خانههایی که امن نیست
«در خانه بمانید» توصیه اصلی بود که در این مدت برای مبتلانشدن به کووید 19 و رعایت بهداشت عمومی، پیشنهاد میشد؛ اما «خانه» برای همه مکان ایمنی نیست. خشونت و سوءاستفاده در خانواده مثلا در ایرلند شمالی در بالاترین سطح در 15 سال گذشته است و در کمتر از شش ماه بیش از 32 هزار مورد گزارش شده است. قرنطینه مردم را مجبور کرده زمان بیشتری را در خانه سپری کنند و «طوفان کامل» برای آزاردیدگان پدید آمد. بیبیسی با حضور در خانه برخی افراد، درصدد برآمده تا گزارشی دقیق درباره این موارد تهیه کند. جنیفر اولری، گزارش میدهد هنگامی که برای فیلمبرداری به یکی از پناهگاهها رفته بودیم، با برگهای زرد و قرمز پاییزی پوشیده شده بود؛ صحنهای باشکوه که در تضاد شدید با آسیبدیدگی این زنان و کودکان آسیبدیده است. ماری براون، مدیر اجرائی این پروژه میگوید: « هیچکس نمیخواهد در پناهگاه باشد و ما ترجیح میدهیم کسی اینجا نباشد اما اگر مراجعهکنندهای داشته باشیم، حتما از او مراقبت میکنیم». در قرنطینه بهاری تماسها با این سازمان 25 درصد افزایش یافت و این نگرانی وجود دارد که در قرنطینه جدید هم این اتفاق رخ دهد؛ درحالیکه کارکنان آماده
میشوند برای تعطیلات کریسمس به خانههایشان بروند اما چه کسی میداند که در کریسمس چه مقدار خشونت خانگی رخ میدهد؟
بههمینخاطر است که به علت همهگیری و قرنطینه، مسئولان این پناهگاه تغییراتی در شیوههای حمایتی خود انجام دادهاند. روزین میگوید: «هنگامی که قصد تحویل بستهها به خانوادهها را داریم، میدانیم که آنها مدت زیادی است در خانه منزوی شدهاند و شاید شما اولین کسی هستید که او بعد از مدتها میبیند اما شما نمیتوانید با آنها دست بدهید یا در آغوششان بگیرید. ما برای کودکان شرایط را توضیح میدهیم و برای مادرها توضیح میدهیم که این یک دیدار نامرسوم است؛ چراکه ما نمیتوانیم صبر کنیم تا دوباره شما را ببینیم». این مرکز چیزی بیش از یک پناهگاه است. قربانیها شاید خیلیهایشان شرایط مشابه دارند. کسانی که درگیر یک سوءرابطه شدهاند و میتوانند حمایتهایی از این مرکز دریافت کنند؛ مثلا آلانا در روابط سابق خود در لندن مورد سوءاستفاده قرار گرفته و الان درگیر مشورتهای گروهی است. او میگوید: من همیشه میگفتم مطمئنا من با کسی نمیمانم که مرا میزند، چرا شما در این رابطه میمانید؟ اصلا چه نوع زنی در چنین رابطهای میماند؟ چه رفتار احمقانهای. اما فقط بعد از تجربه خودم فهمیدم که واقعا چگونه این اتفاق میافتد. اغلب اوقات آنها
به رابطه ادامه میدهند به این امید که رفتار فرد آزارگر را عوض کنند. مدتها زمان گذشت تا من بتوانم از مردی که به من آسیب میزد، رها شوم. چند بار اول که خشونت جسمی رخ داده بود، من بسیار نگران بودم - بهوضوح - برای خودم نگران بودم. اما واقعا این دیوانگی است؛ در نهایت شما برای آن فرد متأسف میشوید. مارگارت پترسون یکی از افراد هماهنگکننده سازمان است که بهندرت میتوان او را بدون تلفن دید. او میگوید: «برخی از مردم میخواهند تمام داستان خود را برای شما تعریف كنند، برخی دیگر نمیخواهند داستان خود را برای شما تعریف كنند و برخی از افراد فقط برای بهدستآوردن اطلاعات اولیه به تشویق نیاز دارند. آنها فقط میخواهند کسی با آنها صحبت کند». مارگارت تماسهای اولیه را با زنان میگیرد و سپس یک نفر را برای پشتیبانی به آنها اختصاص میدهد. راه و شیوهای که به دلیل محدودیتهای کووید 19 دچار خدشه شده است. بسیاری از آنان به دلیل این همهگیری ناگزیر از زندگیکردن با فرد آسیبزننده هستند و امکان جدایی ندارند. این زنان گاه از پنج دقیقه فرصت استفاده میکنند تا بیرون بیایند و با این مرکز تماس بگیرند و شرایط سخت خود را بازگو
کنند. آنان که فرزند دارند، تمام تلاش خود را میکنند تا شرایط خانه را برای آنان آرام کنند. بسیاری از این زنان سالها طول میکشد تا اعتمادبهنفس پیدا کنند تا بار دیگر در رابطه درستی قرار گیرند. اما زنانی هم هستند که شرایطشان را فرصتی برای آموزش دقیق خط قرمزها به دختران و پسرانشان میدانند. فرزندان خود را با آگاهی بیشتری بزرگ میکنند تا ارزشها و احترام به زنان را گسترش دهند. در ایرلند شمالی، بهطور متوسط هر 17 دقیقه یک تماس برای گزارش خشونت وجود دارد. قرنطینههای جهان، شرایط را برای زندگی زنان آسیبدیده تغییر داده است. سازمان ملل بارها و بارها گزارش داده که شرایط زنان در حال عقبگرد به گذشته است.
