داستان آدمهای خاکستری
شرق:داستان «پاندورا» در یک بیمارستان روانی شروع میشود. هشت بیمار افسرده برای درمان جمع شدهاند و قرار است به کمک دکتر روانشناس به زندگی برگردند. طبابت آنها به شخصی حرفهای به نام دکتر رامین صبوری سپرده شده؛ مردی سیوهشتساله، دارای عالیترین تحصیلات و قدرت درمان بالا، با وضع مادی خوب و چهرهای مناسب، مورد پسند عموم. اما این نظری نیست که او درباره خود داشته باشد: «...افسردگانی که روانشناس را منجی خود تشخیص داده بودند. غافل از اینکه گاهی خود طبیب، درماندهترین بیمار است». دکتر رامین در میان بیماران خود با بیماری مواجه میشود که او را به گذشتههای دور میبرد؛ گذشتهای که او مایل بود از زندگی خود حذف کند یا اشتباهاتی را که در آن زمان مرتکب شده به طریقی جبران کند. اما اینک با بیماری مواجه میشود که ثمره اشتباهات همان دوران است و رامین تازه درمییابد که جبران گذشته چه اندازه دشوار و حتی نشدنی است: «یک بار دیگر به او نگاه انداختم. چیزی معلوم نبود جز روسری افتاده روی مانتوی سیاهش. چنان در خود قوز کرده بود که هیچ چیز نمیشد دید جز مشتی پارچه. دوباره گفتم: دوست خوبم، یهکم تلاش کن. از درون آن
پارچههای خاکستری، صدایی زنانه و گرفته آمد که: الان نمیتونم... صدا عجیب و میخکوبکننده بود». رامین، روانشناسی بسیار حاذق است. از آندسته روانشناسان که هرروزه تعداد زیادی مراجع میپذیرند و از عهده انواع مختلف درمان، ازجمله هیپنوتیسم و شوکدرمانی برمیآیند. در خلال داستان با موارد مختلفی از مراجعین او آشنا میشویم که ماجرای زندگی هرکدام منحصربهفرد و شنیدنی است. زنی که دچار وسواس تمیزی است و نمیداند وسواس عاطفی او را به اسیری برده، دختری که برای خیانت به خواهر خود بهدنبال دلیل موجه است، پسری که همواره در کنار خود موجودی موهوم میبیند و زنی که در انتخاب داماد دچار مشکلی پیچیده شده است. رامین به مسائل تکتک بیماران خود گوش میدهد و بعد، با تشخیصی دقیق آنها را به سمت درمان و بهبودی هدایت میکند. «نگاهی عمیق به چهرهاش انداختم. به سرتاپای وجودش. زنی با ظاهری کاملا تجملاتی. خانم دکتری موفق که عمری بیچارگیهای خود را پشت نقاب ثروت و شوکت پنهان کرده و اجازه نداده بود دیگران بفهمند چه عقدهها و بدبختیهای دهشتباری در وجودش نهفته است. مطمئن بودم در زندگیاش بارها حسرت داشتن روح سالم فقیرترین و
بیچیزترین انسانها را خورده است». دکتر رامین نمونهای است از یک روانشناس موفق که تا سطح بالایی قدرت درمان دیگران را دارد، اما ناتوان از حل مشکلات خود است. او برای حل دردهایش هم به روانشناسی دیگر نیازمند است و هم به درمانی فرای علم روانشناسی که در این رمان با جنس عرفانی بیان میشود. بعد از گذشت یکسوم داستان، رامین در مقام درمانگر راهی پرورشگاهی دخترانه واقع در جنوبیترین منطقه شهر میشود. تا اینجا همه چیز در مناطق گرانقیمت گذشته و از این به بعد بخشی از ماجراها در انتهای یک کوچه بنبست در ساختمان آجری قدیمی، با حیاطی پوشیده از موزاییکهای یکدرمیانشکسته و موکتی رنگورورفته میگذرد. محیطی فقیرنشین، اما سراسر شور و جریان زندگی؛ جایی که رامین در آن آرام میگیرد و حتی اصرار دارد عشق و عاطفه خود را در آن بیابد. «سردر این ساختمان تابلویی زده بودند که با خط نستعلیق روی آن نوشته شده بود: احمدیه. در باز بود، وارد حیاطی بزرگ شدم، تقریباً دو برابر خود خانه. خانههای قدیمی همه همینطور بودند، حیاطها بزرگ، حتی بزرگتر از خود ساختمان. نصف حیاط با موزاییک مدل پنجاه سال پیش پوشیده شده بود، نصف دیگر
هم با باغچهای پرگل... از چند پله بالا رفتم و رسیدم به خود خانه که کف آن موکت بود. همه کفشهایشان را گذاشته بودند پشت در و من هم فهمیدم باید بدون کفش بروم».
شخصیتهای رمان «پاندورا» همگی خاکستریاند؛ نه سفیدند و نه یکدست سیاه. راوی داستان، همان دکتر رامین، گذشتهای همراه با اشتباه دارد که همواره در تلاش برای جبرانش است. مدیر او از یک سو جدی و هراسآور است و از سوی دیگر حمایتگر. ننهبتولِ پرورشگاه ظاهرا بداخلاق است، اما در حقیقت قلبی مهربان دارد و در مقابل، دستیار رامین که زنی جوان و زیباست از باطنی چندان صاف و صیقلی برخوردار نیست.
