|

سرزمینی که کرونا هنوز در آن ثبت نشده است

ابتلا به کرونا در بسیاری از مناطق کانادا در حال افزایش است ولی نوناووت، شمالی‌ترین سکونتگاه دائمی انسان، سرزمینی است منحصربه‌فرد در آمریکای شمالی که هیچ مورد آلودگی به ویروس کرونا در آن دیده نشده است.
وقتی با افزایش ابتلا به کرونا در ابتدای سال (شمسی)، کشورهای مختلف دنیا مرزهای خود را بستند، مسئولان نوناووت هم تصمیم گرفتند همین کار را بکنند؛ سخت‌ترین قوانین مسافرت را در کانادا وضع و تقریبا از ورود هرکس که ساکن منطقه نبود، جلوگیری کردند.
ساکنان منطقه که از جنوب به خانه بازمی‌گردند، ابتدا باید به خرج دولت نوناووت دو هفته در هتل‌های قرنطینه در شهرهای وینیپگ، یلونایف، اوتاوا یا ادمونتون بمانند. مأموران امنیتی در این هتل‌ها مستقرند و پرستاران سلامت افراد در قرنطینه را بررسی می‌کنند.
تاکنون بیش از هفت‌هزار نفر از ساکنان نوناووت قبل از بازگشت به خانه‌هایشان در این مراکز به سر برده‌اند.
این کار بی‌مشکل هم نبوده است. افرادی که قرنطینه خود را شکستند و شناسایی شدند، باید اقامتشان در این مراکز تمدید می‌شد. این گاهی باعث شد برخی برای اقامت در این مراکز، مدتی منتظر بمانند. شکایت‌هایی هم از غذای این هتل‌های قرنطینه شده است. با‌این‌حال و با وجود افزایش آمار کرونا در سراسر کانادا، آمار رسمی نوناووت هنوز صفر است.
دکتر مایکل پترسن، مدیر‌کل سلامت نوناووت می‌گوید به دلیل آسیب‌پذیری بالقوه مردم این منطقه در مقابل کرونا و مشکلات خاص مناطق قطبی، برای اعمال این تدابیر باید تصمیم‌های «نسبتا اساسی» گرفته می‌شد.
حدود ۳۶ هزار نفر در ۲۵ منطقه مسکونی در نوناووت زندگی می‌کنند که در شمال آن اقیانوس منجمد شمالی قرار دارد و در غرب آن «سرزمین‌های شمال‌غرب». این جمعیت‌ها در دو میلیون کیلومتر مربع پراکنده‌اند که حدود سه‌برابر تگزاس است. دکتر پترسن قبول دارد که این فاصله‌ها «گاهی اوقات حیرت‌انگیزند». دورافتادگی جغرافیایی احتمالا یکی از دلایل نداشتن فرد آلوده به کروناست؛ فقط با هواپیما می‌شود به این جوامع دسترسی پیدا کرد.
تقریبا یک ماه پیش، کرونا در معدنچیان یک معدن طلای دوردوست در ۱۶۰‌کیلومتری مدار شمالگان شیوع پیدا کرد. این کارگران را با هواپیما از جنوب به این معدن آورده بودند. این موارد در آمار محل سکونت اصلی معدنچیان لحاظ می‌شوند و به همین دلیل آمار رسمی نوناووت همچنان صفر است. دکتر پترسن می‌گوید این عفونت «تقریبا هیچ فرصتی» برای شیوع در جمعیت منطقه نداشت چون ماه‌ها هیچ رفت‌و‌آمدی به این معدن نشده بود.
