|

در ماتم درگذشت حسرت‌بار استاد داوود فیرحی


برگ می‌ریزد به ناهنگام
مرگ می‌پاشد به چهره و دل ما
قطرات آبِ سرخ می‌بارد
کوچه‌ها سیاه می‌پوشند
خانه‌ها سوگواران‌اند
چشم‌ها اشک بُهت می‌نوشند
سینه‌ها به داغ می‌سوزند
روزگار گرم گندم نیست
فصل سرد داس و انسان است

رهرویی از حریمِ خِرد رفته است
رفته اما به آسمان رفته است
می‌سِتُرد او خیال خام از دین
تشنه می‌شد به او، جان شریف
معنی سوسن و صنوبر بود
سبزه‌زاری رفیع و وارسته
روشنی بود و چشمه نور
با سپیده قرین و همدم بود
باغ را حُرمت نهاد و شکفت
نامِ خود یادگار گذاشت، گل بشنُفت
یاد او را عزیز می‌داریم
راه او را حیات می‌بخشیم


برگ می‌ریزد به ناهنگام
مرگ می‌پاشد به چهره و دل ما
قطرات آبِ سرخ می‌بارد
کوچه‌ها سیاه می‌پوشند
خانه‌ها سوگواران‌اند
چشم‌ها اشک بُهت می‌نوشند
سینه‌ها به داغ می‌سوزند
روزگار گرم گندم نیست
فصل سرد داس و انسان است

رهرویی از حریمِ خِرد رفته است
رفته اما به آسمان رفته است
می‌سِتُرد او خیال خام از دین
تشنه می‌شد به او، جان شریف
معنی سوسن و صنوبر بود
سبزه‌زاری رفیع و وارسته
روشنی بود و چشمه نور
با سپیده قرین و همدم بود
باغ را حُرمت نهاد و شکفت
نامِ خود یادگار گذاشت، گل بشنُفت
یاد او را عزیز می‌داریم
راه او را حیات می‌بخشیم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.