|

عادی مثل عدد ۴۰ هزار جان‌باخته کرونا

سامان موحدی‌راد

تا قبل نهم مهر امسال گمان می‌کردم کرونا قطعا سراغ ما نمی‌آید. رعایت پروتکل‌های بهداشتی و کار از خانه در بیشتر روزهای هفته و کمتر بیرون‌رفتن از منزل در چند ماه اخیر به زندگی ما تحمیل شده بود. با‌این‌حال فکر می‌کردم با این سطح از رعایت‌کردن به آن مبتلا نمی‌شویم و بیماری برای آنهایی است که در خیابان ماسک نمی‌زنند یا دیگر سنت شستن خریدها را فراموش کرده‌اند. اما روز نهم مهر، وقتی ابتدا تست کرونای همسرم و سپس خودم مثبت شد، فهمیدم کرونا به‌هیچ‌وجه شوخی‌بردار نیست. دو ماه از درگیری ما با کرونا می‌گذرد و غیر از روزهای سختی که داشتیم، هنوز زندگی به روال عادی برنگشته است. عجیب‌تر اینکه این روزها مدام خبرهای ابتلای دوستان و نزدیکانمان به این بیماری را می‌شنویم. بیماری از آنچه فکرش را می‌کنیم به ما نزدیک‌تر است. حتی طبق آمار رسمی در همین دو روز پیش، تعداد کشته‌شده‌های این بیماری در ایران از مرز ۴۰ هزار نفر هم گذشت و هنوز آمار آن در ایران نزولی نشده و در بالاترین حد در ۹ ماه گذشته است؛ بماند که طبق گفته‌های مسئولان، در همین یک ماه گذشته باید این عدد را روزانه در عددی بین ۲.۲ تا سه ضرب کرد تا به عدد واقعی رسید. در چنین شرایطی، مدام از مسئولان کشوری شنیده می‌شود که باید کشور را تعطیل کرد. از نمایندگان شورای شهر تا نمایندگان مجلس و اعضای ستاد ملی مبارزه با کرونا، همه و همه این روزها از لزوم تعطیلی دوهفته‌ای حرف می‌زنند؛ اما گویا آن کسی که باید حکم به تعطیلی تهران بدهد، یافت نمی‌شود. چندی‌پیش رئیس‌جمهور اجازه تعطیلی را به هر استانداری واگذار کرده بود تا اگر شرایط در هر استان بنا بر دلایلی از کنترل خارج شد، استانداری رأسا بتواند آن را تعطیل کند؛ اما عجیب اینکه این اتفاق تا‌کنون در استانی مثل تهران که بنا بر گفته محسن هاشمی این روزها عزادارترین شهر جهان است و روزانه بیش از ۲۰۰ نفر در آن بر اثر کرونا جان می‌بازند، رخ نداده است. اتفاقات کلی که در کشور به‌ویژه در این یک ماه و با شدت‌گرفتن بیشتر مرگ‌و‌میرها رخ داده است، نشان می‌دهد که نخست مرگ‌و‌میرها برای مردم و مسئولان عادی شده و دیگر تنها یک عدد روزانه است که بزرگی یا کوچکی‌اش کسی را شوکه نمی‌کند. دیگر اینکه بسیاری از نهادها در ایران یا به قدرت خود آگاه نیستند یا اینکه قدرت چندانی ندارند. در واقع در این روزها همه و همه از مسئولان کشوری از لزوم تعطیلی دو‌هفته‌ای حرف زده‌اند، ولی اینکه چه کسی باید این تعطیلی را اعلام کند، مثل بسیاری از موارد دیگر، موضوعی است که در یک ابهام بزرگ به سر می‌برد. به‌جز مسئولان کشوری که علاقه‌ای به دیدن آمار و ایجاد حساسیت درباره آن ندارند، به نظر می‌رسد این موضوع برای مردم هم دیگر بسیار عادی شده است. روز گذشته ویدئویی از یکی از مراکز خرید غرب تهران وایرال شده بود که در آن گروه زیادی از مردم برای خرید از یک فروشگاه کیف‌و‌کفش در روزهای حراج‌شان ازدحام کرده بودند. در واقع در سایه عادی‌سازی مرگ‌و‌میرها در این روزها، مسئولان و مردم در کنار هم چشم بر مرگ گروه گسترده‌ای از هم‌وطنان‌مان بسته‌اند؛ روزهای سختی که گویا باید تنها امیدوار به جان به‌در‌بردن از آن باشیم.

