|

زندان ما را می‌بلعد

شرق: «یک هفته است که برف می‌بارد. کنار پنجره هستم و به تاریکی شب نگاه می‌کنم، به سرما گوش می‌کنم. اینجا سروصدا هست. صدایی خاص، ناخوشایند، آدم فکر می‌کند ساختمان زیر فشار سرما و یخ‌بندان گیر افتاده و صدای ناله ترسناک آن بلند شده است. گویی در این انقباض رنج می‌کشد و فرومی‌ریزد. زندان در این ساعت، خواب است.
پس از مدتی که به سوخت‌وساز ساختمان عادت کنید، می‌توانید صدای نفس کشیدن آن را در تاریکی بشنوید؛ گویی جانوری عظیم که گاه‌و‌بیگاه سرفه ‌می‌کند و حتی در حال بلعیدن است. زندان: ما را در خود می‌بلعد، هضم می‌کند و ما، درهم‌پیچیده و شکسته در پیچ‌وخم شماره‌دار دل‌ و روده‌اش، در فاصله دو اتساع هاضمه به هر ترتیب ممکن می‌خوابیم و زندگی می‌کنیم». «همه انسان‌ها به یک شکل زندگی نمی‌کنند» نوشته ژان پل دوبوا با این سطور آغاز می‌شود. این داستان، روایتی است از زندگی یک خانواده پروتستان و اهل دانمارک و آن‌طور که از جملات فوق هم برمی‌آید، داستان از زندان آغاز می‌شود. داستان پدری که کشیش است اما به خاطر ماجراهایی که برایش اتفاق می‌افتد به همراه پسرش مجبور می‌شود به ایالت کبک کانادا مهاجرت کنند. راوی داستان، پسرِ این کشیش است و لحظه ابتدایی داستان هم در زندان مونترال شروع می‌شود. او به جرم قتل در زندان است:‌ «سلولی که من در آن زندگی می‌کنم، از نوعی است که نام کاندو را بر آن گذاشته‌اند، یعنی آپارتمان. دلیل این نام‌گذاری غریب این است که مساحت سلول من اندکی بیشتر از سلول‌های معمول است. فضایی مناسب برای تنگ هم قراردادن آنچه از انسانیت ما باقی مانده؛ در شش متر مربع مساحت».
راوی، پل کریستین فردریک هانسن نام دارد و در تولوز فرانسه متولد شده است. او به روایت زندگی خود و خانواده‌اش می‌پردازد، روایتی که به نوعی روایت سرگشتگی انسان در جهان معاصر است.
بخشی از داستان به می‌68 و تحولات جنبش انقلابی مربوط است و مادر راوی که سینمادار است با اعتراض‌های می‌68 همراهی می‌کرده و پسرش را نیز گاهی به جلسات‌شان می‌برده است: «در کل بهار سال 1968، سینمای لواسپارگو که نمای آن را به سرعت نوسازی کرده بودند، با تندباد نیرومند جنبشی جدید روبه‌رو شد. دنیای کوچک سینما همانند تمام نهادهای اجتماعی دیگر گرفتار طوفان رهایی‌بخش شد که کارخانجات، دانشگاه‌ها و خیابان‌های همچنان سنگفرش دنیای کهن را درنوردیده بود. مادرم آنا مارگریت با شنیدن سخنان گودار در کن که اعتصاب صنعت فیلم‌سازی و هم‌جوشی مبارزات را ستود، به الهه محلی هنر و تجربه تبدیل شد، به مبارزات گوداری پیوست، برنامه‌های نمایش سینما را به هم ریخت و دخمه سینمای اسپارگوی خود را به روی همه جور جلسات عمومی گشود، جلسات مباحثه در طیف وسیعی از موضوعات که با هیچ محدودیتی روبه‌رو نبودند و تنها در غبار نیمه‌شب‌های مرطوب و دودگرفته از مباحث بحرانی پایان می‌یافتند».
نویسنده کتاب، ژان پل دوبوا، از نویسندگان معاصر فرانسوی است که داستان‌های زیادی منتشر کرده و برخی از آنها جوایزی هم به دست آورده‌اند. او در سال 2019 برنده جایزه گنکور هم شده است. او نیز ماننده راوی داستانش، در تولوز متولد شده و علاوه بر داستان‌نویسی، با مجله‌ای فرانسوی هم همکاری می‌کند.

