|

«التحرير» از درون / چهارشنبه 9 فوریه...

روح انقلاب به همه می‌رسد-2

نویسنده‌:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری

زمین‌لرزه‌ای که میدان به‌وجود آورده بود، آثار بزرگی در پی داشت؛ جهان داشت ما را می‌دید. امروز، تظاهرات همبستگی با مردم مصر، از کره جنوبی تا آرژانتین صورت گرفت.

دوستی پای تلفن از من پرسید: «جابر،1 استعفا کرد؟» گفتم: «اگر این کار را کرده، رستگار شده. اگر هم یک ذره هوش دارد، باید همین کار را بکند.» با هیچ‌کدام از مسوولان وزارت فرهنگ صحبت نکرده بودم. آنها، از شروع انقلاب، وارد میدان نشده بودند؛ البته به استثنای یک تلاش از سوی جابر عصفور که روز پنجشنبه صورت گرفت و موبایلش آن روز، خاموش بود.

بعدازظهر امروز در میدان، دیگر کاری به جابر عصفور نداشتیم. انقلاب، زندگی بود و ما برای مردگان، گریه نمی‌کردیم. یکی از دوستانش، در یک مکالمه کوتاه از من پرسید: «می‌دانی دلیل واقعی استعفای جابر چه بود؟ او چندبار با سوزان مبارک تماس گرفته، ولی جوابی نیامده بود. برای همین، فهمیده بود که پایان، نزدیک است و در لحظه آخر، جست.»

از رود نیل رد شدم. در انتهای پل «قصر النیل»، سربازان پلیس نظامی برای بازرسی کسانی که می‌خواستند وارد میدان شوند، ایستاده بودند. سعد زغلول2 هم داشت با دست، به کسانی که خارج می‌شدند، سلام می‌داد. یک مجسمه‌اش روبه‌روی مرکز اپرا در قاهره بود و یکی دیگر، در جایی زنده و پرنشاط، کنار دریای مدیترانه در اسکندریه. طبیعی بود که به مبارک فکر کنم که یک ذره حکمت و درایت هم نداشت و همچنان، به لجبازی‌اش ادامه می‌داد و این کارش باعث می‌شد نه خیابانی به نامش بگذارند و نه مجسمه‌ای مثل این، که مردم او را به یاد آورند.

رانندگان مینی‌بوس، راه به سوی انقلاب را شناخته و به خاطر انقلابی‌ها، شب را بیدار مانده بودند. ماشین‌های‌شان را گرد مجسمه سعد زغلول گذاشته بودند و از آنجا به «بولاق دکرور» و «هرم» و «جیزه» و «فیصل»3 می‌رفتند. از قانون حکومت نظامی هم برای گران‌ کردن کرایه‌ها استفاده نمی‌کردند. روح انقلاب به آنها هم رسیده بود.

پی‌نوشت‌ها:

1- منظور جابر عصفور، منتقد و روشنفکر مصری است که آن روزها، برای مدتی کوتاه به سمت وزیر فرهنگ، منصوب شده بود و پذیرش او برای این منصب، اعتراضات بسیاری از سوی روشنفکران مصر در پی داشت.

2- یکی از رهبران مصر و رهبر انقلاب 1919 در مصر بر ضد انگلیس.

3- نام محله‌هایی در قاهره.

زمین‌لرزه‌ای که میدان به‌وجود آورده بود، آثار بزرگی در پی داشت؛ جهان داشت ما را می‌دید. امروز، تظاهرات همبستگی با مردم مصر، از کره جنوبی تا آرژانتین صورت گرفت.

دوستی پای تلفن از من پرسید: «جابر،1 استعفا کرد؟» گفتم: «اگر این کار را کرده، رستگار شده. اگر هم یک ذره هوش دارد، باید همین کار را بکند.» با هیچ‌کدام از مسوولان وزارت فرهنگ صحبت نکرده بودم. آنها، از شروع انقلاب، وارد میدان نشده بودند؛ البته به استثنای یک تلاش از سوی جابر عصفور که روز پنجشنبه صورت گرفت و موبایلش آن روز، خاموش بود.

بعدازظهر امروز در میدان، دیگر کاری به جابر عصفور نداشتیم. انقلاب، زندگی بود و ما برای مردگان، گریه نمی‌کردیم. یکی از دوستانش، در یک مکالمه کوتاه از من پرسید: «می‌دانی دلیل واقعی استعفای جابر چه بود؟ او چندبار با سوزان مبارک تماس گرفته، ولی جوابی نیامده بود. برای همین، فهمیده بود که پایان، نزدیک است و در لحظه آخر، جست.»

از رود نیل رد شدم. در انتهای پل «قصر النیل»، سربازان پلیس نظامی برای بازرسی کسانی که می‌خواستند وارد میدان شوند، ایستاده بودند. سعد زغلول2 هم داشت با دست، به کسانی که خارج می‌شدند، سلام می‌داد. یک مجسمه‌اش روبه‌روی مرکز اپرا در قاهره بود و یکی دیگر، در جایی زنده و پرنشاط، کنار دریای مدیترانه در اسکندریه. طبیعی بود که به مبارک فکر کنم که یک ذره حکمت و درایت هم نداشت و همچنان، به لجبازی‌اش ادامه می‌داد و این کارش باعث می‌شد نه خیابانی به نامش بگذارند و نه مجسمه‌ای مثل این، که مردم او را به یاد آورند.

رانندگان مینی‌بوس، راه به سوی انقلاب را شناخته و به خاطر انقلابی‌ها، شب را بیدار مانده بودند. ماشین‌های‌شان را گرد مجسمه سعد زغلول گذاشته بودند و از آنجا به «بولاق دکرور» و «هرم» و «جیزه» و «فیصل»3 می‌رفتند. از قانون حکومت نظامی هم برای گران‌ کردن کرایه‌ها استفاده نمی‌کردند. روح انقلاب به آنها هم رسیده بود.

پی‌نوشت‌ها:

1- منظور جابر عصفور، منتقد و روشنفکر مصری است که آن روزها، برای مدتی کوتاه به سمت وزیر فرهنگ، منصوب شده بود و پذیرش او برای این منصب، اعتراضات بسیاری از سوی روشنفکران مصر در پی داشت.

2- یکی از رهبران مصر و رهبر انقلاب 1919 در مصر بر ضد انگلیس.

3- نام محله‌هایی در قاهره.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.