هرچند انزوای جغرافیایی ممکن است مفید باشد اما مشکل‌ساز هم می‌تواند باشد. در اکثر این جوامع امکان آزمایش کرونا در محل نیست و نمونه‌ها باید با هواپیما به جاهای دیگر برده شوند. دکتر پترسن می‌گوید اوایل جواب آزمایش ممکن بود هفته‌ها طول بکشد؛ یعنی از موقعی که باید مبتلا را شناسایی و اقدام کنید «خیلی خیلی عقب هستید». اکنون تلاش‌ می‌شود تعداد آزمایش و سرعت جواب آنها در این منطقه بیشتر شود. امکانات درمانی منطقه کم است و به تخمین دکتر پترسن، ۳۵ تخت مراقبت‌های ویژه بیمارستان عمومی کیکیک‌تانی در ایکالوئیت، پایتخت، ظرفیت فقط حدود ۲۰ بیمار کرونا را دارد. در صورت شیوع کرونا، «بسیاری از کسانی که نیاز به درمان و بستری پیدا می‌کنند، در نهایت باید به جنوب برده شوند که این فشار دیگری بر سیستم حمل‌ونقل پزشکی ما خواهد گذاشت». بسیاری از جوامع اینوئیت، چه در نوناووت چه در مناطق دیگر، بالقوه در معرض خطر عفونت‌های نوظهور هستند. عوامل دیگری هم نقش دارند از جمله مسکن نامناسب و ناامن و خانه‌های پرجمعیت که در این قلمرو خیلی شایع است. یک نگرانی دیگر، شیوع بالای سل است.
اینوئیت کاناتامی تاپیریت، یک نهاد غیرانتفاعی که نماینده 60 هزار نفر است، می‌گوید اینوئیت‌ها بیش از ۸۰ درصد جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهند و خطر ابتلا به عفونت‌های تنفسی مانند سل در آنها زیاد است. احتمال ابتلا اینوئیت‌ها به سل ۳۰۰ برابر کانادایی‌های غیربومی است.
ایان کانایوک دانشجوی ۲۰‌ساله و مادرش از عفونت تنفسی تجربه شخصی دارند. آنها چند سال پیش به سل مبتلا شدند. خودش ۹ ماه دارو مصرف می‌کرد و مادرش مدتی طولانی در بیمارستان بستری بود. ایان می‌گوید حال هر دو اکنون خوب است ولی مسئله «واقعا جدی بود». با اینکه کرونا در این منطقه وجود ندارد، او طرفدار رعایت فاصله اجتماعی، محدودشدن گردهمایی‌ها و اجباری‌بودن استفاده از ماسک در کل منطقه است.
ابتلا به کرونا در بسیاری از مناطق کانادا در حال افزایش است ولی نوناووت، شمالی‌ترین سکونتگاه دائمی انسان، سرزمینی است منحصربه‌فرد در آمریکای شمالی که هیچ مورد آلودگی به ویروس کرونا در آن دیده نشده است.
وقتی با افزایش ابتلا به کرونا در ابتدای سال (شمسی)، کشورهای مختلف دنیا مرزهای خود را بستند، مسئولان نوناووت هم تصمیم گرفتند همین کار را بکنند؛ سخت‌ترین قوانین مسافرت را در کانادا وضع و تقریبا از ورود هرکس که ساکن منطقه نبود، جلوگیری کردند.
ساکنان منطقه که از جنوب به خانه بازمی‌گردند، ابتدا باید به خرج دولت نوناووت دو هفته در هتل‌های قرنطینه در شهرهای وینیپگ، یلونایف، اوتاوا یا ادمونتون بمانند. مأموران امنیتی در این هتل‌ها مستقرند و پرستاران سلامت افراد در قرنطینه را بررسی می‌کنند.
تاکنون بیش از هفت‌هزار نفر از ساکنان نوناووت قبل از بازگشت به خانه‌هایشان در این مراکز به سر برده‌اند.
این کار بی‌مشکل هم نبوده است. افرادی که قرنطینه خود را شکستند و شناسایی شدند، باید اقامتشان در این مراکز تمدید می‌شد. این گاهی باعث شد برخی برای اقامت در این مراکز، مدتی منتظر بمانند. شکایت‌هایی هم از غذای این هتل‌های قرنطینه شده است. با‌این‌حال و با وجود افزایش آمار کرونا در سراسر کانادا، آمار رسمی نوناووت هنوز صفر است.
دکتر مایکل پترسن، مدیر‌کل سلامت نوناووت می‌گوید به دلیل آسیب‌پذیری بالقوه مردم این منطقه در مقابل کرونا و مشکلات خاص مناطق قطبی، برای اعمال این تدابیر باید تصمیم‌های «نسبتا اساسی» گرفته می‌شد.
