ما بردگان عادتهای خویش
فاطمه محمدبیگی: «خاطرات آبلهرو» سرگذشتنامهای عجیب است در قالب خاطرات یک مرد بینامونشان. نویسنده با تکنیک مستندسازی کاری میکند که مخاطب نتواند مرز بین واقعیت و داستان را مشخص کند و در انتها این تردید را عمیقتر نیز میسازد. «نه دیوانه نبود؛ زیرا او به عربی، انگلیسی، اسپانیولی و فرانسوی میخواند و مینوشت و خدا میداند که به چند زبان دیگر هم آشنا بود». «خاطرات آبلهرو» کتابی است در ستایش فرزانگان و عارفان و بهسان کتابهایی که حکمای قدیم شرقی برای پادشاهان یا فرزندان یا دیگر کسان خود مینوشتند و نصیحتها، پندها، تعالیم و جهانبینیشان را به ارث میگذاشتند، میکوشد نگاه آدمی را به دنیا، خود و مفاهیم کوچک و بزرگ تغییر بدهد. «مردم زندگی خویش را با درهم و دینار میسنجند، حال آنکه زندگی دریافت و دهش است و نه خریدوفروش... در خریدوفروش، رنج و تلخکامی بشریت نهفته است و در دریافت و دهش، کلید رهایی نهفته است». آبلهرو، مردی بریده از دنیا و متعلقات آن است که در کنج قهوهخانهای عربی در نیویورک زندگی میگذراند. همانقدر که او در بیرون ساکت و خاموش است، در خلوت خود حرفهایش را با کلمات بر صفحههای سفید دفترچهاش خالی میکند. در کنار روایت روزها و اتفاقها در قهوهخانه، از چیستی آدمی و دنیا، از رنجها و شادیها، از روابط و چیزهای ریز و درشت مربوط به آدمی و روانش هم مینویسد. «مردم بردگان عادتهای خویشاند». در این میان طی ملاقاتهای عجیبوغریبی که اتفاق میافتد، آبلهرو وجود دیگری را در درون خود کشف میکند و چیزهایی را بهیاد میآورد که گویی فراموش کرده یا سعی داشته از خاطر ببرد. یک زن و یک مرد بهعنوان نقطه اتصال او به گذشتهاش باعث میشوند دریابد در عین گریز از مادیات این دنیا، هنوز اسیر بندهای زندگی است. در مسیر بازشناسی این اسارتهاست که آبلهرو به نقطهای از حقیقت خود میرسد که دیگر نمیتواند انکارش کند. بنیانهای فکری و اخلاقیاش دگرگون میشود و میفهمد که باید خویشتن خویش را بپذیرد. اینجاست که نویسنده-راوی راز بزرگ زندگانی آبلهرو را برملا میکند و این افشاگری خواننده را به دوبارهخوانی اندیشههای آبلهروی عارفمسلک وامیدارد. «ای عشق، له یا علیه آبلهرو با عدل خویش قضاوت کن. و برای آبلهروی ذبحکننده، آبلهروی ذبحشده، آبلهروی خاکسترشده، آبلهروی شعلهور، با عدل خویش قضاوت کن».
فاطمه محمدبیگی: «خاطرات آبلهرو» سرگذشتنامهای عجیب است در قالب خاطرات یک مرد بینامونشان. نویسنده با تکنیک مستندسازی کاری میکند که مخاطب نتواند مرز بین واقعیت و داستان را مشخص کند و در انتها این تردید را عمیقتر نیز میسازد. «نه دیوانه نبود؛ زیرا او به عربی، انگلیسی، اسپانیولی و فرانسوی میخواند و مینوشت و خدا میداند که به چند زبان دیگر هم آشنا بود». «خاطرات آبلهرو» کتابی است در ستایش فرزانگان و عارفان و بهسان کتابهایی که حکمای قدیم شرقی برای پادشاهان یا فرزندان یا دیگر کسان خود مینوشتند و نصیحتها، پندها، تعالیم و جهانبینیشان را به ارث میگذاشتند، میکوشد نگاه آدمی را به دنیا، خود و مفاهیم کوچک و بزرگ تغییر بدهد. «مردم زندگی خویش را با درهم و دینار میسنجند، حال آنکه زندگی دریافت و دهش است و نه خریدوفروش... در خریدوفروش، رنج و تلخکامی بشریت نهفته است و در دریافت و دهش، کلید رهایی نهفته است». آبلهرو، مردی بریده از دنیا و متعلقات آن است که در کنج قهوهخانهای عربی در نیویورک زندگی میگذراند. همانقدر که او در بیرون ساکت و خاموش است، در خلوت خود حرفهایش را با کلمات بر صفحههای سفید دفترچهاش خالی میکند. در کنار روایت روزها و اتفاقها در قهوهخانه، از چیستی آدمی و دنیا، از رنجها و شادیها، از روابط و چیزهای ریز و درشت مربوط به آدمی و روانش هم مینویسد. «مردم بردگان عادتهای خویشاند». در این میان طی ملاقاتهای عجیبوغریبی که اتفاق میافتد، آبلهرو وجود دیگری را در درون خود کشف میکند و چیزهایی را بهیاد میآورد که گویی فراموش کرده یا سعی داشته از خاطر ببرد. یک زن و یک مرد بهعنوان نقطه اتصال او به گذشتهاش باعث میشوند دریابد در عین گریز از مادیات این دنیا، هنوز اسیر بندهای زندگی است. در مسیر بازشناسی این اسارتهاست که آبلهرو به نقطهای از حقیقت خود میرسد که دیگر نمیتواند انکارش کند. بنیانهای فکری و اخلاقیاش دگرگون میشود و میفهمد که باید خویشتن خویش را بپذیرد. اینجاست که نویسنده-راوی راز بزرگ زندگانی آبلهرو را برملا میکند و این افشاگری خواننده را به دوبارهخوانی اندیشههای آبلهروی عارفمسلک وامیدارد. «ای عشق، له یا علیه آبلهرو با عدل خویش قضاوت کن. و برای آبلهروی ذبحکننده، آبلهروی ذبحشده، آبلهروی خاکسترشده، آبلهروی شعلهور، با عدل خویش قضاوت کن».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.