور کنید چهار ساعت روی دوچرخه نشسته‌ای و تمرینات سختی را انجام داده‌ای و حالا با ضعف و خستگی در راه برگشت به خانه هستی، بعد توسط یک راننده هم مورد آزار و اذیت قرار بگیری؛ بنابراین برخی اوقات کار به کتک‌کاری هم کشیده می‌شود، ولی باز هم سعی می‌کنیم خونسرد باشیم.
او افزود: خود من بشخصه در چنین شرایطی می‌ایستم و با راننده‌ها صحبت می‌کنم و می‌گویم ما دوچرخه‌سواران هم مانند شما افراد معمولی هستیم و دوچرخه‌سواری هم شغل ماست و اینکه ما هم مثل خواهر و برادر آنها هستیم. راننده‌ها می‌گویند فقط قصد شوخی‌کردن داشته‌اند و خیلی از مواقع پس از شنیدن صحبت‌های ما، بابت رفتارشان عذرخواهی می‌کنند و حتی با ما دوست هم می‌شوند.
رحمانی درباره آسیبی که به تجهیزات دوچرخه‌سواران در این آزار و اذیت‌ها وارد می‌شود نیز گفت: دوچرخه‌های ما ظریف و سبک هستند و با کوچک‌ترین زمین‌خوردن آسیب می‌بینند. الان هم قیمت تجهیزات خیلی بالا رفته و قیمت یک دنده دوچرخه سه میلیون تومان است. خود راننده‌ها باورشان نمی‌شود که قیمت یک طوقه دوچرخه ۲۰ میلیون تومان است. در این آزار و اذیت‌ها اگر دوچرخه آسیب ببیند، پیش آمده که کار به شکایت رسیده و حالا راننده اصلا نمی‌توانسته این هزینه را تأمین کند و در نهایت دوچرخه‌سوار بی‌خیال شکایت خود شده است.

به گزارش ایسنا، فرقی نمی‌کند دوچرخه‌سوار، حرفه‌ای باشد یا فقط از روی علاقه و برای سلامتی سوار دوچرخه شده باشد، در هر صورت از اذیت و آزار برخی از راننده‌ها در امان نیست. این روز‌ها گلایه رکاب‌زنان از راننده‌ها بسیار زیاد شده است، زیرا نه‌تنها فاصله ایمنی با دوچرخه‌سوار را رعایت نمی‌کنند، بلکه برای برخی‌ها، دوچرخه‌سواران مانند یک سرگرمی هستند که با اذیت و آزار آنها حالا به هر شکل ممکن و با هر وسیله‌ای که دم دست دارند، فقط می‌خواهند چند لحظه شاد شوند؛ بدون اینکه فکر کنند این رفتار آنها چه بر سر سلامت جسمی و روانی دوچرخه‌سوار می‌آورد. محسن رحمانی یکی از دوچرخه‌سواران حرفه‌ای و فعال ایران با انتشار فیلم و عکس‌های مختلف از آزار و اذیت رکاب‌زنان تلاش زیادی کرده تا فرهنگ احترام به دوچرخه‌سواران در جاده‌ها ایجاد شود. رحمانی درباره اتفاقاتی که برای دوچرخه‌سواران افتاده و راه‌حل ایجاد فرهنگ احترام به حقوق رکاب‌زنان در جاده‌ها، بیان کرد: ما هر هفته و شاید هر روز شاهد آزار و اذیت دوچرخه‌سواران هستیم، اما من خیلی از فیلم‌ها را منتشر نمی‌کنم تا بیشتر از این، دیگر رکاب‌زنان را ناراحت نکنم. از طرفی کسانی که می‌خواهند وارد این رشته شوند با دیدن این فیلم‌ها ناامید و پشیمان نشوند. او ادامه داد: شاید باورکردنی نباشد، اما انواع و اقسام اتفاقاتی که فکرش را کنید برای دوچرخه‌سواران افتاده است؛ برای مثال دوچرخه‌سواران را از پشت گرفته و به عقب کشیده‌اند، رویشان آب جوش و چای ریخته‌اند، کتک زده‌اند و فحش داده‌اند و سیب یا سنگ را محکم به سمت دوچرخه‌سوار پرتاب کرده‌اند.