حدود ۳۶ هزار نفر در ۲۵ منطقه مسکونی در نوناووت زندگی می‌کنند که در شمال آن اقیانوس منجمد شمالی قرار دارد و در غرب آن «سرزمین‌های شمال‌غرب». این جمعیت‌ها در دو میلیون کیلومتر مربع پراکنده‌اند که حدود سه‌برابر تگزاس است. دکتر پترسن قبول دارد که این فاصله‌ها «گاهی اوقات حیرت‌انگیزند». دورافتادگی جغرافیایی احتمالا یکی از دلایل نداشتن فرد آلوده به کروناست؛ فقط با هواپیما می‌شود به این جوامع دسترسی پیدا کرد.
تقریبا یک ماه پیش، کرونا در معدنچیان یک معدن طلای دوردوست در ۱۶۰‌کیلومتری مدار شمالگان شیوع پیدا کرد. این کارگران را با هواپیما از جنوب به این معدن آورده بودند. این موارد در آمار محل سکونت اصلی معدنچیان لحاظ می‌شوند و به همین دلیل آمار رسمی نوناووت همچنان صفر است. دکتر پترسن می‌گوید این عفونت «تقریبا هیچ فرصتی» برای شیوع در جمعیت منطقه نداشت چون ماه‌ها هیچ رفت‌و‌آمدی به این معدن نشده بود.
هرچند انزوای جغرافیایی ممکن است مفید باشد اما مشکل‌ساز هم می‌تواند باشد. در اکثر این جوامع امکان آزمایش کرونا در محل نیست و نمونه‌ها باید با هواپیما به جاهای دیگر برده شوند. دکتر پترسن می‌گوید اوایل جواب آزمایش ممکن بود هفته‌ها طول بکشد؛ یعنی از موقعی که باید مبتلا را شناسایی و اقدام کنید «خیلی خیلی عقب هستید». اکنون تلاش‌ می‌شود تعداد آزمایش و سرعت جواب آنها در این منطقه بیشتر شود. امکانات درمانی منطقه کم است و به تخمین دکتر پترسن، ۳۵ تخت مراقبت‌های ویژه بیمارستان عمومی کیکیک‌تانی در ایکالوئیت، پایتخت، ظرفیت فقط حدود ۲۰ بیمار کرونا را دارد. در صورت شیوع کرونا، «بسیاری از کسانی که نیاز به درمان و بستری پیدا می‌کنند، در نهایت باید به جنوب برده شوند که این فشار دیگری بر سیستم حمل‌ونقل پزشکی ما خواهد گذاشت». بسیاری از جوامع اینوئیت، چه در نوناووت چه در مناطق دیگر، بالقوه در معرض خطر عفونت‌های نوظهور هستند. عوامل دیگری هم نقش دارند از جمله مسکن نامناسب و ناامن و خانه‌های پرجمعیت که در این قلمرو خیلی شایع است. یک نگرانی دیگر، شیوع بالای سل است.
اینوئیت کاناتامی تاپیریت، یک نهاد غیرانتفاعی که نماینده 60 هزار نفر است، می‌گوید اینوئیت‌ها بیش از ۸۰ درصد جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهند و خطر ابتلا به عفونت‌های تنفسی مانند سل در آنها زیاد است. احتمال ابتلا اینوئیت‌ها به سل ۳۰۰ برابر کانادایی‌های غیربومی است.
ایان کانایوک دانشجوی ۲۰‌ساله و مادرش از عفونت تنفسی تجربه شخصی دارند. آنها چند سال پیش به سل مبتلا شدند. خودش ۹ ماه دارو مصرف می‌کرد و مادرش مدتی طولانی در بیمارستان بستری بود. ایان می‌گوید حال هر دو اکنون خوب است ولی مسئله «واقعا جدی بود». با اینکه کرونا در این منطقه وجود ندارد، او طرفدار رعایت فاصله اجتماعی، محدودشدن گردهمایی‌ها و اجباری‌بودن استفاده از ماسک در کل منطقه است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.