شرق:داستان «پاندورا» در یک بیمارستان روانی شروع میشود. هشت بیمار افسرده برای درمان جمع شدهاند و قرار است به کمک دکتر روانشناس به زندگی برگردند. طبابت آنها به شخصی حرفهای به نام دکتر رامین صبوری سپرده شده؛ مردی سیوهشتساله، دارای عالیترین تحصیلات و قدرت درمان بالا، با وضع مادی خوب و چهرهای مناسب، مورد پسند عموم. اما این نظری نیست که او درباره خود داشته باشد: «...افسردگانی که روانشناس را منجی خود تشخیص داده بودند. غافل از اینکه گاهی خود طبیب، درماندهترین بیمار است». دکتر رامین در میان بیماران خود با بیماری مواجه میشود که او را به گذشتههای دور میبرد؛ گذشتهای که او مایل بود از زندگی خود حذف کند یا اشتباهاتی را که در آن زمان مرتکب شده به طریقی جبران کند. اما اینک با بیماری مواجه میشود که ثمره اشتباهات همان دوران است و رامین تازه درمییابد که جبران گذشته چه اندازه دشوار و حتی نشدنی است: «یک بار دیگر به او نگاه انداختم. چیزی معلوم نبود جز روسری افتاده روی مانتوی سیاهش. چنان در خود قوز کرده بود که هیچ چیز نمیشد دید جز مشتی پارچه. دوباره گفتم: دوست خوبم، یهکم تلاش کن. از درون آن
پارچههای خاکستری، صدایی زنانه و گرفته آمد که: الان نمیتونم... صدا عجیب و میخکوبکننده بود». رامین، روانشناسی بسیار حاذق است. از آندسته روانشناسان که هرروزه تعداد زیادی مراجع میپذیرند و از عهده انواع مختلف درمان، ازجمله هیپنوتیسم و شوکدرمانی برمیآیند. در خلال داستان با موارد مختلفی از مراجعین او آشنا میشویم که ماجرای زندگی هرکدام منحصربهفرد و شنیدنی است. زنی که دچار وسواس تمیزی است و نمیداند وسواس عاطفی او را به اسیری برده، دختری که برای خیانت به خواهر خود بهدنبال دلیل موجه است، پسری که همواره در کنار خود موجودی موهوم میبیند و زنی که در انتخاب داماد دچار مشکلی پیچیده شده است. رامین به مسائل تکتک بیماران خود گوش میدهد و بعد، با تشخیصی دقیق آنها را به سمت درمان و بهبودی هدایت میکند. «نگاهی عمیق به چهرهاش انداختم. به سرتاپای وجودش. زنی با ظاهری کاملا تجملاتی. خانم دکتری موفق که عمری بیچارگیهای خود را پشت نقاب ثروت و شوکت پنهان کرده و اجازه نداده بود دیگران بفهمند چه عقدهها و بدبختیهای دهشتباری در وجودش نهفته است. مطمئن بودم در زندگیاش بارها حسرت داشتن روح سالم فقیرترین و
بیچیزترین انسانها را خورده است». دکتر رامین نمونهای است از یک روانشناس موفق که تا سطح بالایی قدرت درمان دیگران را دارد، اما ناتوان از حل مشکلات خود است. او برای حل دردهایش هم به روانشناسی دیگر نیازمند است و هم به درمانی فرای علم روانشناسی که در این رمان با جنس عرفانی بیان میشود. بعد از گذشت یکسوم داستان، رامین در مقام درمانگر راهی پرورشگاهی دخترانه واقع در جنوبیترین منطقه شهر میشود. تا اینجا همه چیز در مناطق گرانقیمت گذشته و از این به بعد بخشی از ماجراها در انتهای یک کوچه بنبست در ساختمان آجری قدیمی، با حیاطی پوشیده از موزاییکهای یکدرمیانشکسته و موکتی رنگورورفته میگذرد. محیطی فقیرنشین، اما سراسر شور و جریان زندگی؛ جایی که رامین در آن آرام میگیرد و حتی اصرار دارد عشق و عاطفه خود را در آن بیابد. «سردر این ساختمان تابلویی زده بودند که با خط نستعلیق روی آن نوشته شده بود: احمدیه. در باز بود، وارد حیاطی بزرگ شدم، تقریباً دو برابر خود خانه. خانههای قدیمی همه همینطور بودند، حیاطها بزرگ، حتی بزرگتر از خود ساختمان. نصف حیاط با موزاییک مدل پنجاه سال پیش پوشیده شده بود، نصف دیگر
هم با باغچهای پرگل... از چند پله بالا رفتم و رسیدم به خود خانه که کف آن موکت بود. همه کفشهایشان را گذاشته بودند پشت در و من هم فهمیدم باید بدون کفش بروم».
شخصیتهای رمان «پاندورا» همگی خاکستریاند؛ نه سفیدند و نه یکدست سیاه. راوی داستان، همان دکتر رامین، گذشتهای همراه با اشتباه دارد که همواره در تلاش برای جبرانش است. مدیر او از یک سو جدی و هراسآور است و از سوی دیگر حمایتگر. ننهبتولِ پرورشگاه ظاهرا بداخلاق است، اما در حقیقت قلبی مهربان دارد و در مقابل، دستیار رامین که زنی جوان و زیباست از باطنی چندان صاف و صیقلی برخوردار نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.