شرق: «یک هفته است که برف می‌بارد. کنار پنجره هستم و به تاریکی شب نگاه می‌کنم، به سرما گوش می‌کنم. اینجا سروصدا هست. صدایی خاص، ناخوشایند، آدم فکر می‌کند ساختمان زیر فشار سرما و یخ‌بندان گیر افتاده و صدای ناله ترسناک آن بلند شده است. گویی در این انقباض رنج می‌کشد و فرومی‌ریزد. زندان در این ساعت، خواب است.
پس از مدتی که به سوخت‌وساز ساختمان عادت کنید، می‌توانید صدای نفس کشیدن آن را در تاریکی بشنوید؛ گویی جانوری عظیم که گاه‌و‌بیگاه سرفه ‌می‌کند و حتی در حال بلعیدن است. زندان: ما را در خود می‌بلعد، هضم می‌کند و ما، درهم‌پیچیده و شکسته در پیچ‌وخم شماره‌دار دل‌ و روده‌اش، در فاصله دو اتساع هاضمه به هر ترتیب ممکن می‌خوابیم و زندگی می‌کنیم». «همه انسان‌ها به یک شکل زندگی نمی‌کنند» نوشته ژان پل دوبوا با این سطور آغاز می‌شود. این داستان، روایتی است از زندگی یک خانواده پروتستان و اهل دانمارک و آن‌طور که از جملات فوق هم برمی‌آید، داستان از زندان آغاز می‌شود. داستان پدری که کشیش است اما به خاطر ماجراهایی که برایش اتفاق می‌افتد به همراه پسرش مجبور می‌شود به ایالت کبک کانادا مهاجرت کنند. راوی داستان، پسرِ این کشیش است و لحظه ابتدایی داستان هم در زندان مونترال شروع می‌شود. او به جرم قتل در زندان است:‌ «سلولی که من در آن زندگی می‌کنم، از نوعی است که نام کاندو را بر آن گذاشته‌اند، یعنی آپارتمان. دلیل این نام‌گذاری غریب این است که مساحت سلول من اندکی بیشتر از سلول‌های معمول است. فضایی مناسب برای تنگ هم قراردادن آنچه از انسانیت ما باقی مانده؛ در شش متر مربع مساحت».
راوی، پل کریستین فردریک هانسن نام دارد و در تولوز فرانسه متولد شده است. او به روایت زندگی خود و خانواده‌اش می‌پردازد، روایتی که به نوعی روایت سرگشتگی انسان در جهان معاصر است.
بخشی از داستان به می‌68 و تحولات جنبش انقلابی مربوط است و مادر راوی که سینمادار است با اعتراض‌های می‌68 همراهی می‌کرده و پسرش را نیز گاهی به جلسات‌شان می‌برده است: «در کل بهار سال 1968، سینمای لواسپارگو که نمای آن را به سرعت نوسازی کرده بودند، با تندباد نیرومند جنبشی جدید روبه‌رو شد. دنیای کوچک سینما همانند تمام نهادهای اجتماعی دیگر گرفتار طوفان رهایی‌بخش شد که کارخانجات، دانشگاه‌ها و خیابان‌های همچنان سنگفرش دنیای کهن را درنوردیده بود. مادرم آنا مارگریت با شنیدن سخنان گودار در کن که اعتصاب صنعت فیلم‌سازی و هم‌جوشی مبارزات را ستود، به الهه محلی هنر و تجربه تبدیل شد، به مبارزات گوداری پیوست، برنامه‌های نمایش سینما را به هم ریخت و دخمه سینمای اسپارگوی خود را به روی همه جور جلسات عمومی گشود، جلسات مباحثه در طیف وسیعی از موضوعات که با هیچ محدودیتی روبه‌رو نبودند و تنها در غبار نیمه‌شب‌های مرطوب و دودگرفته از مباحث بحرانی پایان می‌یافتند».
نویسنده کتاب، ژان پل دوبوا، از نویسندگان معاصر فرانسوی است که داستان‌های زیادی منتشر کرده و برخی از آنها جوایزی هم به دست آورده‌اند. او در سال 2019 برنده جایزه گنکور هم شده است. او نیز ماننده راوی داستانش، در تولوز متولد شده و علاوه بر داستان‌نویسی، با مجله‌ای فرانسوی هم همکاری می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.