«در خانه بمانید» توصیه اصلی بود که در این مدت برای مبتلانشدن به کووید 19 و رعایت بهداشت عمومی، پیشنهاد میشد؛ اما «خانه» برای همه مکان ایمنی نیست. خشونت و سوءاستفاده در خانواده مثلا در ایرلند شمالی در بالاترین سطح در 15 سال گذشته است و در کمتر از شش ماه بیش از 32 هزار مورد گزارش شده است. قرنطینه مردم را مجبور کرده زمان بیشتری را در خانه سپری کنند و «طوفان کامل» برای آزاردیدگان پدید آمد. بیبیسی با حضور در خانه برخی افراد، درصدد برآمده تا گزارشی دقیق درباره این موارد تهیه کند. جنیفر اولری، گزارش میدهد هنگامی که برای فیلمبرداری به یکی از پناهگاهها رفته بودیم، با برگهای زرد و قرمز پاییزی پوشیده شده بود؛ صحنهای باشکوه که در تضاد شدید با آسیبدیدگی این زنان و کودکان آسیبدیده است. ماری براون، مدیر اجرائی این پروژه میگوید: « هیچکس نمیخواهد در پناهگاه باشد و ما ترجیح میدهیم کسی اینجا نباشد اما اگر مراجعهکنندهای داشته باشیم، حتما از او مراقبت میکنیم». در قرنطینه بهاری تماسها با این سازمان 25 درصد افزایش یافت و این نگرانی وجود دارد که در قرنطینه جدید هم این اتفاق رخ دهد؛ درحالیکه کارکنان آماده
میشوند برای تعطیلات کریسمس به خانههایشان بروند اما چه کسی میداند که در کریسمس چه مقدار خشونت خانگی رخ میدهد؟
بههمینخاطر است که به علت همهگیری و قرنطینه، مسئولان این پناهگاه تغییراتی در شیوههای حمایتی خود انجام دادهاند. روزین میگوید: «هنگامی که قصد تحویل بستهها به خانوادهها را داریم، میدانیم که آنها مدت زیادی است در خانه منزوی شدهاند و شاید شما اولین کسی هستید که او بعد از مدتها میبیند اما شما نمیتوانید با آنها دست بدهید یا در آغوششان بگیرید. ما برای کودکان شرایط را توضیح میدهیم و برای مادرها توضیح میدهیم که این یک دیدار نامرسوم است؛ چراکه ما نمیتوانیم صبر کنیم تا دوباره شما را ببینیم». این مرکز چیزی بیش از یک پناهگاه است. قربانیها شاید خیلیهایشان شرایط مشابه دارند. کسانی که درگیر یک سوءرابطه شدهاند و میتوانند حمایتهایی از این مرکز دریافت کنند؛ مثلا آلانا در روابط سابق خود در لندن مورد سوءاستفاده قرار گرفته و الان درگیر مشورتهای گروهی است. او میگوید: من همیشه میگفتم مطمئنا من با کسی نمیمانم که مرا میزند، چرا شما در این رابطه میمانید؟ اصلا چه نوع زنی در چنین رابطهای میماند؟ چه رفتار احمقانهای. اما فقط بعد از تجربه خودم فهمیدم که واقعا چگونه این اتفاق میافتد. اغلب اوقات آنها
به رابطه ادامه میدهند به این امید که رفتار فرد آزارگر را عوض کنند. مدتها زمان گذشت تا من بتوانم از مردی که به من آسیب میزد، رها شوم. چند بار اول که خشونت جسمی رخ داده بود، من بسیار نگران بودم - بهوضوح - برای خودم نگران بودم. اما واقعا این دیوانگی است؛ در نهایت شما برای آن فرد متأسف میشوید. مارگارت پترسون یکی از افراد هماهنگکننده سازمان است که بهندرت میتوان او را بدون تلفن دید. او میگوید: «برخی از مردم میخواهند تمام داستان خود را برای شما تعریف كنند، برخی دیگر نمیخواهند داستان خود را برای شما تعریف كنند و برخی از افراد فقط برای بهدستآوردن اطلاعات اولیه به تشویق نیاز دارند. آنها فقط میخواهند کسی با آنها صحبت کند». مارگارت تماسهای اولیه را با زنان میگیرد و سپس یک نفر را برای پشتیبانی به آنها اختصاص میدهد. راه و شیوهای که به دلیل محدودیتهای کووید 19 دچار خدشه شده است. بسیاری از آنان به دلیل این همهگیری ناگزیر از زندگیکردن با فرد آسیبزننده هستند و امکان جدایی ندارند. این زنان گاه از پنج دقیقه فرصت استفاده میکنند تا بیرون بیایند و با این مرکز تماس بگیرند و شرایط سخت خود را بازگو
کنند. آنان که فرزند دارند، تمام تلاش خود را میکنند تا شرایط خانه را برای آنان آرام کنند. بسیاری از این زنان سالها طول میکشد تا اعتمادبهنفس پیدا کنند تا بار دیگر در رابطه درستی قرار گیرند. اما زنانی هم هستند که شرایطشان را فرصتی برای آموزش دقیق خط قرمزها به دختران و پسرانشان میدانند. فرزندان خود را با آگاهی بیشتری بزرگ میکنند تا ارزشها و احترام به زنان را گسترش دهند. در ایرلند شمالی، بهطور متوسط هر 17 دقیقه یک تماس برای گزارش خشونت وجود دارد. قرنطینههای جهان، شرایط را برای زندگی زنان آسیبدیده تغییر داده است. سازمان ملل بارها و بارها گزارش داده که شرایط زنان در حال عقبگرد به گذشته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.