|

حکایت عشق در فیلم «بی‌حسی موضعی»

ایلیا آل‌خمیس

«بی‌حسی موضعی»، جهان شمن‌هاست. جهان سفرهاست. سفری در ناخودآگاه انسان معاصر از جهانی به جهانی دیگر. ترکیبی از سوررئال و سمبولیسم که نهایتا انگار سماع‌وار به مشرق‌زمین می‌رسد. در‌این‌میان حبیب رضایی‌ شمنی می‌شود در انتخاب و با بازی زیبایش مکمل اتمسفر نگاه حسین مهکام. «بی‌حسی موضعی» فیلمی متفاوت است در این روزهای همه شبیه به هم. فیلمی بر پایه عرفان مشترک، آمیخته با طنزی در درون؛ طنزی که از بی‌حسی زمانه می‌آید. هیچ چیزی سر جایش نیست. درست مثل روزگار اکنون ما و همین باعث شده که فیلم با همه پراکندگی ظاهری‌اش، دارای منطقی روایی شود. شخصیت‌های فیلم در نگاه اول، ولنگارانه دیده می‌شوند؛ اما به مرور متوجه رهایی آنها می‌شویم، نه بی‌بندوباری. «بی‌حسی موضعی» را باید از جنبه روان‌شناسانه دید. جلال با بازی حبیب رضایی دانشجوی مطرود فلسفه است. کنش‌هایش باید بر پایه تحصیلاتش سنجیده شود. خواهرش ماری با بازی باران کوثری فردی دو‌قطبی است. شاهرخ با بازی پارسا پیروزفر و همسر یک‌شبه ماری، قمار‌باز است و راننده تاکسی با بازی حسن معجونی شکست‌خورده‌ای در زندگی. دوست موزیشن‌شان هم در عالمی دیگر. جمع خراباتی‌ها در شبی به هم می‌رسند و اتفاقات شبانه‌ای که گره می‌خورند. این حکایت انسان حیران معاصر است. «بی‌حسی موضعی» حکایت جامعه بی‌هویت قرن بیست‌و‌یکمی است. همان بی‌هویتی که «ادوارد سعید» در بابش سخن‌ها دارد. حکایت عشق است در جدال با نیهیلیسم. حسین مهکام در «بی‌حسی موضعی» در نقش دُن خوان ظاهر می‌شود و تعاریف به هم می‌خورد. او از جهان‌های موازی با ما سخن می‌گوید و از فراموشی نام خود. فیلمش سیر و سلوکی عارفانه از جنس شمن‌های مکزیکی دارد. حیرانی انسان معاصر در پی پناهگاهی که جانش به آرامش برسد. حسین مهکام را در انتخاب اسم سما برای دختری که هرگز دیده نشد، باید تحسین کرد. سما، عشق زمانه ماست. عشقی که پیدا نیست. اینجاست که سوررئالیسم ذهن او به سمبولیسم نزدیک می‌شود و از اتفاقات شبی، شعری عاشقانه می‌سازد در جهان انسان‌های بی‌هویت که در نهایت به رقصی زیبا منتهی می‌شود؛ رقصی از سر بی‌حسی موضعی در شبی که مرگ و زندگی معنای‌شان را از دست می‌دهند.

«بی‌حسی موضعی»، جهان شمن‌هاست. جهان سفرهاست. سفری در ناخودآگاه انسان معاصر از جهانی به جهانی دیگر. ترکیبی از سوررئال و سمبولیسم که نهایتا انگار سماع‌وار به مشرق‌زمین می‌رسد. در‌این‌میان حبیب رضایی‌ شمنی می‌شود در انتخاب و با بازی زیبایش مکمل اتمسفر نگاه حسین مهکام. «بی‌حسی موضعی» فیلمی متفاوت است در این روزهای همه شبیه به هم. فیلمی بر پایه عرفان مشترک، آمیخته با طنزی در درون؛ طنزی که از بی‌حسی زمانه می‌آید. هیچ چیزی سر جایش نیست. درست مثل روزگار اکنون ما و همین باعث شده که فیلم با همه پراکندگی ظاهری‌اش، دارای منطقی روایی شود. شخصیت‌های فیلم در نگاه اول، ولنگارانه دیده می‌شوند؛ اما به مرور متوجه رهایی آنها می‌شویم، نه بی‌بندوباری. «بی‌حسی موضعی» را باید از جنبه روان‌شناسانه دید. جلال با بازی حبیب رضایی دانشجوی مطرود فلسفه است. کنش‌هایش باید بر پایه تحصیلاتش سنجیده شود. خواهرش ماری با بازی باران کوثری فردی دو‌قطبی است. شاهرخ با بازی پارسا پیروزفر و همسر یک‌شبه ماری، قمار‌باز است و راننده تاکسی با بازی حسن معجونی شکست‌خورده‌ای در زندگی. دوست موزیشن‌شان هم در عالمی دیگر. جمع خراباتی‌ها در شبی به هم می‌رسند و اتفاقات شبانه‌ای که گره می‌خورند. این حکایت انسان حیران معاصر است. «بی‌حسی موضعی» حکایت جامعه بی‌هویت قرن بیست‌و‌یکمی است. همان بی‌هویتی که «ادوارد سعید» در بابش سخن‌ها دارد. حکایت عشق است در جدال با نیهیلیسم. حسین مهکام در «بی‌حسی موضعی» در نقش دُن خوان ظاهر می‌شود و تعاریف به هم می‌خورد. او از جهان‌های موازی با ما سخن می‌گوید و از فراموشی نام خود. فیلمش سیر و سلوکی عارفانه از جنس شمن‌های مکزیکی دارد. حیرانی انسان معاصر در پی پناهگاهی که جانش به آرامش برسد. حسین مهکام را در انتخاب اسم سما برای دختری که هرگز دیده نشد، باید تحسین کرد. سما، عشق زمانه ماست. عشقی که پیدا نیست. اینجاست که سوررئالیسم ذهن او به سمبولیسم نزدیک می‌شود و از اتفاقات شبی، شعری عاشقانه می‌سازد در جهان انسان‌های بی‌هویت که در نهایت به رقصی زیبا منتهی می‌شود؛ رقصی از سر بی‌حسی موضعی در شبی که مرگ و زندگی معنای‌شان را از دست می‌دهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.