|

یک حرف یک نگاه

در جست‌وجوی معنای زندگی

بهاره رهنما: بازيگر، نويسنده

یک حرف، معنای زندگی: به دنبال معنای زندگی افتاده‌ام، پی سوال‌هایی که همیشه در مورد فلسفه جهان هستی ذهنم را با خود ساعت‌ها می‌برد، وقتی کوچک‌تر بودم. اغلب شب‌ها وقتی تکه‌ای از آسمان را از پنجره اتاقم می‌دیدم یاد خداوند می‌افتادم که آن بالاها مشغول خدایی‌کردن بر دنیاست، بعد پلک‌هایم سنگین می‌شد و چشم دوخته بر آسمان به بزرگی خدا فکر می‌کردم و آن‌قدر گیج می‌شدم و ترس وجودم را می‌گرفت که بغض می‌کردم و سرم را به زیر لحاف می‌بردم و به خواب می‌رفتم، شاید ادامه همان کلنجار‌های کودکی است که میان این همه شلوغی‌های روزگارم هر دوشنبه خودم را به کلاس استاد «عباس مخبر» (مترجم و نویسنده) می‌رسانم تا درباره معنای زندگی با او و سایر شرکت‌کنندگان در کلاس حرف بزنم، درباره «تردیدهای هملت» و سرگردانی شخصیت‌ها در «انتظار گودو»، درباره «مکبث» و ناامیدی‌هایش و درباره روح زندگی که در موسیقی جاز نهفته است، درباره تفاوت میان جذبه و شور و لذت و خوشبختی یا لااقل احساس خوشبختی و استاد این کلاس و خود این مباحث آنچنان است که عجیب من را از ازدحام بیرون در‌های این کلاس، از دود و بوق و بی‌مهری و خبر‌های بد لااقل برای سه، چهار ساعتی که حسابی زود می‌گذرد جدا می‌کند، اینکه هربار با نصیحت بی‌نظیر این کتاب، کلاس را ترک می‌کنم به من امید روزهای بهتری را می‌دهد:«شعف خود را دنبال کن» و البته در پایان شبی که دوشنبه را به روز بعد وصل می‌کند از خودم می‌پرسم: آخرین بار کی احساس شعف کردم، حالا حرفم این است، شما هم از خود بپرسید: واقعا آخرین بار کی احساس شعف کردید؟ و کجا این احساس را گم کرده‌ایم؟ کجای این شهر شلوغ؟

یک نگاه، دل خوش: کتاب مورد بحث در این کلاس به نام «معنای زندگی» با ترجمه عباس مخبر از نشر «آگه» که به قلم‌ «تری ایگلتون» هم هست ترجمه بسیار خوب و روانی است برای علاقه‌مندان به حوزه مطالعه فلسفه و البته حتی برای مخاطب مطالعات علوم انسانی، کتابی که بیش از اینکه یک کتاب فلسفی سخت و دشوار باشد یک زمینه اولیه و ساده برای رویارویی دوباره همه ما با پرسش‌های وجودی‌مان در مورد فلسفه هستی و معنای زندگی است.

پی‌نوشت: امشب بعد مدت‌ها به آسمان نگاه کردم و مثل کودکی‌ها آرزو کردم که خداوند دل خوش عطایمان کند حتی چند مثقال... .

یک حرف، معنای زندگی: به دنبال معنای زندگی افتاده‌ام، پی سوال‌هایی که همیشه در مورد فلسفه جهان هستی ذهنم را با خود ساعت‌ها می‌برد، وقتی کوچک‌تر بودم. اغلب شب‌ها وقتی تکه‌ای از آسمان را از پنجره اتاقم می‌دیدم یاد خداوند می‌افتادم که آن بالاها مشغول خدایی‌کردن بر دنیاست، بعد پلک‌هایم سنگین می‌شد و چشم دوخته بر آسمان به بزرگی خدا فکر می‌کردم و آن‌قدر گیج می‌شدم و ترس وجودم را می‌گرفت که بغض می‌کردم و سرم را به زیر لحاف می‌بردم و به خواب می‌رفتم، شاید ادامه همان کلنجار‌های کودکی است که میان این همه شلوغی‌های روزگارم هر دوشنبه خودم را به کلاس استاد «عباس مخبر» (مترجم و نویسنده) می‌رسانم تا درباره معنای زندگی با او و سایر شرکت‌کنندگان در کلاس حرف بزنم، درباره «تردیدهای هملت» و سرگردانی شخصیت‌ها در «انتظار گودو»، درباره «مکبث» و ناامیدی‌هایش و درباره روح زندگی که در موسیقی جاز نهفته است، درباره تفاوت میان جذبه و شور و لذت و خوشبختی یا لااقل احساس خوشبختی و استاد این کلاس و خود این مباحث آنچنان است که عجیب من را از ازدحام بیرون در‌های این کلاس، از دود و بوق و بی‌مهری و خبر‌های بد لااقل برای سه، چهار ساعتی که حسابی زود می‌گذرد جدا می‌کند، اینکه هربار با نصیحت بی‌نظیر این کتاب، کلاس را ترک می‌کنم به من امید روزهای بهتری را می‌دهد:«شعف خود را دنبال کن» و البته در پایان شبی که دوشنبه را به روز بعد وصل می‌کند از خودم می‌پرسم: آخرین بار کی احساس شعف کردم، حالا حرفم این است، شما هم از خود بپرسید: واقعا آخرین بار کی احساس شعف کردید؟ و کجا این احساس را گم کرده‌ایم؟ کجای این شهر شلوغ؟

یک نگاه، دل خوش: کتاب مورد بحث در این کلاس به نام «معنای زندگی» با ترجمه عباس مخبر از نشر «آگه» که به قلم‌ «تری ایگلتون» هم هست ترجمه بسیار خوب و روانی است برای علاقه‌مندان به حوزه مطالعه فلسفه و البته حتی برای مخاطب مطالعات علوم انسانی، کتابی که بیش از اینکه یک کتاب فلسفی سخت و دشوار باشد یک زمینه اولیه و ساده برای رویارویی دوباره همه ما با پرسش‌های وجودی‌مان در مورد فلسفه هستی و معنای زندگی است.

پی‌نوشت: امشب بعد مدت‌ها به آسمان نگاه کردم و مثل کودکی‌ها آرزو کردم که خداوند دل خوش عطایمان کند حتی چند مثقال... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.