رحمانی درباره اینکه چرا راننده‌ها به آزار و اذیت دوچرخه‌سواران می‌پردازند، گفت: فکر می‌کنم به‌نوعی دیگر در این مورد کارشناس شده‌ام (با خنده). اما واقعیت این است که راننده‌ها، ما دوچرخه‌سواران را در جاده می‌بینند و اصلا به حساب نمی‌آورند. به این فکر نمی‌کنند که این دوچرخه‌سوار که در جاده است، شاید برای قهرمانی آسیا یا حتی المپیک تمرین می‌کند و تصورشان بر این است که دوچرخه‌سوار از روی خوش‌گذرانی به جاده آمده است. فکر می‌کنم راننده‌ها باید این را بدانند هر رکاب‌زنی که در جاده‌های اصلی حضور دارد، برای مسابقه تمرین می‌کند و اگر برای سلامتی بود، خب به پارک می‌رفت.
او ادامه داد: راننده‌ها فکر می‌کنند دارند با ما شوخی می‌کنند، اما به این نکته توجه ندارند که ما روی دوچرخه قرار داریم و تعادل ما خیلی کم است و خیلی راحت زمین می‌خوریم. حالا امثال ما که حرفه‌ای هستند تلاش می‌کنند که در این شرایط زمین نخورند، اما خانم یا نوجوانی که تازه دوچرخه‌سواری را شروع کرده، احتمال اینکه تصادف کند بسیار بالاست.
رکاب‌زن ایران در پاسخ به این پرسش که بیشتر، دوچرخه‌سواران مرد مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرند یا دوچرخه‌سواران زن، تصریح کرد: برای همه هست، اما خدا نکند که راننده‌ها بفهمند که دوچرخه‌سوار یک خانم است، بیشتر اذیت می‌کنند؛ برای نمونه مدتی پیش در همین تهران، راننده یک خودروی ۲۰۶، یکی از دوچرخه‌سواران خانم را اذیت کرد. راننده وقتی متوجه شده بود دوچرخه‌سوار خانم است، نزدیک او شده بود و می‌خواست او را لمس فیزیکی کند و زمانی که موفق به این کار نشد، فرمان خودرو را به سمت او گرفته بود، انگار که می‌خواهد با ماشین به دوچرخه‌سوار بزند.
او در پاسخ به این پرسش که اذیت و آزار‌هایی که راننده‌ها انجام می‌دهند گاهی اوقات به کتک‌کاری بین راننده و دوچرخه‌سوار هم منجر می‌شود، تصریح کرد: بله. ببینید تمرینات دوچرخه‌سواران خیلی سخت و طاقت‌فرساست و در این شرایط ما هم تا حدی می‌توانیم خودمان را کنترل کنیم. تصور کنید چهار ساعت روی دوچرخه نشسته‌ای و تمرینات سختی را انجام داده‌ای و حالا با ضعف و خستگی در راه برگشت به خانه هستی، بعد توسط یک راننده هم مورد آزار و اذیت قرار بگیری؛ بنابراین برخی اوقات کار به کتک‌کاری هم کشیده می‌شود، ولی باز هم سعی می‌کنیم خونسرد باشیم.
او افزود: خود من بشخصه در چنین شرایطی می‌ایستم و با راننده‌ها صحبت می‌کنم و می‌گویم ما دوچرخه‌سواران هم مانند شما افراد معمولی هستیم و دوچرخه‌سواری هم شغل ماست و اینکه ما هم مثل خواهر و برادر آنها هستیم. راننده‌ها می‌گویند فقط قصد شوخی‌کردن داشته‌اند و خیلی از مواقع پس از شنیدن صحبت‌های ما، بابت رفتارشان عذرخواهی می‌کنند و حتی با ما دوست هم می‌شوند.
رحمانی درباره آسیبی که به تجهیزات دوچرخه‌سواران در این آزار و اذیت‌ها وارد می‌شود نیز گفت: دوچرخه‌های ما ظریف و سبک هستند و با کوچک‌ترین زمین‌خوردن آسیب می‌بینند. الان هم قیمت تجهیزات خیلی بالا رفته و قیمت یک دنده دوچرخه سه میلیون تومان است. خود راننده‌ها باورشان نمی‌شود که قیمت یک طوقه دوچرخه ۲۰ میلیون تومان است. در این آزار و اذیت‌ها اگر دوچرخه آسیب ببیند، پیش آمده که کار به شکایت رسیده و حالا راننده اصلا نمی‌توانسته این هزینه را تأمین کند و در نهایت دوچرخه‌سوار بی‌خیال شکایت خود شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.