تا قبل نهم مهر امسال گمان می‌کردم کرونا قطعا سراغ ما نمی‌آید. رعایت پروتکل‌های بهداشتی و کار از خانه در بیشتر روزهای هفته و کمتر بیرون‌رفتن از منزل در چند ماه اخیر به زندگی ما تحمیل شده بود. با‌این‌حال فکر می‌کردم با این سطح از رعایت‌کردن به آن مبتلا نمی‌شویم و بیماری برای آنهایی است که در خیابان ماسک نمی‌زنند یا دیگر سنت شستن خریدها را فراموش کرده‌اند. اما روز نهم مهر، وقتی ابتدا تست کرونای همسرم و سپس خودم مثبت شد، فهمیدم کرونا به‌هیچ‌وجه شوخی‌بردار نیست. دو ماه از درگیری ما با کرونا می‌گذرد و غیر از روزهای سختی که داشتیم، هنوز زندگی به روال عادی برنگشته است. عجیب‌تر اینکه این روزها مدام خبرهای ابتلای دوستان و نزدیکانمان به این بیماری را می‌شنویم. بیماری از آنچه فکرش را می‌کنیم به ما نزدیک‌تر است. حتی طبق آمار رسمی در همین دو روز پیش، تعداد کشته‌شده‌های این بیماری در ایران از مرز ۴۰ هزار نفر هم گذشت و هنوز آمار آن در ایران نزولی نشده و در بالاترین حد در ۹ ماه گذشته است؛ بماند که طبق گفته‌های مسئولان، در همین یک ماه گذشته باید این عدد را روزانه در عددی بین ۲.۲ تا سه ضرب کرد تا به عدد واقعی رسید. در چنین شرایطی، مدام از مسئولان کشوری شنیده می‌شود که باید کشور را تعطیل کرد. از نمایندگان شورای شهر تا نمایندگان مجلس و اعضای ستاد ملی مبارزه با کرونا، همه و همه این روزها از لزوم تعطیلی دوهفته‌ای حرف می‌زنند؛ اما گویا آن کسی که باید حکم به تعطیلی تهران بدهد، یافت نمی‌شود. چندی‌پیش رئیس‌جمهور اجازه تعطیلی را به هر استانداری واگذار کرده بود تا اگر شرایط در هر استان بنا بر دلایلی از کنترل خارج شد، استانداری رأسا بتواند آن را تعطیل کند؛ اما عجیب اینکه این اتفاق تا‌کنون در استانی مثل تهران که بنا بر گفته محسن هاشمی این روزها عزادارترین شهر جهان است و روزانه بیش از ۲۰۰ نفر در آن بر اثر کرونا جان می‌بازند، رخ نداده است. اتفاقات کلی که در کشور به‌ویژه در این یک ماه و با شدت‌گرفتن بیشتر مرگ‌و‌میرها رخ داده است، نشان می‌دهد که نخست مرگ‌و‌میرها برای مردم و مسئولان عادی شده و دیگر تنها یک عدد روزانه است که بزرگی یا کوچکی‌اش کسی را شوکه نمی‌کند. دیگر اینکه بسیاری از نهادها در ایران یا به قدرت خود آگاه نیستند یا اینکه قدرت چندانی ندارند. در واقع در این روزها همه و همه از مسئولان کشوری از لزوم تعطیلی دو‌هفته‌ای حرف زده‌اند، ولی اینکه چه کسی باید این تعطیلی را اعلام کند، مثل بسیاری از موارد دیگر، موضوعی است که در یک ابهام بزرگ به سر می‌برد. به‌جز مسئولان کشوری که علاقه‌ای به دیدن آمار و ایجاد حساسیت درباره آن ندارند، به نظر می‌رسد این موضوع برای مردم هم دیگر بسیار عادی شده است. روز گذشته ویدئویی از یکی از مراکز خرید غرب تهران وایرال شده بود که در آن گروه زیادی از مردم برای خرید از یک فروشگاه کیف‌و‌کفش در روزهای حراج‌شان ازدحام کرده بودند. در واقع در سایه عادی‌سازی مرگ‌و‌میرها در این روزها، مسئولان و مردم در کنار هم چشم بر مرگ گروه گسترده‌ای از هم‌وطنان‌مان بسته‌اند؛ روزهای سختی که گویا باید تنها امیدوار به جان به‌در‌بردن از آن باشیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.